همه‌چیز در حرکت شکل می‌گیرد

وادی‌هشتم مانند سایر وادی‌ها یکی از زیباترین و پرکاربردترین قوانین هستی و زندگی را به نمایش می‌گذارد و به ما آموزش می‌دهد با حرکت راه نمایان می‌شود. در سکون هیچ‌ چیز به‌وجود نمی‌آید و زایشی نیست. همه‌چیز در حرکت شکل می‌گیرد؛ سپس ساختارها پدیدار، موجودات خلق و سفر در حلقه‌های آفرینش آغاز و ادامه‌دار می‌گردد. در این سیر برای انسان، تفکرات؛ معمار ساختارها، زبان سخن‌گوی و تعیین‌کننده مسیر حرکت او می‌باشد. اگر ما بایستیم و حرکت نکنیم، سقوط می‌کنیم و سکون بدون سقوط وجود ندارد. انسان موجودی است که با اختیار کامل خلق شده‌است؛ یعنی حق انتخاب یا گزینش راه خود را دارد. به‌عبارتی هم می‌تواند مسیر تقوا، ارزش‌ها، عشق و محبت را طی نماید و هم می‌تواند مسیر فسق، فجور، قهر، حسادت و کینه را بپیماید.

با حرکت راه نمایان خواهد شد؛ اما خداوند این هشدار را به انسان می‌دهد که شیطان، دشمن آشکار شما است که با انتخاب راه، در ادامه با عمل و حرکت مشخص می‌گردد. این نیرو یا شیطان هر بار سعی می‌کند با شناسایی نقاط ضعف ما که ممکن است یک روز مصرف مواد‌مخدر باشد و روز دیگر موضوع دیگری باشد، ما را از مسیر صحیح زندگی خارج و متوقف کند. انسان یعنی زندگی و زندگی یعنی حرکت؛ چه در این دنیا، در حلقه‌های دیگر و این داستان تا ابدالدهر ادامه خواهد داشت و هیچ فردی نمی‌تواند آن را متوقف کند یا بخواهد به زندگی خود پایان دهد؛ حتی افرادی که خودکشی می‌کنند به زندگی خود پایان نداده‌اند، فقط جای زندگی خود را کمی تغییر داده‌اند، البته با همان مشکلات قبلی که بیشتر هم می‌شوند.

خوشبختانه برای اجرا کردن وادی‌ هشتم، ۸ وادی را طی نموده‌ایم؛ با تفکر ساختارها آغاز می‌گردد و در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن. حقیقت این وادی بیان می‌کند؛ زمانی‌که می‌خواهیم حرکت کنیم با جمع‌آوری اطلاعات کافی و دانستن مسیر راه، لازم نیست تمام جزئیات را در نظر بگیریم. در این شرایط وادی هشتم عنوان می‌کند؛ نترس، پروا مکن، حرکت کن، قطعاً در حرکت راه یا مسیر نمایان خواهد شد. بسیاری اوقات ما در مسیر خود می‌ایستیم با این بهانه که راه مشخص نیست و می‌خواهیم تمام راه را ابتدا به چشم ببینیم، خوب برانداز کنیم و سپس حرکت نماییم، غافل از این‌که این اتفاق برای هیچ‌ فردی نخواهد افتاد.

تفکر بسیار خوب است و اهمیت آن را همه می‌دانیم؛ اما در جایی باید حرکت کرد و تفکر به تنهایی راه به جایی نمی‌برد. کشتی در ساحل امن است؛ اما برای این ساخته نشده است. زمانی‌که حرکت می‌کنیم به موازات حرکت ما، راه نیز خود را نشان می‌دهد. زمانی‌که حرکت می‌کنیم نه تنها آن دشواری را احساس نمی‌کنیم چه بسا لذت هم می‌بریم. در هنگام حرکت بایستی خواسته یا هدف فرد کاملاً مشخص باشد؛ زیرا گاهی هنگام حرکت کردن خود ما هم نمی‌دانیم که به‌طور قطع چه می‌خواهیم. پس از آن‌که خواسته یا هدف مشخص شد بایستی فرد با تمام وجود بخواهد که خواسته او برآورده شود. آقای‌مهندس می‌فرمایند: «آب کم جو، تشنگی آور به دست تا بجوشد آب از بالا و پست»؛ یعنی باید دائماً به خواسته‌ خود توجه کند و روی آن متمرکز باشد. ناگفته نماند بعضی خواسته‌ها بایستی در طولانی‌مدت به نتیجه برسند، مانند درختی که می‌کاریم و پس از چندین سال رسیدگی و آبیاری به تولید محصول می‌رسد.

