برای رسیدن به درمان، فقط خواستن کافی نیست؛ باید راه را شناخت، آموزش گرفت و در مسیر درست حرکت کرد.

جلسه چهارم از دور نهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی دماوند با استادی‌ راهنمای محترم مسافر حمزه و نگهبانی مسافر یوسف و دبیری مسافر علی با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان (کتاب ها)» در روز شنبه 9 آبان ۱۴۰۵راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خداوند را شاکرم که امروز هم فرصت مجدد جهت خدمت و آموزش به من عطا کرد و از نگهبان محترم نیز سپاسگزارم. موضوعی که امروز می‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم، دستاوردهای مهندس حسین دژاکام و مفهوم واقعی تجلیل و بزرگداشت ایشان است.
وقتی صحبت از یک انسان بزرگ می‌شود، به نظرم نباید فقط به جایگاه، نام یا کارهایی که انجام داده است نگاه کنیم؛ بلکه باید ببینیم چه تغییری در زندگی انسان‌ها ایجاد کرده و چه چیزی از خودش به یادگار گذاشته است.
اگر بخواهم از دستاوردهای مهندس دژاکام صحبت کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد، این است که ایشان به انسان‌هایی که در تاریکی اعتیاد گرفتار بودند، امید دادند؛ اما این امید فقط یک حرف یا یک وعده نبود. ایشان راهی را طراحی کردند که انسان بتواند با آموزش، تفکر، زمان و حرکت درست، به‌تدریج از تاریکی خارج شود و دوباره زندگی خودش را بسازد.
به نظر من، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ایشان این بود که مسئله اعتیاد را از زاویه‌ای متفاوت بررسی کردند. ایشان به ما آموختند که برای رسیدن به درمان، فقط خواستن کافی نیست؛ باید راه را شناخت، آموزش گرفت و در مسیر درست حرکت کرد.
دستاورد دیگر ایشان، ایجاد یک مجموعه آموزشی بود که در آن، انسان فقط برای رهایی از اعتیاد آموزش نمی‌بیند؛ بلکه فرصت پیدا می‌کند تفکر کردن، مسئولیت‌پذیری، محبت، نظم و خدمت را هم بیاموزد. در کنگره ۶۰، ما با مفاهیمی آشنا می‌شویم که می‌توانند نگاه ما را به خودمان، خانواده‌مان و جهان اطرافمان تغییر دهند. این تغییر، زمانی ارزشمند می‌شود که از حرف عبور کند و در رفتار و زندگی ما دیده شود.
من فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین آثار اندیشه مهندس دژاکام را می‌توان در همین تغییرها دید؛ در انسانی که دوباره به زندگی برمی‌گردد، در خانواده‌ای که امید را پیدا می‌کند و در مسافری که روزی خودش نیازمند کمک بوده و امروز می‌تواند به دیگری کمک کند. اما موضوع دیگری که برای من اهمیت دارد، تجلیل و بزرگداشت ایشان است.
به نظر من، بزرگداشت یک انسان فقط به برگزاری مراسم، بیان جملات زیبا یا تعریف کردن از گذشته او نیست. این‌ها می‌توانند بخشی از ادای احترام باشند، اما تجلیل واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که ما ارزش آنچه را از یک انسان آموخته‌ایم، در زندگی خودمان حفظ کنیم. اگر مهندس دژاکام به ما تفکر کردن آموخته‌اند، باید در تصمیم‌هایمان اهل تفکر باشیم. اگر از محبت سخن گفته‌اند، باید محبت را در رفتارمان نشان دهیم. اگر آموزش و خدمت را به ما شناسانده‌اند، باید یادگیری را ادامه دهیم و در حد توانمان به دیگران خدمت کنیم و اگر راهی برای رسیدن به روشنایی پیش روی ما گذاشته‌اند، باید تلاش کنیم در این مسیر حرکت کنیم و فقط به دانستن مطالب و تکرار کردن واژه‌ها بسنده نکنیم.
به باور من، یکی از زیباترین شکل‌های قدردانی از ایشان این است که هرکدام از ما از خودمان بپرسیم: آیا حضور من در کنگره باعث شده انسان بهتری باشم؟ آیا توانسته‌ام در رفتارم تغییری ایجاد کنم؟ آیا توانسته‌ام برای خانواده‌ام، اطرافیانم یا حتی یک انسان دیگر، منشأ خیر و آرامش باشم؟ چون اگر قرار باشد فقط از بزرگی یک انسان صحبت کنیم، اما در زندگی خودمان تغییری ایجاد نکنیم، شاید هنوز به عمق آنچه به ما آموزش داده شده، نرسیده باشیم.
در پایان، می‌خواهم به وادی سیزدهم اشاره کنم که می‌گوید: «پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگریست.»
شاید این جمله بتواند نگاه ما را به مفهوم ماندگاری یک انسان عمیق‌تر کند. آنچه یک انسان از خودش به یادگار می‌گذارد، می‌تواند در زندگی انسان‌های دیگر ادامه پیدا کند؛ در اندیشه، در آموزش، در رفتار و در انتخاب‌هایی که هر روز انجام می‌دهیم.
برای من، تجلیل از مهندس حسین دژاکام یعنی قدرشناسی از راهی که پیش روی انسان‌ها قرار گرفت و تلاش برای اینکه ارزش‌های این راه را در زندگی خودمان جاری کنیم. امیدوارم بتوانیم قدردان آموزش‌هایی باشیم که دریافت کرده‌ایم و با حرکت درست، تفکر سالم، محبت و خدمت، سهم کوچکی در ادامه این مسیر داشته باشیم.
با احترام و آرزوی توفیق برای همه دوستان.از اینکه به صحبت‌هایم گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.

و در ادامه طبخ و توزیع غذا جهت بزرگداشت آقای مهندس دژاکام ، انجام شد.

تنظیم و ارسال : گروه سایت نمایندگی دماوند