دوازدهمین جلسه از دوره سی نهم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 نمایندگی نیمایوشیج بهشهر به استادی راهنمای محترم مسافر حمید به نگهبانی مسافر منوچهر ودبیری مسافر مهدی با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس دست آوردهای علمی ایشان (کتاب ها)»روز پنجشنبه مورخ ۳۰ مهرماه ۱۴۰۵رأس ساعت 17آغازبه کار کرد
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، حمید هستم، مسافر..
توی این دو هفته، دو سه بار سعی کردم از استاد جلسه شدن طفره برم و دیروز هم خیلی تلاش کردم که این مسئولیت رو قبول نکنم؛ اما ما همیشه یک جمله داریم که می‌گیم: «دستور جلسه رو استاد انتخاب می‌کنه.»
خدا رحمت کنه آقای مهندس رو. واقعاً سخته که بخوام توی سه چهار دقیقه درباره ایشون صحبت کنم. یکی ایشون رو یک بار دیده، یکی پیشش رفته و یکی هم بیشتر باهاش برخورد داشته. هر کسی خاطره و تجربه‌ای از آقای مهندس داره. کسی که سفر دوم می‌ره و خدمت می‌کنه، ممکنه یک برخورد یا یک دیالوگ از ایشون بشنوه که هیچ‌وقت از یادش نره.
واقعاً سخته که بخوام درباره ایشون صحبت کنم. فقط می‌خوام به این موضوع اشاره کنم که خانواده و بچه‌های دیده‌بان، این یک هفته برنامه غذا دادن رو بر عهده می‌گرفتن. این برنامه مثل سوپاپ اطمینان یک زودپز بود. اگه سوپاپ نباشه، فشار جمع می‌شه و ممکنه همه‌چیز منفجر بشه. این یک هفته غذا دادن، سوپاپ اطمینان کنگره بود و فشار زیادی رو کم می‌کرد.
خود من نمی‌دونم چند ساله که توی ماه رمضان در آشپزخونه هستم؛ شاید یازده یا دوازده سال. اما این هفته واقعاً برام خیلی سخته. هنوز نمی‌تونم باور کنم که بخوام درباره این موضوع صحبت کنم.
روز دوشنبه فشار روحی اون‌قدر زیاد بود که واقعاً طاقت نیاوردم. یکشنبه که غذا می‌دادیم، احساس کردم پاهام دیگه توان راه رفتن ندارن و روی زمین افتادم. نمی‌دونم چقدر بیهوش بودم. خدا می‌دونه. خوشبختانه شوهر دخترم اونجا بود.
خاطرات زیادی از آقای مهندس دارم. یادمه یه دوره‌ای که ساخت‌وساز شعبه انجام می‌شد، بچه‌های قدیمی مثل آقا ابراهیم و آقا رضا هم حضور داشتن. چند سالی درگیر کارهای ساخت‌وساز بودیم. یه روز نوبت من بود که کاری رو انجام بدم. آقا ابراهیم نرفته بود و من رفتم. به من گفت: «این رو ببر، بده مهندس امضا کنه و بعد برگردون تا کار رو ادامه بدیم.»
اون زمان کارهامون خیلی فشرده بود. یکی دو جلسه قبل هم گفته بودم که خسته شدم؛ چند سال بود که از صبح تا شب کار می‌کردیم و شب هم فرصتی برای استراحت درست‌وحسابی نداشتیم.
اون روز این کار رو انجام دادم. این خاطره رو برای اولین بار تعریف می‌کنم. چون در اون موقعیت ضرورتی نداشت که من حضور داشته باشم، نمی‌خواستم خدایی‌نکرده اتفاقی بیفته یا حرفی زده بشه که باعث ناراحتی بشه.
وقتی آقای مهندس مشغول امضا کردن بود، سرش رو بالا آورد و به من گفت: «آدم خسته می‌شه‌ها، اما یه وقت خستگی رو به زبون نیار.»
این جمله هیچ‌وقت از یادم نمی‌ره. ایشون همه‌چیز رو می‌دید؛ حتی چیزهایی رو که شاید آدم فکر می‌کرد کسی متوجهشون نیست. ایشون از حال دل آدم‌ها خبر داشت.
بعدها که خودمون راهنما شدیم، چند مورد دیگه هم دیدم که فهمیدم صحبت کردن درباره ایشون واقعاً سخته.
