خوبی خوب است؛ بدی بد است.

جلسه دهم از دوره نود و سوم  سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی شادآباد با استادی راهنمای محترم مسافر امین، نگهبانی مسافر داوود و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه «کشف متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس» روز دوشنبه  20 مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد

در ابتدای سخنانم، از ایجنت محترم و لژیون مرزبانی تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در این جایگاه خدمت کنم.
برای شروع صحبت‌هایم به این فکر می‌کردم که چگونه بحث را آغاز کنم. ناگهان به یاد بیتی از یک شعر افتادم که احساس کردم با حال‌وهوای این روزهای ما ارتباط دارد:
هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص، هر که در این دام رفت
یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بیدل بدیم
پرده برانداختی، کار به اتمام رفت
گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست، باقی ایام رفت
امروز نخستین جلسه کارگاه آموزشی کنگره پس از سفر آقای مهندس برگزار می‌شود. اتفاقی که رخ داد، برای بسیاری از ما غیرمنتظره و باورکردنی نبود. من در این چند روز، بارها به صحبت‌های دکتر امین فکر کردم و از مطالبی که ایشان در جمع‌های مختلف مطرح کردند، بسیار تأثیر گرفتم.
بسیاری از ما تصور می‌کردیم آقای مهندس از سلامت خوبی برخوردار هستند و هنوز کارهای فراوانی باقی مانده که باید به انجام برسانند. شاید فکر می‌کردیم بخش بزرگی از مسئولیت‌های ایشان همچنان در پیش است؛ اما وقتی به مسیری که طی کرده‌اند نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که چه دستاوردهای عظیمی را به سرانجام رسانده‌اند.
کشف و توسعه متد DST، فراهم کردن منابع مالی، گسترش شعب کنگره، ایجاد مکان‌های آموزشی، توسعه فعالیت‌های علمی و انتشار مقاله‌ها، همگی بخشی از این دستاوردها هستند.
یکی از موضوعاتی که همیشه برای آقای مهندس اهمیت داشت، ارتباط برقرار کردن با زبان علم در سطح دانشگاهی جهان بود. ایشان بارها تأکید می‌کردند که اگر در یک محیط محدود، تنها درباره موفقیت‌های خودمان صحبت کنیم و برای یکدیگر دست بزنیم، اما نتوانیم یافته‌هایمان را با زبان رایج علمی دنیا مطرح کنیم، به هدف اصلی نرسیده‌ایم.
به همین دلیل، تلاش کردند دستاوردهای کنگره از محدوده داخلی فراتر برود و در مجامع علمی جهان مطرح شود. گسترش مقاله‌های علمی و فراهم شدن زمینه تأسیس دانشگاه نیز در همین راستا قرار داشت.
وقتی به مجموعه این فعالیت‌ها نگاه می‌کنیم، می‌توانیم بگوییم آقای مهندس بخش بزرگی از مسئولیتی را که برای کاهش درد و رنج انسان‌ها بر عهده گرفته بودند، به انجام رساندند. ایشان برای گسترش این مسیر، زیرساخت‌ها و زمینه‌های لازم را فراهم کردند تا این حرکت بتواند ادامه پیدا کند.
پذیرش مشیت الهی و درک معنای فقدان
روز چهارشنبه، زمانی که از اینجا به سمت خانه می‌رفتم، یکی از راهنمایان بندرعباس با من تماس گرفت و درباره وضعیت تهران پرسید. من از اتفاقی که رخ داده بود، اطلاعی نداشتم. به ایشان گفتم که طبق صحبت‌های دکتر امین در جلسه جهانی، آقای مهندس برای انجام یک عمل ساده به بیمارستان رفته بودند.
وقتی خبر نگران‌کننده را شنیدم، ابتدا باورم نمی‌شد. بارها پیگیری کردم و با وجود اینکه می‌دانستم ایشان در کدام بیمارستان هستند، هنوز نمی‌توانستم این واقعیت را بپذیرم. سرانجام به بیمارستان مراجعه کردم و آنجا از واقعیت ماجرا مطلع شدم.
این اتفاق برای من و بسیاری از اعضای کنگره بسیار سنگین بود؛ اما همان‌طور که خانم کماندار نیز اشاره کردند، ما مشیت الهی را می‌پذیریم.
در عین حال، بر اساس آموزش‌هایی که خود آقای مهندس در اختیار ما قرار داده‌اند، باید به این موضوع نیز فکر کنیم که چگونه می‌توانیم با چنین اتفاقی روبه‌رو شویم و از این مرحله عبور کنیم.
