راهی که با دانش گشوده شد، با خدمت ادامه می‌یابد

جلسه دوم از دور دهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی الوند با استادی ایجنت محترم مسافر امیر، نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر مصطفی با دستور جلسه "کشف روش DST و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام" روز پنجشنبه 23 مهر ۱۴۰۵ ساعت 17:00 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکرم و بسیار خوشحالم که امروز این توفیق حاصل شد تا در این جایگاه آموزش بگیرم و در خدمت شما دوستان عزیز باشم.
دستور جلسه این هفته، «کشف روش DST و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام» است. همان‌طور که آقای مهندس اشاره کرده‌اند، درد و رنج بشر ناشی از دانش‌های کشف‌نشده است.
حدود سی سال پیش، پیش از آنکه آقای مهندس این روش را کشف کنند، آن را روی خود به اجرا درآورند و سپس در اختیار دیگر انسان‌ها قرار دهند، اعتیاد به یکی از معضلات بزرگ بشر تبدیل شده بود. متأسفانه این مسئله همچنان در خارج از کنگره ۶۰ وجود دارد و بسیاری از افراد هنوز اعتیاد را با برچسب‌هایی مانند ضعف اراده، اختلالات روانی یا صفات منفی دیگر می‌شناسند؛ درحالی‌که نگاه علمی به این موضوع می‌تواند مسیر درمان را تغییر دهد.
خداوند را شکر می‌کنم که در دوره‌ای از زندگی قرار گرفته‌ایم که فرصت شناخت و بهره‌مندی از دانش و آموزش‌های دانشمندی بزرگ همچون مهندس دژاکام را پیدا کرده‌ایم. ایشان همواره تأکید داشته‌اند که اگر قرار است از ایشان یاد کنیم، از جایگاه یک دانشمند یاد کنیم. من نیز شخصاً باور دارم که دستاوردهای علمی ایشان ارزش و اهمیت بسیار زیادی دارد و روش DST یکی از نمونه‌های برجسته این دانش است.

شاید گاهی به دلیل حضور در کنگره و آشنایی با این روش، اهمیت آن برایمان عادی شده باشد؛ اما کافی است به روزهایی بازگردیم که پیش از ورود به کنگره، برای رهایی از اعتیاد به هر راهی متوسل می‌شدیم و نتیجه‌ای نمی‌گرفتیم. من نیز روزهایی را به یاد دارم که راهی برای نجات خود پیدا نمی‌کردم و تصورم این بود که باید با همان شرایط زندگی کنم و سرانجام از بین بروم؛ اما خدا را شکر که درِ کنگره به روی من باز شد و توانستم در این سفره پربرکت سهیم شوم.
آقای مهندس در آخرین صحبت‌های خود نیز به موضوعات عمیقی اشاره کرده‌اند. به نظر من، مسئله تنها به آنچه با چشم می‌بینیم محدود نمی‌شود. پیش از کشف این روش، بسیاری از نگاه‌ها صرفاً متوجه ظاهر انسان‌ها بود و کمتر کسی به جهان درونی، روان و تفکر آن‌ها توجه می‌کرد. به فرد مصرف‌کننده گفته می‌شد که باید اراده داشته باشد و اگر تا امروز مصرف کرده، از این به بعد مصرف نکند؛ اما کمتر کسی به این موضوع می‌پرداخت که در جسم و روان او چه اتفاقی افتاده است. یکی از دستاوردهای ارزشمند نگاه علمی مهندس دژاکام این بود که توجه ما را به پیچیدگی‌های وجود انسان و ضرورت شناخت صورت پنهان و سازوکارهای درونی او جلب کرد. این نگاه به ما آموخت که بسیاری از مسائل، برخلاف تصور اولیه، اتفاقی و بدون حساب‌وکتاب نیستند و برای شناخت و حل آن‌ها باید به دنبال علت و مسیر درست بود.

اگر امروز شمعی در اینجا روشن است یا صدایی به گوش ما می‌رسد، دلیلی برای آن وجود دارد. در زندگی نیز همین‌طور است؛ حضور ما در کنگره، آشنایی با این آموزش‌ها و قرار گرفتن در مسیر درمان، فرصت‌هایی ارزشمند هستند که باید قدرشان را بدانیم. انسان‌های بسیاری هنوز با این روش آشنا نشده‌اند و از وجود چنین امکانی برای درمان بی‌خبرند. بنابراین، باید قدرشناس باشیم و از اینکه فرصت حضور و آموزش در کنگره را پیدا کرده‌ایم، به خود ببالیم. به باور من، بخش مهمی از دستاوردهای علمی آقای مهندس هنوز در پیش روی ماست و ان‌شاءالله در آینده شاهد نتایج و ثمرات بیشتری خواهیم بود. مشارکت در ساخت یک ساختمان، راه‌اندازی یک دانشگاه یا شعبه و از همه مهم‌تر، کمک به رهایی یک انسان، لذت بزرگی دارد. هنگامی که می‌بینیم هرکدام از ما سهم کوچکی در تحقق چنین اتفاق بزرگی داشته‌ایم، تازه لذت واقعی خدمت را درک می‌کنیم.

آقای مهندس نیز با تلاش و کاشتن بذرهای دانش و آگاهی، مسیری را آغاز کرده‌اند که ثمرات آن می‌تواند در آینده گسترده‌تر شود. شاید روزی انسان‌های بیشتری در سراسر جهان با این دانش آشنا شوند و به اهمیت کاری که ایشان انجام داده‌اند، پی ببرند. ما نیز به‌عنوان کسانی که فرصت آشنایی با این مسیر را داشته‌ایم، وظیفه داریم محکم‌تر از گذشته بایستیم و در ادامه این راه مسئولیت‌پذیر باشیم. طبیعی است که از شنیدن صدای آقای مهندس در کارگاه‌های چهارشنبه دلتنگ شویم و نبودن ایشان در کنارمان برایمان دشوار باشد. اندوه و گریه در چنین شرایطی کاملاً طبیعی است؛ اما همان‌طور که تأکید شده است، شایسته است با حفظ متانت و در شأن کنگره ۶۰، این دوران را پشت سر بگذاریم و به‌جای غرق شدن در اندوه، به مسئولیتی که بر عهده داریم توجه کنیم. امروز وظیفه سنگینی بر دوش تک‌تک ماست؛ اینکه بتوانیم مسیری را که آقای مهندس آغاز کرده‌اند، ادامه دهیم و در تحقق هدف بزرگ ایشان، یعنی رساندن این دانش به جهانیان و فراهم کردن امکان بهره‌مندی انسان‌های بیشتری از آن، سهیم باشیم. امیدوارم همه ما بتوانیم با خدمت، آموزش و حرکت در مسیر درست، سهم خود را در ادامه این راه ادا کنیم.

مرزبان کشیک: مسافر علی
عکاس: مسافر کیا
تایپ وتنظیم: مسافر پدرام
بارگزاری: مرزبان مسافر وحید