در مسیر حرکت گاهی با چندین راه برخورد می‌کنیم؛ مجموع این راه‌ها، دو راه عمده ارزشی و ضدارزشی یا الهی و شیطانی هستند که هر شخص بر اساس خردمندی یا کم‌خردی خویش یک مسیر را انتخاب می‌کند. اگر خواسته یا هدف ما رسیدن به سلامتی، صلح، آرامش، آسایش، عشق و محبت باشد، بایستی در ابتدا حساب خود را تسویه و به صفر نزدیک کنیم؛ یعنی جبران خسارت از خود، خانواده و جامعه نماییم. جبران خسارت از خود؛ یعنی خود را ببخشیم و در جبران خسارت، ترمیم و بازسازی جسم و روان خود اقدام نمائیم. سپس جبران خسارت از خانواده است که باید آن را جبران کنیم.

به راستی در خانواده نقش پدر، مادر و فرزندان چیست؟ همان‌طور که همه می‌دانیم در اکثر فرهنگ‌ها، مسئولیت امور خارج از خانه بر عهده پدر و مسئولیت درون خانه بر عهده مادر است؛ اما چیزی که کاملاً روشن نشده‌ است، مسئولیت فرزندان نسبت به خانواده، پدر و مادر است. در گذشته فرزندان در دامداری و کشاورزی یک نیروی بسیار قوی برای خانواده بودند. در اینجا یک سؤال پیش می‌آید، اکنون مسئولیت فرزندان نسبت به خانواده چیست؟ آیا زندگی شهرنشینی امروز، فرزندان را به طلبکاران مادرزاد تبدیل نکرده است و همیشه مهر و محبت از جانب پدر و مادر به سوی فرزندان باشد؟

قطعاً فرزندان بسیاری وجود دارند که همیشه مسئولیت خود را به‌صورت خودکار و با تمام وجود نسبت به خانواده، پدر و مادر انجام می‌دهند؛ اما بحث ما در مورد گروهی است که به خانواده خسارت وارد نموده‌اند و می‌بایست آن را جبران کنند. مرحله آخر جبران خسارت از جامعه است. در وهله نخست باید از وارد کردن خسارات بعدی به جامعه جلوگیری کنیم. نریختن زباله در طبیعت، پرتاب نکردن زباله‌ها از شیشه اتومبیل به بیرون، نشکستن درختان و کثیف نکردن آب‌ها و رودخانه‌ها. در این وادی به موضوع مهم پیمان اشاره شده‌است و آقای‌مهندس بستن پیمان را الزامی دانسته‌اند.

استاد امین فرمودند: «فلسفه پیمان بستن این است که انسان نهایت تلاش خود را انجام می‌دهد که در مسیر صراط مستقیم باشد». زمانی‌که شخص پیمان بست نهایت تلاش خود را می‌کند که اشتباه خود را جبران کند، در مسیر مستقیم باشد و اگر اشتباهی انجام داد، دوباره تلاش کند تا اصلاح شود و برگردد. مسیر بستن پیمان وادی‌ هشتم این است که ما اشتباه کنیم، آزمون و خطا کنیم؛ اما تلاش کنیم در مسیر باشیم. محل پیمان کنار رودخانه، دریا، صحرا و کوهستان باید باشد. زمان شروع ساعت ۱۲:٠٠ ظهر و ساعت پایان آن ۱۶:٠٠ بعد‌ازظهر می‌باشد.

شرایط پیمان؛ قبل از حرکت به محل پیمان بدن خود را شست‌وشو می‌دهیم، لباس تمیز، پیراهن یا روسری سفید می‌پوشیم، هیچ‌ شخصی پیرامون ما نباشد، صدای بلند ما را شخصی نشنود و در طول پیمان از نوشیدن و خوردن خودداری می‌کنیم. لوازم مورد نیاز پیمان؛ زیرانداز، قلم، کاغذ و کبریت هستند. مراحل مراسم پیمان در دو بخش نوشتن سیاهه و درخواست از قدرت مطلق انجام می‌پذیرد. برای انجام مراسم پیمان بایستی به‌ گونه‌ای عمل نمود که هیچ‌ شخصی تحت هیچ شرایطی نتواند بالای سر ما حاضر شود و سیاهه ما را بگیرد. ما می‌دانیم این پیمانی است فقط بین ما و قدرت مطلق و هیچ فردی نباید از آن مطلع گردد؛ حتی نزدیک‌ترین فرد به ما.

منبع: سی‌دی وادی هشتم
نویسنده: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهره
رابط خبری: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول) دبیر سایت
ارسال: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چرمهین