با توجه به شرایط پیش‌آمده، خانواده ایشان، دیده‌بانان کنگره و دکتر امین تصمیم گرفتند با در نظر گرفتن تمام جوانب، فرصت لازم را برای ادامه مسیر و انجام مسئولیت‌های باقی‌مانده فراهم کنند. این تصمیم نشان می‌دهد که حفظ و استمرار این حرکت، تا چه اندازه اهمیت دارد.
سوگواری به معنای توقف نیست
من از همان لحظات ابتدایی، در لژیون گفتم که مسیر ما در کنگره، در مواجهه با چنین اتفاق‌هایی، نباید صرفاً به سوگواری محدود شود.
البته غمگین بودن، گریه کردن و ابراز احساسات کاملاً طبیعی است. ما انسانی هستیم که پیوند محبت عمیقی با یکدیگر داریم و از دست دادن فردی که نقش بزرگی در زندگی ما داشته، طبیعتاً اندوه فراوانی به همراه دارد.
اما نکته مهم این است که در کنار پذیرش این غم، مسئولیت خود را نیز فراموش نکنیم.
من به‌عنوان راهنما، و هر فردی که در هر مرحله‌ای از سفر خود در کنگره قرار دارد، باید از خود بپرسد: اگر واقعاً به آقای مهندس و مسیری که ایشان آغاز کرده‌اند علاقه‌مند هستم، چگونه می‌توانم این علاقه را نشان دهم؟
پاسخ این پرسش، در ادامه دادن همان مسیر است.
اگر هر یک از ما تمام توان، انرژی و ظرفیت خود را در جهت اهدافی که ایشان برای آن تلاش کرده‌اند به کار بگیریم، می‌توانیم سهم خود را در ادامه این حرکت ایفا کنیم.
دکتر امین در یکی از صحبت‌های خود به نکته زیبایی اشاره کردند. ایشان گفتند که همه ما با فاصله زمانی متفاوتی از این دنیا خواهیم رفت. ممکن است کسی پنج سال دیگر، کسی ده سال دیگر و دیگری حتی چند روز یا چند دقیقه دیگر از این دنیا برود؛ هیچ‌کدام از ما ماندنی نیستیم.
اما آنچه اهمیت دارد، پیوند محبت میان انسان‌هاست.
این پیوند چگونه حفظ می‌شود؟ زمانی که انسان‌ها در یک مسیر حرکت کنند و افکار و عملکردشان در یک جهت قرار بگیرد.
اگر من می‌خواهم پیوند خود را با آقای مهندس حفظ کنم، باید در جهت اهداف و آرمان‌هایی حرکت کنم که ایشان برای تحقق آن‌ها تلاش کرده‌اند. جاده‌ای که ایشان گشوده‌اند، مسیری برای رهایی انسان‌ها از درد و رنج است. بنابراین، حرکت در این مسیر می‌تواند زمینه‌ساز استمرار همان پیوند محبت باشد.
بسیاری از ما در طول سال‌های گذشته، به مناسبت‌های مختلف به دیدار آقای مهندس می‌رفتیم؛ گاهی در عید، گاهی در روز رهایی و گاهی به بهانه امضای کتاب یا حضور در یک مراسم.
اکنون نیز اصل موضوع تغییر نکرده است. اگر در همان مسیری که ایشان ترسیم کرده‌اند حرکت کنیم و برای تحقق اهدافشان تلاش کنیم، می‌توانیم پیوند خود را با این مسیر حفظ کنیم.
در مقابل، اگر از این جهت فاصله بگیریم، ممکن است دوباره راه خود را گم کنیم و از مسیری که برای ما روشن شده است، دور شویم.
تبدیل اندوه به نیروی حرکت
دکتر امین در صحبت‌های خود تأکید کردند که گریه کردن، در آغوش گرفتن یکدیگر و عزاداری کردن هیچ اشکالی ندارد. هرکدام از ما ممکن است روزها و ماه‌ها به زمان نیاز داشته باشیم تا بتوانیم با این فقدان کنار بیاییم.
اما باید مراقب باشیم که این اندوه به عاملی برای توقف ما تبدیل نشود.
آقای مهندس بارها درباره نقش رنج و بحران در زندگی انسان صحبت کرده‌اند. بحران می‌تواند انسان را به سمت سقوط ببرد یا زمینه‌ای برای صعود و رشد او فراهم کند. آنچه اهمیت دارد، نوع نگاه و عملکرد ما در مواجهه با بحران است.
