حرکت در مسیر درمان، آغاز نمایان شدن راه است

به نام قدرت مطلق الله

سلام دوستان، علی هستم، یک مسافر.

وادی هشتم و تأثیر آن روی من

«با حرکت، راه نمایان می‌شود.» این وادی به من یاد داد که حرکت کنم تا بتوانم به خواسته‌های خودم برسم و از خواسته‌های نامعقول خود عبور کنم یا حداقل در مسیر آن‌ها قدم بردارم. خدا را شکر می‌کنم که در مسئله اعتیاد به مواد و سیگار توانستم موفق شوم.

البته من قبل از ورود به کنگره ۶۰ نیز تلاش زیادی کردم و راه‌های بسیاری را رفتم تا بتوانم اعتیاد را شکست بدهم، ولی هر بار شکست خوردم و هر بار تاریکی بیشتری را تجربه کردم. زمانی که وارد کنگره شدم، وادی‌ها به من کمک کردند تا آرام‌آرام از تاریکی‌ها خارج شوم. هر وادی آموزش‌های ارزشمند زیادی دارد و وادی هشتم نیز یکی از وادی‌های ارزشمند است که به من یاد داد: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.»

اما در این مسیر باید چند نکته را در نظر بگیرم. اولین نکته این است که خواسته و هدف من از این حرکت چیست؟ آیا آمده‌ام اعتیادم را درمان کنم یا موضوعات دیگری برای من در اولویت قرار دارد؟

من چون شکست‌های زیادی را تجربه کرده بودم، یاد گرفته بودم که اولویت باید درمانم باشد تا بتوانم به خواسته‌های دیگر نیز برسم. بنابراین هدف من در سفر اول، درمان بود و خدا را شکر که به این هدف رسیدم. بعد از آن توانستم اهداف دیگر را دنبال کنم و در مسیر آموزش‌ها قرار بگیرم.

اما چیزی که فهمیدم این بود که اگر درمان را در اولویت قرار نمی‌دادم و به درمان نمی‌رسیدم، نمی‌توانستم به اهداف دیگر حتی فکر کنم، چه برسد به اینکه در مسیر آن‌ها حرکت کنم.

من خدا را شکر می‌کنم که کنگره ۶۰ را در مسیر زندگی من قرار داد تا بتوانم از آن دوران تاریک و پر از ناامیدی عبور کنم و با آموزش‌های کنگره ۶۰، مسائل زندگی را حل کنم و سختی‌ها را پشت سر بگذارم.

در این مسیر، گاهی به دوراهی‌هایی می‌رسیم که باید از میان آن‌ها انتخاب کنیم. اگر آموزش‌های کنگره را نداشته باشیم، انتخاب راه درست می‌تواند دشوار باشد.

همان‌طور که در وادی آقای مهندس فرمودند، باید در این مسیر جبران خسارت نیز انجام بدهیم. اولین جبران خسارت، جبران خسارت از خودمان است که مهم‌ترین مورد نیز می‌باشد؛ چون در مسیر اعتیاد و ضدارزش‌ها، بیشترین ضربه را به خودمان زده‌ایم.

پس ابتدا باید خودمان را ببخشیم و همچنین خودمان را دوست داشته باشیم و از هیچ تلاشی برای خودمان دریغ نکنیم تا به سلامتی و حال خوب برسیم. باید بدانیم اگر خودمان را دوست نداشته باشیم، نمی‌توانیم هیچ‌کس را دوست داشته باشیم. بنابراین ابتدا باید برای خود ارزش قائل باشیم و جبران خسارت را از خودمان آغاز کنیم.

در مرحله دوم، باید از خانواده جبران خسارت کنیم؛ چون در این مدت ضررهای بسیاری به آن‌ها رسانده‌ایم. در مرحله سوم نیز باید از جامعه جبران خسارت کنیم؛ زیرا جامعه نیز از تخریب‌های ما در امان نبوده است.

اکنون من یاد گرفته‌ام که قرار گرفتن در مسیر ارزش‌ها و دوری از ضدارزش‌ها، در این مسیر بسیار کمک‌کننده است. صراط مستقیم بهترین راه است؛ راهی که شاید پرپیچ‌وخم باشد، ولی در نهایت انسان را به صلح، آرامش و حال خوب می‌رساند.

در نهایت، از آقای مهندس و خانواده محترمشان و همچنین از راهنماهای خوبم، آقا حبیب و آقا محسن، تشکر می‌کنم که به من آموزش دادند.

از شما نیز بابت توجه‌تان سپاسگزارم .

با احترام
مسافر علی

نویسنده متن: راهنمای محترم، مسافر علی
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران آقا، کنگره ۶۰، نمایندگی پروین اعتصامی، اراک