نه فکر و نه زبان بلکه عملکرد ماست که عشق را نشان می‌دهد .

جلسه چهاردهم از دوره سوم سری کارگاه‌های لژیون سردار، کنگره ۶۰ نمایندگی دماوند ، با استادی راهنمای محترم مسافر محمدرضا، نگهبانی مسافر اله یار ، خزانه‌داری مسافر خسرو و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه: «دستاوردهای علمی و پژوهشی مهندس دژاکام» در روز چهارشنبه ۸ مهر ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

همه ما در جریان اتفاق ناگواری که برای کنگره ۶۰ افتاده هستیم قرار داریم و با وجود ناراحتی و غمی که داریم تلاش می‌کنیم در چهارچوب مجموعه حرکت کنیم و این مسیر همان مسیری است که جناب مهندس همیشه به ما نشان داده و ما هم باید در همان مسیر قدم برداریم.
اگر بخواهم موضوع امروز را روشن‌تر بیان کنم باید برگردیم به خیلی سال‌های قبل و دوران کودکی که زندگی ما مثل قفسه‌های آشپزخانه بود و هر طبقه برای ما معنایی داشت و تا زمانی که بچه بودیم فقط به قفسه‌هایی دست می‌زدیم که توانش را داشتیم و شاید شکلاتی پیدا می‌کردیم و همین برایمان کافی بود و جرأت رفتن به طبقات بالاتر را نداشتیم چون احتمال سقوط وجود داشت و این ترس مانع حرکت می‌شد. اما اگر دل و جرأت داشتیم و یک قدم جلوتر می‌رفتیم شاید می‌توانستیم به قفسه دوم برسیم و چیزی را برداریم که مادرمان برایمان گذاشته بود و همین رشد می‌کرد و بزرگ‌تر می‌شد و کم‌کم می‌توانستیم به قفسه‌های بالاتر برسیم و چیزهایی را ببینیم که قبلاً حتی فکرش را نمی‌کردیم.
وقتی وارد مجموعه می‌شویم می‌بینیم همه ما برای درمان آمده‌ایم و در ابتدا یک لژیون سردار جلوی پایمان گذاشته می‌شود و کم‌وبیش همه شرکت می‌کنیم و لذت می‌بریم و این مثل همان قفسه اول است و وظیفه ماست که این مرحله را طی کنیم. اما بعضی‌ها قدرت و شهامت بیشتری دارند و یک قدم جلوتر می‌روند و وارد مرحله دنوری می‌شوند و به قفسه دوم دست پیدا می‌کنند و یک‌سری لذت‌ها و جذابیت‌ها و عشق‌ها را تجربه می‌کنند که مخصوص همان مرحله است و این حرکت ارزشمند است. اما سؤال اینجاست که چه کسی می‌تواند حرکت کند و به قفسه بالایی برسد و چه کسی می‌تواند قدم‌هایش را محکم بردارد و وارد پهلوانی شود چون اصل قضیه آنجاست و همه ما می‌گوییم نداریم اما آیا حرکت کردیم یا فقط در ذهنمان گفتیم نداریم و این همان چیزی است که در دوران اعتیاد هم داشتیم و می‌گفتیم نمی‌توانیم درمان شویم اما حرکتی نمی‌کردیم چون راه‌حل نداشتیم و امروز راه‌حل هست و فقط جرأت لازم است تا آرام‌آرام حرکت کنیم و به چیزی که می‌خواهیم برسیم.
در آبان ماه سال گذشته من و آقای اللهیار با چند نفر از بچه‌ها رفتیم بالا و قبل از اینکه داستان را بگویم باید بگویم که قبل از اینکه جناب مهندس به این وضعیت دچار شود همه شنیده بودیم که در بستر بیماری است و فعلاً در قید حیات نیست اما استاد امین امید داشت که برمی‌گردد و من خودم روزها و شب‌ها نخوابیدم و الان هم که صحبت می‌کنم جاهایی کم می‌آورم و این یعنی توانایی لازم را داریم و فقط باید حرکت کنیم. سال گذشته همسفرم از من پرسید چرا پهلوان نشدی و گفتیم برای سال بعد اما به مرور زمان کمرنگ شد و همین کمرنگ شدن باعث شد امروز به نقطه‌ای برسیم که جناب مهندس در چنین وضعیتی است و من کوتاهی می‌کردم یعنی به راحتی رکب نیروهای منفی را خوردم . اما امروز با تمام قدرت اعلام می‌کنم که امسال جزو پهلوانان مجموعه خواهم شد و این مسیر را ادامه می‌دهم.