جبران خسارت سفر خودسازی است

امواج چون گردباد بر زمین فرود می‌آیند و آنچه برداشتنی باشد با خود به امانت می‌برند و این، جز فرمان حاصل نمی‌گردد. پس با شما که پیمان می‌بندید، در اندیشه آن باشید که از زمین برخواسته و به آن مکانی که فرمان است رهسپار شوید.

در وادی هشتم به ما یادآوری می‌شود که سکون بر هیچ «موجودی» جایز نیست؛ بنابراین تکلیف منِ انسان مشخص است. با این حساب با قدم گذاشتن در وادی هشتم سفر هزار فرسنگی ما آغاز می‌شود. همچنان که من در حال رشد و تزکیه خودم هستم، نیروهای منفی قوی‌تری هم مرا احاطه می‌کنند.
من ِ همسفر باید بدانم که در روز اَلَست پذیرفته‌ام که همراه و همسفر یک مسافر هستم و این رسالت از طرف پروردگار و با اختیار و انتخاب خودم به من داده شده است؛ رسالت صبوری و امیدواری به آینده و تلاش برای کسب آگاهی، برای داشتن یک زندگی بهتر و رشد بیشتر.
این موضوع یعنی من بدانم که راه سختی را در پیش دارم؛ ولی اگر پیوسته و با توکل به نیروی مطلق حرکت و تلاش کنم، هر غیر ممکنی، ممکن می‌شود. پس باید همواره در حرکت و جوشش باشم و نگذارم جویبارهای وجودی من به باتلاق تبدیل شوند.
در این مسیر و حرکت، ما با موانع و گذرگاه‌های زیادی مواجه می‌شویم، که در این مرحله مشخص می‌شود که تا اینجای راه و عبور از هفت وادی قبل، چقدر آموزش‌ها را کاربردی کرده‌ایم و میزان دانایی ما، ما را در انتخاب مسیر درست کمک و یاری می‌کند.
این انتخاب کاملاً به دانش و آگاهی ما بستگی دارد؛ زیرا دقیقاً بر سر دو راهی ارزش و ضدارزش و هم‌چنین سکون و حرکت قرار می‌گیریم؛ که کدام یک را برگزینیم. فراموش نکنیم که هدف نیروهای بازدارنده توقف دانایی است.
ما باید در ابتدای تصمیم‌گیری برای شروع حرکت پروسه زمان را نیز در نظرمان داشته باشیم و بر این موضوع آگاه باشیم که بهترین راه کوتاه‌ترین راه نیست و راهی را انتخاب کنیم که انتهای آن به خیر و آرامش درونی ختم شود؛ یعنی همان راه الهی.
در طول مسیر حرکت برای اینکه طبق وادی هفتم با یک وضعیت مناسب به مقصد برسیم، در ابتدا لازم است از خودمان جبران خسارت کنیم و جسم و روانی را که سال‌ها مورد آسیب قرار داده‌ایم را بازسازی کنیم.
باید در ابتدا خود را ببخشیم و به عبارتی دست از سر خودمان برداریم و سپس با یاری خداوند پله پله به تزکیه و پالایش خود بپردازیم. در واقع جبران خسارت سفر خودسازی است.
مرحله بعدی جبران خسارت از خانواده است؛ خانواده‌ای که در طی سال‌های طولانی ِ خراب بودن حال ما و رفتارها و برخوردهای نامناسب و ناشایست مورد آزار و رنجش خاطر قرار گرفته‌اند؛ باید حتماً از آنها دلجویی کنیم و با تمام توان سعی کنیم برایشان جبران کنیم.
مرحله سوم که بسیار هم مهم می‌باشد، جبران خسارت از جامعه است. در گذشته ما از جامعه و کشور خود فقط توقع داشتیم که به ما خدمات بدهد؛ بدون اینکه خودمان را در قبال آن موظف به انجام کاری بدانیم یا به عبارتی فقط دست بگیر داشتیم چه بسا که عامل بسیاری از مشکلات خود را جامعه و شرایط حاکم بر آن می‌دانستیم؛ و هیچ‌گاه به بازپرداخت به جامعه و طبیعت حتی فکر هم نمی‌کردیم. برای جبران خسارت از جامعه در ابتدا باید تلاش کنیم تا از وارد کردن صدمات بیشتر به آن جلوگیری کنیم و با انجام کارهای ارزشی سعی کنیم آسیب‌هایی را که زده‌ایم را جبران کنیم.
با توجه به وادی هشتم این گونه برداشت می‌شود، که تنها نشستن، فکر کردن و برنامه ریختن هیچ سودی ندارد و هیچ کاری از پیش نمی‌برد؛ بنابراین باید بیدار شد و شروع به کار کرد و زمانی که در مسیر الهی و درست قدم برداریم و پیوسته حرکت کنیم راه برای ما نمایان می‌شود و به سلامت به مقصد می‌رسیم.
و در پایان یادآور می‌شوم که بستن پیمان وادی هشتم، که لطف بزرگ خداوند و ایده مهندس حسین دژاکام بنیانگذار جمعیت احیای انسانی کنگره‌۶۰ بود؛ می‌تواند ما را بسیار تا بسیار در طول مسیر حرکت و صراط مسقیمی که در پیش گرفته‌ایم حمایت و یاری کند.

منبع: سایت کنگره۶۰، کتاب عشق چهارده وادی برای رسیدن به خود، فایل‌های صوتی وادی هشتم
نویسنده: مرزبان خبری همسفر اعظم
رابط خبری: مرزبان خبری همسفر اعظم
عکاس: راهنمای تازه‌واردین همسفر هانا
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر لیلا (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی محمدی‌پور قم