حرکت، راز ماندگاری مسیر

جلسه یازدهم از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی بیرجند به استادی دنور همسفر الهام، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر فاطمه با دستورجلسه «وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود) و تأثیر آن روی من» روز سه‌شنبه ۱۴ مهر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

ای همسفر، بیا تا از میان تپش‌های ناتمام، مسیر روشن شدن را پیدا کنیم. بیا که راه منتظر قدم‌های توست؛ آن‌چه در دل داری؛ باید با حرکت جان بگیرد. وادی هشتم با یک جمله زیبا به من می‌گوید: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.» این وادی برای من یکی از زیباترین و تأثیرگذارترین وادی‌هاست؛ چون در مسیر رشد و رهایی، خیلی چیزها را به من یاد داد. زمانی که در مشکلات و گره‌های ذهنی خودم غرق می‌شدم، گاهی می‌نشستم و منتظر بودم اتفاقی بیافتد و معجزه‌ای از راه برسد؛ اما وادی هشتم به من یاد داد که سکون، من را از مسیر دور می‌کند و ترس از حرکت، یکی از بزرگ‌ترین موانع من است. لازم نیست وقتی قدم اول را برمی‌دارم، از همان ابتدا انتهای مسیر را ببینم، مهم این است که حرکت کنم. درست؛ مثل مسیر رهایی که با شروع سفر اول و DST، قدم‌به‌قدم راه رسیدن جسم و روان به تعادل را آغاز می‌کنیم. من متوجه شدم تغییر شخصیت و ساختار وجودی من هم با همین حرکت‌های کوچک روزانه اتفاق می‌افتد؛ شاید هر قدم به‌تنهایی خیلی بزرگ به نظر نرسد؛ اما وقتی این قدم‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند، ساختار جدیدی در من شکل می‌گیرد. گاهی اگر احساس کنم در مسیر گم شده‌ام یا ترس از آینده باعث شده بایستم، به خودم یادآوری می‌کنم که راه، در دل قدم‌های من نمایان می‌شود. من برای ایستادن و فرسوده شدن ساخته نشده‌ام، برای حرکت و پیمودن مسیر ساخته شده‌ام.

از طرفی یاد گرفتم که در این مسیر، سرعت مهم نیست، تداوم و حرکت در جهت درست مهم است. گاهی فکر می‌کنیم اگر سریع‌تر بدویم، زودتر به مقصد می‌رسیم؛ در حالی که صبر و استمرار، بخش مهمی از مسیر است. صبر به این معنا نیست که دست روی دست بگذاریم و هیچ کاری نکنیم. صبر یعنی وقتی در مسیر درست حرکت می‌کنیم و هنوز نتیجه بزرگی نمی‌بینیم، باز هم ادامه بدهیم و به مسیر اعتماد کنیم؛ مانند دانه‌ای که در خاک کاشته می‌شود، با رسیدگی و گذشت زمان، آرام‌آرام رشد می‌کند و تبدیل به درختی می‌شود که روزی بار می‌دهد. این یعنی به سیستم و مسیر درست اعتماد کنیم. من سیستم کنگره۶۰ را هم همین‌طور می‌بینم. آقای مهندس زمانی که به رهایی و حال خوش رسیدند، ساکن نماندند و حرکت را ادامه دادند تا دیگران هم بتوانند این حال خوش را تجربه کنند. یکی از اهدافشان این بود که کنگره روزبه‌روز رشد کند و برای ادامه این مسیر، با تفکر و آینده‌نگری، ساختارهایی مثل لژیون سردار را بنا کردند.

لژیون سردار برای من فقط یک بخش مالی نیست، جایی است که در آن عشق، محبت، بخشش و گذشت را بیش‌تر لمس کردم. امروز که من این‌جا نشسته‌ام و از حال خوشی که دارم صحبت می‌کنم، بخشی از این آرامش را مدیون حرکت و زحمات کسانی می‌دانم که قبل از ما این مسیر را ساختند و برای آیندگان ادامه دادند. حالا نوبت ماست که این چرخه را متوقف نکنیم. با حضورمان، با خدمت، با حرکت در مسیر و با حمایت از جشن گلریزان، می‌توانیم سهم خودمان را در ادامه این راه داشته باشیم. هرکدام از ما در حد توان خود می‌توانیم در این جشن مشارکت کنیم و به تعهدی که پذیرفته‌ایم عمل کنیم، نه برای بازپرداخت و نه برای انتظار از دیگران؛ بلکه برای عشق و بخشش، همان‌طور که گذشتگان برای ما حرکت کردند و راه را هموار کردند، ما هم باید حرکت کنیم تا مسافران و همسفران آینده بتوانند به این حال خوش برسند. برای من وادی هشتم فقط یک جمله نیست؛ یک یادآوری همیشگی است: اگر می‌خواهم چیزی در زندگی‌ من تغییر کند؛ باید حرکت کنم. اگر می‌خواهم چراغ کنگره روشن بماند، من هم باید سهمی در روشن نگه داشتن آن داشته باشم. پس حرکت می‌کنم، ادامه می‌دهم و به مسیر اعتماد می‌کنم؛ چون با حرکت، راه نمایان می‌شود.

تقدیر از اعضاء لژیون سردار

تقدیر از مسئول آبدارخانه

مرزبانان کشیک: همسفر آرزو و مسافر علی
تایپیست: همسفر بهاره رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
همسفران نمایندگی بیرجند