اکنون نیز با شکافی بزرگ در قلب خود روبه‌رو هستیم؛ اما اگر این اندوه را به انگیزه‌ای برای خدمت بیشتر، آموزش گرفتن و حرکت در جهت اهداف کنگره تبدیل کنیم، می‌توانیم از این مرحله نیز عبور کنیم.
هدف این نیست که غم خود را انکار کنیم، بلکه باید اجازه ندهیم غم، ما را از ادامه مسیر بازدارد.
دکتر امین در یکی از صحبت‌هایشان به موضوع پیمان و مسئولیت انسان اشاره کردند. ایشان توضیح دادند که انسان برای رهایی از درد و رنج، فرصت‌هایی در اختیار دارد و این فرصت‌ها با مسئولیت خدمت کردن همراه هستند.
من نیز معتقدم حضور ما در کنگره صرفاً برای دریافت آموزش و رسیدن به رهایی نیست؛ بلکه فرصتی است تا بتوانیم به دیگران خدمت کنیم و در کاهش درد و رنج انسان‌ها سهم داشته باشیم.
اگر می‌خواهیم این پیوند و این مسیر را حفظ کنیم، باید مسئولیت خود را جدی‌تر از گذشته دنبال کنیم.
امانت‌داری در برابر دستاوردهای علمی کنگره
یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های ما، حفظ و توسعه دستاوردهای آقای مهندس است. کشف و توسعه متد DST، فراهم شدن زمینه درمان اعتیاد، روش درمان سیگار و تلاش برای ارائه راهکارهایی در حوزه اضافه‌وزن، بخشی از فعالیت‌هایی هستند که در کنگره شکل گرفته‌اند.
آقای مهندس نسبت به موضوع اضافه‌وزن حساسیت ویژه‌ای داشتند. در روزهای اخیر نیز دکتر امین به خاطراتی اشاره کردند که نشان‌دهنده توجه ایشان به این موضوع بود. آقای مهندس حتی در مواجهه با پزشکان و پرستاران، درباره افرادی که با استفاده از یک روش اصولی وزن خود را کاهش داده بودند، صحبت می‌کردند و تلاش داشتند اهمیت روش صحیح را یادآوری کنند.
همچنین مقاله‌ها و فعالیت‌های علمی کنگره در زمینه بیماری‌های مختلف، از جمله ام‌اس و سرطان، نشان‌دهنده تلاش برای گسترش پژوهش و بررسی ظرفیت‌های علمی این مجموعه است. البته هرگونه ادعا درباره اثربخشی یک روش در بیماری‌های مختلف باید بر اساس شواهد علمی معتبر و پژوهش‌های دقیق بررسی شود.
بخش دیگری از دستاوردهای کنگره، آموزش شیوه‌های صحیح زندگی، تقویت بنیان‌های مالی و آشنایی با مسئولیت‌پذیری است.
ساختارهایی مانند لژیون سردار نیز می‌توانند به اعضا کمک کنند تا نگاه متفاوتی به منابع مالی، مشارکت و خدمت داشته باشند. انسان در این مسیر یاد می‌گیرد چگونه توانایی‌های خود را بشناسد، برای زندگی‌اش برنامه‌ریزی کند و در کنار رشد فردی، در بهبود شرایط جمعی نیز سهم داشته باشد.
در کنار این موضوعات، جهان‌بینی کنگره به ما کمک می‌کند تا شناخت عمیق‌تری از انسان، زندگی و روابط خود به دست آوریم.
جهان‌بینی؛ حرکت از رنج به سوی امید
یکی از موضوعات مهم در آموزش‌های آقای مهندس، شناخت انسان و اصلاح نگاه ما به زندگی است. گاهی تصور می‌شود هرچه انسان بیشتر بداند، غمگین‌تر خواهد شد؛ اما در آموزش‌های کنگره، بر این نکته تأکید می‌شود که شناخت درست می‌تواند به افزایش امید، محبت و آرامش کمک کند. انسان با شناخت بهتر خود و جهان پیرامونش، می‌تواند مسئولیت بیشتری در قبال رفتارهایش بپذیرد و رابطه سالم‌تری با دیگران برقرار کند.
یکی از پیام‌های ارزشمند آقای مهندس این بود که انسان باید یاد بگیرد زندگی کند و اجازه دهد دیگران نیز زندگی کنند. ایشان بارها بر یک اصل ساده و مهم تأکید می‌کردند:
«خوبی خوب است و بدی بد است.»