همیشه به ما گفته شده که نه فکر و نه زبان بلکه عملکرد ماست که عشق را نشان می‌دهد و اگر قرار باشد فقط ناراحت مهندس باشیم اما در عمل کوچک‌ترین تکانی در زندگی‌مان ندهیم هیچ ارزشی ندارد چون مهندس نیاز دارد راهی را که ۲۸ سال برایش تلاش کرده امروز به نتیجه برسد و اگر ما حرکت نکنیم درمانی که گرفتیم هم ارزش ندارد و ما نیاز داریم که کمک کنیم و خدمت کنیم و خدمتگزار خوبی باشیم چون بدون خدمت نمی‌توانیم بگوییم به درمان قطعی رسیده‌ایم و شرط مهم برای درمان همین خدمتگزاری است.
وقتی نگاه می‌کنیم می‌بینیم در سایت کنگره و در اوتی و راهنمایی و همه بخش‌ها کار هست و باید انجام شود و جناب مهندس همیشه گفته برای رشد باید خدمتگزار باشید و در این چرخه حرکت کنید تا رشد کنید و اگر رشد نکنید نمی‌توانید ادامه دهید.جناب مهندس قبل از اینکه فوت کند مقالات زیادی ثبت کرده بود و هر کدام از این مقالات هزینه‌های زیادی داشت و دستگاه‌هایی خریداری شد که شاید در کشور وجود نداشت و همه این‌ها با پول تک‌تک ما انجام شد و این پول برکتی به کنگره داد که امروز شاخه‌های مجموعه آن‌قدر قوی شده که کسانی که می‌خواهند وارد لژیون پهلوانی شوند با گریه و التماس درخواست می‌کنند و این همان نگاه مهندس بود که برخلاف جاهای دیگر اول شرایط زندگی شخص را بررسی می‌کرد و اگر مشکلی نبود اجازه می‌داد وارد شود.
امروز فیلمی دیدم از مهندس که در قشم رفته بودند و وقتی نگاه می‌کردم می‌دیدم آن‌ها پرواز می‌کردند و تازه ‌فهمیدم چه چیزی را از دست داده ام و وقتی به گذشته خودمان برگردیم می‌بینیم کجا بودیم و با چه وضعیتی زندگی می‌کردیم و امروز هر چه داریم از آموزش‌های کنگره است و اگر پولی داریم مال ما نیست و امانتی است که باید به بهترین شکل هزینه کنیم.ما نیاز داریم که امروز حرکت کنیم چون فردا بچه‌های ما و برادران ما و پدران ما ممکن است به همان دردی دچار شوند که ما شدیم و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد خودش دچار مشکل شود اما شد و امروز چقدر خوب است که اگر ببینیم فرزند یا برادرمان دچار این درد شده لبخند بزنیم چون جایی هست که کسی راه را گذاشته و ما می‌توانیم وارد آن شویم و ناراحت نباشیم و با آرامش در مسیر حرکت کنیم تا به بهترین جایگاه برسیم.از اینکه به من فرصت مشارکت دادید از همه شما ممنونم .

ودرادامه تشکر از مسافر اله یار و مسافرخسرو و مسافر محمد ،نگهبان ، خزانه دار و دبیر دوره سوم لژیون سردار نمایندگی دماوند و انتصاب مسافر مجتبی و مسافر یوسف و مسافر غلامرضا ، به عنوان نگهبان ، خزانه دار و دبیر دروه چهارم لژیون سردار نمایندگی دماوند:

تنظیم و ارسال : گروه سایت نمایندگی دماوند