مرگ پایان راه نیست و آنچه باقی می‌ماند، محبت بین انسان‌هاست

هفتمین جلسه از دوره بیست و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقا، نمایندگی پرستار، با  استادی راهنمای محترم همسفر محمد ، نگهبانی همسفر حسین و دبیری هسمفر محمود، با دستور جلسه «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس» پنج‌شنبه سی ام مهر ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

«امواج گردباد بر زمین فرود می‌آیند و طبق فرمان، آنچه برداشتنی باشد با خود به امانت می‌برند.»

امروز، این هفته و شاید چند هفته‌ی دیگر، زمان بزرگداشت آقای مهندس است؛ بزرگداشت آن چیزی که ایشان توانستند برای انسان و بشریت به یادگار بگذارند تا همه‌ی ما بتوانیم از آن بهره‌مند شویم. منظورم این است که همه‌ی انسان‌ها می‌توانند از این بستر استفاده کنند. اتفاقی که افتاده، اتفاق بسیار بزرگی است. مرگ پایان راه نیست و آنچه باقی می‌ماند، محبت بین انسان‌هاست؛ محبتی که مهندس آن را کاشتند، درختی که همواره پربارتر می‌شود و هیچ سمی نمی‌تواند به آن آسیبی برساند. شاید فردی بیاید و برود، اما آن بذر آن‌قدر قوی است که ماندگاری‌اش وسعت پیدا می‌کند و هرگز کم نمی‌شود.

شخصیت آقای مهندس برای همه‌ی ما عیان است؛ ایشان یک انسان دانشمند بودند. قرار است در این بزرگداشت و در این مراسم که شاید غم، سختی و سوگواری هم درونش باشد، از شخصیت دانشمند ایشان صحبت کنیم و هرکس باید از تجربه خودش در این زمینه بگوید.

اولین و بزرگ‌ترین دستاورد، روش DST بود که ایشان بنا کردند و ما توانستیم از آن بهره‌مند شویم. اولین آیتمی که از کنگره دریافت کردیم، رهایی مسافرمان بود. امروز نشسته‌ایم به عنوان اعضای خانواده‌ای که درگیر اعتیاد بوده است. صحبت می کنیم . هرکدام از ما مثل یک بمب در خانه‌مان بودیم؛ شاید یک فرد مصرف‌کننده بود و فرد دیگری ظاهراً درگیر اعتیاد نبود و با تاریکی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اما تاریکی‌ای که منِ همسفر داشتم رقم می‌زدم، به مراتب خیلی بیشتر از مواد و اعتیاد بود. فردی که مصرف مواد هم نداشته باشد، تاریکی‌هایش بسته به نوع شخص می‌تواند به مراتب سنگین‌تر باشد.

از دیگر دستاوردهای این تفکر، درمان نیکوتین، کاهش وزن و تغذیه سالم است؛ و مهم‌تر از همه، تفکر راهگشای ایشان در تمام مسائل زندگی است. یعنی دیگر چیزی به عنوان مشکل وجود ندارد که من نتونم با تفکر، با بینش و با آن چیزی که آقای مهندس کاشتند، آن را حل کنم. البته که هر کاری نیازمند زمان است، اما اینکه بگوییم «نمی‌شود»، دیگر وجود ندارد؛ مسئله فقط باید در قالب زمان، تلاش، حرکت و استفاده از آموزش‌ها قرار بگیرد و این مسیر پایان‌پذیر نیست.

البته که آن دلتنگی و غم همراه من هست؛ اما تنها چیزی که می‌تواند این باگ و حفره را در قلب من پر کند این است که وقتی کسی را دوست داری، در راه آن آدم حرکت کنی و در تفکر او قدم برداری. در کلیپ‌ها هم در کلام ایشان بود؛ دیروز هم دکتر امین در لایو فرمودند که مهندس بین انتخاب‌های مختلف، در نهایت فقط و فقط «کنگره» را انتخاب کردند، یعنی کاهش رنج بشریت.

خانواده‌ی ما عضوی از این خانواده‌ی بزرگ در کنگره است؛ به عنوان همسفران آقا، مهم‌ترین چیز در کنگره «خانواده» است. اینکه منِ همسفر اینجا دارم چیزی یاد می‌گیرم و قرار است این تفکری را که به امانت با خودم به بیرون می‌برم، در خانواده پیاده‌سازی کنم. تمام آنچه دریافت می‌کنم، برداشت می‌کنم، احساس و ادراک می‌کنم و با آن زندگی‌ام را تغییر می‌دهم، نشئت‌گرفته از تفکر و محبت آقای مهندس و خانواده‌ی محترمشان است و امیدوارم رهرو واقعی راه ایشان باشم.

مهم‌ترین موضوع این است که این آموزش‌ها به من کمک کند تا بتوانم خدمتی کنم. اگر تجربه خاصی یا مسئله حل‌شده‌ای در موضوعات مختلف کنگره داریم ــ مثل اتفاقاتی که مهندس در درمان بیماری‌ها رقم زدند ــ خوب است از تجربه‌هایمان بگوییم تا بقیه هم بشنوند و این علم بزرگ و سندهای بی‌نقص آن نمایان شود تا همه با هم بتوانیم در این مسیر ثابت‌قدم باشیم.

از اینکه به صحبت های من گوش دادید از شما سپاسگزارم

درادامه مراسم طبخ و پخش غذای خیرات برای بزرگداشت جناب مهدس دژاکام انجام گردید

عکس :همسفر حمید

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمت‌گزاران سایت همسفران آقا، شعبه پرستار