راه زندگی، با قدم‌های ما ساخته می‌شود

وادی هشتم با این جمله زیبا آغاز می‌شود «با حرکت، راه نمایان می‌شود.» این وادی به من یادآوری می‌کند که ترس و ناامیدی را کنار بگذارم، از سکون خارج شوم و با توکل به خداوند، حرکت کنم. خداوند انسان را موجودی کامل، عاقل و بالغ آفریده و برخلاف سایر مخلوقات، قدرت اختیار و انتخاب به او داده است؛ بنابراین هر انسانی می‌تواند مسیر زندگی خودش را انتخاب کند، می‌تواند در صراط‌مستقیم و مسیر ارزش‌ها حرکت کند یا راه ضدارزش‌ها را برگزیند. البته مسیر ضدارزش‌ها ممکن است در ابتدا زرق‌وبرق و جذابیت داشته باشد؛ اما در نهایت عاقبت خوبی نخواهد داشت. گاهی انسان؛ مانند همان آهویی می‌شود که در مسیر حرکتش، به خاطر دیدن بوته یا سبزه‌ای از راه اصلی منحرف می‌شود. آن‌قدر این انحراف را ادامه می‌دهد که در نهایت از مسیری سر درمی‌آورد که اصلاً هدفش نبوده است. این اتفاق می‌تواند نتیجه نداشتن تفکر و بی‌توجهی به هدف باشد؛ بنابراین ابتدا باید بدانیم چه می‌خواهیم و هدفمان در زندگی چیست و بعد با تلاش و کوشش، در همان مسیر حرکت کنیم. تلاش ما باید مانند تشنه‌ای باشد که برای رسیدن به آب، از هیچ کوششی دست نمی‌کشد.

در این مسیر باید حواسمان به راه‌های انحرافی و فریبنده باشد تا از هدف دور نشویم. وقتی با آگاهی، اطلاعات کافی و چراغ روشن حرکت کنیم، احتمال رسیدن به مقصد بیش‌تر می‌شود؛ اما اگر بدون آمادگی، بدون توشه و بدون شناخت مسیر حرکت کنیم، ممکن است سر از ناکجاآباد دربیاوریم. مشکلات و حوادث در مسیر زندگی طبیعی هستند و در نهایت، مقصدی که هر فرد به آن می‌رسد، می‌تواند نشان‌دهنده میزان خردمندی یا بی‌خردی او باشد. وقتی انسانی مسیرش را گم می‌کند و وارد بیراهه می‌شود و درگیر بیماری اعتیاد می‌گردد، ابتدا به خودش و سپس به خانواده، اطرافیان و حتی جامعه آسیب می‌رساند. ممکن است به مرور از خانواده و جامعه فاصله بگیرد و با آسیب‌های مختلفی روبه‌رو شود، تا جایی که دچار سردرگمی، ناامیدی و گله‌مندی از زندگی شود. گاهی همان فردی که در دوران کودکی و نوجوانی آرزو داشت ریاضیدان یا پروفسور شود و برای پیشرفت کشورش قدم بردارد، به دلیل انتخاب‌های نادرست و دور شدن از مسیر اصلی، سر از ویرانه‌ای درمی‌آورد که هیچ‌گاه تصورش را نمی‌کرد.

بسیاری از افرادی که درگیر اعتیاد شدند، انسان‌هایی نترس و باجرأت بودند و شهامت به دریا زدن را داشتند؛ اما تنها شجاعت کافی نیست. کسی که می‌خواهد وارد دریا شود؛ باید توشه، امکانات، آگاهی و شناخت کافی از مسیر داشته باشد. اگر بدون آمادگی و وسایل لازم وارد آب شویم، ممکن است غرق شویم. برای من، وادی هشتم؛ یعنی حرکت همراه با آگاهی، یعنی هدفم را بشناسم، از مسیر اصلی دور نشوم، از تجربه‌ها و آموزش‌ها استفاده کنم و بدانم برای رسیدن به مقصد، فقط خواستن کافی نیست؛ باید حرکت کنم و در طول مسیر، مراقب انتخاب‌ها و قدم‌هایم باشم.

نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر حمیده رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بیرجند