به هر حال، سفرشون رو به یاد و خاطره زنده نگه می‌داریم و امیدواریم سفرشون مبارک باشه و به سلامت به مقصد برسن. مطمئنم که به مقصد می‌رسن؛ چون هر جا می‌ریم، می‌بینیم خیلی‌ها براشون دعا می‌کنن. حتی کسانی که ایشون رو از نزدیک نمی‌شناسن، براشون دعای خیر دارن. همین دعای خانواده‌ها و مسافرها ارزش خیلی زیادی داره.
در مورد کتاب‌هاشون هم باید بگم که ایشون چند کتاب نوشته بودن که بعضی از اون‌ها بعداً کنار گذاشته شد؛ چون ممکن بود باعث تخریب بشه. اما مهم‌ترین کتاب ایشون، به نظر من، «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» هست.
هرچی این کتاب رو بیشتر می‌خونی، بیشتر متوجه می‌شی که چقدر چیز برای یاد گرفتن وجود داره. کتاب عجیبیه؛ هر بار که می‌خونیش، می‌تونی مفاهیمش رو به بخش‌های مختلف زندگی، کار و عادت‌های خودت ارتباط بدی.
روش و نگاه این کتاب فقط به اعتیاد محدود نمی‌شه. می‌شه از مفاهیمش برای شناخت و اصلاح عادت‌های مختلف زندگی استفاده کرد؛ از دروغ گفتن گرفته تا قمار، قسم خوردن و خیلی چیزهای دیگه.
یکی از بخش‌های شگفت‌انگیز این کتاب، وادی‌هاشه که سرشار از مفاهیم عشق و شناخت هستن. کتاب «چهارده مقاله» هم از آثار ارزشمند ایشونه. ایشون درباره تغذیه و ساختمان جسم هم مطالبی مطرح کردن. خیلی از این آثار به زبان‌های دیگه، از جمله انگلیسی و عربی، ترجمه شدن.
همون‌طور که گفتم، صحبت کردن درباره آقای مهندس واقعاً سخته و حضور ذهن کافی هم ندارم که همه خاطرات رو تعریف کنم. فقط امیدوارم بتونیم راه ایشون رو ادامه بدیم و دست‌کم ذره‌ای از محبتی رو که به دیگران داشتن، در خودمون به وجود بیاریم.
یادمه هر وقت به اتاقشون می‌رفتی، با وجود سن بالا و مشکلات جسمی، با حوصله با آدم‌ها برخورد می‌کردن. راهنما رو در آغوش می‌گرفتن، مسافر رو بغل می‌کردن و دوباره به سالن برمی‌گشتن تا جلسه رو برگزار کنن. بعد از جلسه هم دوباره با آدم‌ها برخورد می‌کردن، بهشون گل می‌دادن و محبت می‌کردن.
این روند بارها و بارها تکرار می‌شد. روزی هفتاد، هشتاد یا حتی صد نفر ممکن بود برای دیدن ایشون بیان. البته در سال‌های آخر، به خاطر شرایط جسمی‌شون بیشتر پشت میز می‌نشستن؛ اما همچنان با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کردن.
یکی می‌اومد شعر می‌خوند، یکی خاطره تعریف می‌کرد و یکی داستان زندگی خودش رو می‌گفت. تحمل کردن این همه رفت‌وآمد، شنیدن این همه حرف و پاسخ دادن به این همه آدم، واقعاً صبر و حوصله زیادی می‌خواست.
با این حال، اون ارتباط‌ها لذت خاصی هم داشت. دعاهایی که خانواده‌ها می‌کردن، گریه‌هایی که از سر خوشحالی و رهایی می‌کردن و اشک‌هایی که می‌ریختن، واقعاً دنیای عجیبی بود.
گاهی آدم با شنیدن این همه داستان و دیدن این همه شادی، از شدت احساسات تحت تأثیر قرار می‌گیره. ما هم وقتی پای صحبت خانواده‌ها می‌نشستیم، اشکمون درمی‌اومد و از خوشحالی ذوق می‌کردیم.
بچه‌های قدیمی می‌دونن که این لحظه‌ها چه حال‌وهوایی داشت. گاهی با خودم فکر می‌کردم که چقدر یک انسان می‌تونه قوی باشه که این همه محبت و قدردانی رو از خانواده‌های مختلف بشنوه و همچنان با آرامش به راهش ادامه بده.
من واقعاً حرف زیادی برای گفتن ندارم. ان‌شاءالله در مشارکت‌های شما از خاطرات و تجربه‌هاتون بیشتر استفاده کنم.
ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.
عکس وتایپ: مسافر سبحان
بارگذاری: مسافر بابک
- تعداد بازدید از این مطلب :
291