:
سلام دوستان فرشاد هستم یک مسافر
نگاهی به دستاوردهای مهندس حسین دژاکام؛ از روش درمان اعتیاد تا فرهنگ آموزش و خدمت
تاریخ بشر، تاریخ اندیشه‌ها و کشف‌هایی است که زندگی انسان را تغییر داده‌اند؛ اما ارزش یک دستاورد تنها به بزرگی کشف نیست، بلکه به چگونگی انتقال آن و امکان بهره‌مندی دیگران نیز بستگی دارد.
مهندس حسین دژاکام، بنیان‌گذار جمعیت احیای انسانی کنگرهٔ ۶۰، را می‌توان از این زاویه بررسی کرد؛ فردی که تجربهٔ شخصی خود در مواجهه با اعتیاد را به روشی آموزشی و ساختاری برای خدمت به دیگران تبدیل کرد.
۱. روش DST؛ از تجربهٔ شخصی تا چارچوب درمانی
مهندس دژاکام در سال ۱۳۷۵ تجربه‌ای را آغاز کرد که به شکل‌گیری روش درمان تدریجی DST انجامید و در ۱۵ آذر ۱۳۷۶ به رهایی او از اعتیاد منتهی شد. این روش بر کاهش تدریجی و برنامه‌ریزی‌شدهٔ مصرف مواد تأکید دارد و در چارچوب کنگرهٔ ۶۰، آموزش و بازسازی جسم، روان و جهان‌بینی را نیز در بر می‌گیرد. اهمیت این تجربه، تبدیل یک مسیر شخصی به چارچوبی قابل‌آموزش و انتقال به دیگران است.
۲. تأسیس کنگرهٔ ۶۰؛ تبدیل اندیشه به ساختار
نخستین جلسهٔ کنگرهٔ ۶۰ در ۳۱ شهریور ۱۳۷۸ شکل گرفت و این مجموعه در دوم آذر همان سال اعلام موجودیت کرد. کنگره با تکیه بر آموزش، راهنمایی، انتقال تجربه و مشارکت اعضا، بستری برای خدمت متقابل فراهم کرد. رایگان بودن خدمات در چارچوب این مجموعه نیز بخشی از رویکرد آن به گسترش دسترسی و مشارکت است.
۳. آموزش؛ حلقهٔ اتصال دانش و تغییر
در رویکرد کنگرهٔ ۶۰، درمان تنها به قطع مصرف محدود نیست؛ آموزش باید به شناخت، تغییر نگرش و توانایی عمل کردن منجر شود. فرد نیز می‌تواند پس از کسب تجربه، از جایگاه دریافت‌کنندهٔ کمک فراتر برود و در مسیر آموزش و یاری‌رساندن به دیگران مسئولیت بپذیرد.
۴. گسترش روش به درمان سیگار
چارچوب DST در کنگرهٔ ۶۰ برای درمان وابستگی به نیکوتین نیز به کار گرفته شده است. این تجربه نشان‌دهندهٔ تلاش برای گسترش یک روش به حوزه‌ای دیگر است؛ هرچند نتایج هر کاربرد درمانی باید جداگانه و بر پایهٔ شواهد علمی ارزیابی شود.
۵. پژوهش دربارهٔ بیماری‌ها
گزارشی منتشرشده در سایت کنگرهٔ ۶۰ در سال ۲۰۲۱ از پذیرش چهار مقالهٔ مرتبط با انواع سرطان خون برای ارائه در کنفرانس‌ها خبر داد. این گزارش را می‌توان نشانه‌ای از پیگیری موضوع پژوهش دانست؛ اما پذیرش مقاله به‌تنهایی اثبات‌کنندهٔ اثربخشی یک روش درمانی یا درمان قطعی سرطان نیست و چنین ادعاهایی به شواهد مستقل و معتبر نیاز دارند.
۶. ادیسون و تسلا؛ دستاورد و مسئولیت
رقابت توماس ادیسون و نیکولا تسلا در توسعهٔ فناوری برق، نمونه‌ای تاریخی از پیوند علم با منافع اقتصادی و رقابت بر سر قدرت است. تسلا در توسعهٔ جریان متناوب نقش مهمی داشت؛ جریانی که انتقال برق در فواصل طولانی را آسان‌تر کرد. ادیسون نیز در کارزار تبلیغاتی علیه جریان متناوب نقش داشت و از نمایش خطرهای آن حمایت کرد؛ هرچند اختراع صندلی الکتریکی را نمی‌توان شخصاً به او نسبت داد.
این مقایسه یادآور می‌شود که دستاوردها را باید علاوه بر ارزش فنی، از منظر نحوهٔ استفاده از آن‌ها و مسئولیت صاحبانشان نیز بررسی کرد.
۷. از مالکیت دستاورد تا خدمت جمعی
وجه متمایز فعالیت مهندس دژاکام را می‌توان در تلاش برای پیوند دادن روش درمانی با آموزش، مشارکت و خدمت جست‌وجو کرد. در این الگو، تجربه به آموزش، آموزش به ساختار و ساختار به فرصتی برای انتقال تجربه و کمک متقابل تبدیل می‌شود. استمرار چنین مسیری به مسئولیت‌پذیری، صرف زمان و مشارکت اعضا وابسته است.
۸. دستاوردها در یک نگاه
مهم‌ترین محورهای این مسیر عبارت‌اند از: تدوین روش DST، تألیف کتاب «عبور از منطقهٔ ۶۰ درجه زیر صفر»، تأسیس کنگرهٔ ۶۰، گسترش آموزش در کنار درمان، توسعهٔ برنامهٔ درمان سیگار، ایجاد فرهنگ خدمت و پیگیری موضوعات پژوهشی تازه. ارزیابی دقیق این دستاوردها نیز به مستندسازی نتایج و بررسی مستقل شواهد نیاز دارد.
۹. میراث یک انسان، فراتر از نام او
میراث افراد را نمی‌توان تنها با تعداد نظریه‌ها، اختراع‌ها یا مقالات سنجید؛ باید دید چه چیزی برای دیگران باقی می‌گذارند و امکان استفاده، یادگیری و توسعهٔ آن را چگونه فراهم می‌کنند.
اهمیت فعالیت مهندس حسین دژاکام را باید در تلاش برای تبدیل تجربهٔ فردی به مسیری جمعی بررسی کرد؛ مسیری که ارزش آن علاوه بر روش پیشنهادی، به کیفیت آموزش، عملکرد مجموعه، شواهد نتایج و زندگی انسان‌هایی وابسته است که در آن قدم گذاشته‌اند.
شاید بتوان تفاوت اصلی را چنین بیان کرد: بزرگی یک دستاورد تنها به چیزی نیست که به جهان اضافه می‌کند؛ بلکه به انسان‌هایی نیز بستگی دارد که به کمک آن، امکان تازه‌ای برای زندگی پیدا می‌کنند.
میراث یک انسان زمانی از زندگی خود او فراتر می‌رود که دیگران بتوانند آن را بیاموزند، در آن مشارکت کنند و به ادامهٔ آن یاری برسانند؛ تفاوت میان پیدا کردن یک راه و ساختن مسیری که دیگران نیز بتوانند از آن عبور کنند.
مسافر فرشاد از لژیون چهارم
تایپ و ارسال : خدمتگزاران سایت شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
73