این جمله در ظاهر ساده است، اما اگر آن را در رفتار روزمره خود به کار بگیریم، می‌تواند به معیاری برای تصمیم‌گیری‌ها و روابط ما تبدیل شود. ما باید بتوانیم میان درست و نادرست تفاوت قائل شویم، مسئولیت رفتار خود را بپذیریم و برای بهتر شدن زندگی خود و دیگران تلاش کنیم.
اکنون که آقای مهندس در میان ما حضور فیزیکی ندارند، مسئولیت ما در حفظ و انتقال این آموزش‌ها سنگین‌تر شده است. ما باید امانت‌داران خوبی برای این دستاوردها باشیم و اجازه ندهیم ارزش‌هایی که در طول سال‌ها شکل گرفته‌اند، به فراموشی سپرده شوند.
پیوند محبت و ادامه راه
می‌دانم که همه ما روزهای سختی را پشت سر می‌گذاریم. هرکدام از ما به شیوه‌ای با این فقدان روبه‌رو می‌شویم و ممکن است برای پذیرش آن به زمان نیاز داشته باشیم. اما می‌توانیم با کنار هم بودن، محبت کردن و حمایت از یکدیگر، این دوران را پشت سر بگذاریم.
امیدوارم بتوانیم به‌جای آنکه در اندوه خود متوقف شویم، از این اتفاق نیرویی برای حرکت بیشتر به دست آوریم و در جهت اهداف آقای مهندس گام برداریم. همچنین لازم است از آقای مهندس نه‌تنها به‌عنوان فردی تأثیرگذار در زندگی اعضای کنگره، بلکه به‌عنوان شخصیتی علمی یاد کنیم که برای گسترش دانش و انتقال تجربه‌های خود تلاش فراوانی انجام دادند.
دکتر امین در صحبت‌های خود به شباهت‌هایی میان آقای مهندس و دانشمندانی مانند آلبرت انیشتین اشاره کردند. آنچه برای ما اهمیت دارد، توجه به جایگاه علمی، شیوه تفکر و دستاوردهایی است که از خود به یادگار گذاشته‌اند.
امیدوارم بتوانیم در کنار یکدیگر، ضمن حفظ حرمت و جایگاه ایشان، مسیر علمی و آموزشی کنگره را توسعه دهیم و برای تحقق اهدافی که در پیش رو داریم، تلاش کنیم.
مسئولیت ما در برابر انسان‌هایی که هنوز در راه هستند.
دکتر امین در یکی از صحبت‌هایشان به این نکته اشاره کردند که تعداد افرادی که فرصت آشنایی با کنگره و استفاده از آموزش‌های آن را پیدا می‌کنند، در مقایسه با جمعیت مصرف‌کنندگان مواد بسیار محدود است. همین موضوع نشان می‌دهد که هنوز انسان‌های بسیاری وجود دارند که از اعتیاد رنج می‌برند و شاید هیچ شناختی از مسیرهای درمانی و آموزشی نداشته باشند.
بنابراین، مسئولیت ما تنها به حفظ شرایط فعلی محدود نمی‌شود. ما باید برای توسعه این مسیر تلاش کنیم تا افراد بیشتری بتوانند با آموزش‌های صحیح آشنا شوند و فرصت تغییر در زندگی خود را پیدا کنند. اگر قرار است کنگره در آینده به جایگاهی گسترده‌تر در عرصه علم و آموزش برسد، این هدف به مشارکت، مسئولیت‌پذیری و تلاش همه ما نیاز دارد.
آکادمی مورد نظر آقای مهندس نیز می‌تواند بستری برای گسترش ارتباط میان علوم مختلف و تبادل دانش باشد؛ مسیری که در آن یافته‌ها و تجربه‌ها به شکلی علمی بررسی و ارائه شوند و زمینه ارتباط مؤثر میان حوزه‌های مختلف دانش فراهم شود.
امیدوارم همه ما بتوانیم در ساختن چنین آینده‌ای نقش داشته باشیم و با عملکرد خود نشان دهیم که آموزش‌هایی که دریافت کرده‌ایم، در زندگی و رفتارمان جاری شده‌اند. در پایان، از همه شما عزیزان تشکر می‌کنم که به صحبت‌های من گوش دادید. می‌دانم که کمی طولانی صحبت کردم، اما بیان این مطالب برای من اهمیت داشت.
امیدوارم بتوانیم در کنار یکدیگر، با حفظ پیوند محبت، ادامه‌دهنده راه آقای مهندس باشیم و دستاوردهای علمی و انسانی ایشان را با مسئولیت‌پذیری به نسل‌های بعد منتقل کنیم.
از همه شما سپاسگزارم.

تایپ و ارسال: خدمتگزاران سایت شادآباد