از شناخت اعتیاد تا رسیدن به تعادل

امروز یکشنبه ١۴٠۵/٠٧/٠۵ جلسه ششم از دوره دوازدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "صورت مسئله اعتیاد" به استادی مرزبان محترم مسافر علی، نگهبانی مسافر عیدمحمد و دبیری مسافر حسینعلی ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خداروشاکرم که در جمع شما حضور دارم واز شما اموزش می گیریم.
به نظر من دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد» یکی از مهم‌ترین دستور جلسات کنگره ۶۰ است، چون تا زمانی که انسان نداند مشکلش چیست، نمی‌تواند راه درست درمان را پیدا کند.
من خودم در گذشته تصورم از اعتیاد این بود که کسی که مواد مصرف می‌کند، فقط به خاطر نداشتن اراده است و اگر واقعاً بخواهد، می‌تواند مصرفش را کنار بگذارد. اما وقتی وارد کنگره شدم و آموزش گرفتم، فهمیدم که موضوع خیلی عمیق‌تر از این حرف‌هاست.
در کنگره یاد گرفتم که اعتیاد فقط وابستگی به یک ماده نیست، بلکه در اثر مصرف مواد، قسمت‌های مختلف جسم انسان و سیستم‌های طبیعی بدن دچار تخریب و از تعادل خارج می‌شوند. به همین دلیل وقتی یک نفر بعد از سال‌ها مصرف، یک‌دفعه مواد را کنار می‌گذارد، ممکن است با مشکلات زیادی روبه‌رو شود.
من قبلاً فکر می‌کردم اگر چند روز یا چند هفته مواد مصرف نکنم، یعنی درمان شده‌ام. ولی امروز متوجه شدم که قطع مصرف با درمان فرق دارد. ممکن است مواد را کنار بگذاریم، ولی هنوز جسم و روان ما به تعادل نرسیده باشد.
کنگره ۶۰ به من یاد داد که برای درمان اعتیاد باید هر سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی را در نظر بگیرم. اگر فقط جسم را در نظر بگیرم و به افکار و نگرش خودم توجه نکنم، درمان کامل نمی‌شود.
یکی از چیزهایی که برای من خیلی جالب بود، شناخت سیستم ایکس و سیستم‌های طبیعی بدن بود. فهمیدم بدن انسان خودش مواد و مواد شبه‌افیونی طبیعی تولید می‌کند و مصرف مواد مخدر در طول زمان این سیستم را از حالت طبیعی خارج می‌کند. بنابراین باید به بدن فرصت بدهیم تا دوباره خودش را بازسازی کند.
در روش DST که در کنگره آموزش داده می‌شود، این بازسازی به صورت تدریجی انجام می‌شود. یعنی قرار نیست همه چیز یک‌شبه درست شود. همان‌طور که تخریب در طول زمان به وجود آمده، برای بازسازی هم باید زمان بدهیم.
من این موضوع را در زندگی خودم هم خیلی خوب درک کردم. قبلاً عجله داشتم که خیلی سریع به نتیجه برسم، اما امروز یاد گرفته‌ام که در مسیر درمان باید صبر داشته باشم و به آموزش‌ها عمل کنم.
از طرف دیگر، متوجه شدم که جهان‌بینی هم نقش بسیار مهمی دارد. اگر من مواد را کنار بگذارم ولی همان افکار، رفتارها و نگرش‌های گذشته را داشته باشم، احتمال اینکه دوباره دچار مشکل شوم وجود دارد. بنابراین باید همزمان با درمان جسم، روی خودم و تفکراتم هم کار کنم.
در کنگره یاد گرفتم که صورت مسئله را درست ببینم و بعد دنبال راه‌حل باشم. این آموزش برای من فقط در مورد اعتیاد نیست؛ در زندگی روزمره هم به من کمک کرده است. وقتی با یک مشکل روبه‌رو می‌شوم، اول سعی می‌کنم مشکل را درست بشناسم و بعد برای حل آن اقدام کنم.
به نظر من یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات من در گذشته این بود که همیشه دنبال راه سریع بودم؛ می‌خواستم زودتر نتیجه بگیرم و زودتر از مشکل خلاص شوم. ولی کنگره به من یاد داد که در مسیر درمان باید حرکت کنم، آموزش بگیرم، صبر داشته باشم و به مرور تغییر کنم.
امروز برای من اعتیاد دیگر یک بن‌بست نیست. وقتی صورت مسئله را شناختم، فهمیدم که برای این مشکل راه درمان وجود دارد و انسان می‌تواند دوباره به تعادل برسد.
در نهایت، من صورت مسئله اعتیاد را شروع یک شناخت جدید برای خودم می‌دانم، شناختی که باعث شد بفهمم مشکل من فقط مواد مصرفی نبوده، بلکه جسم، روان و جهان‌بینی من هم تحت تأثیر قرار گرفته است.
امیدوارم بتوانم آموزش‌هایی را که در کنگره می‌گیرم فقط در جلسه نگه ندارم و آنها را در زندگی‌ام اجرا کنم، چون به نظر من آموزش زمانی ارزشمند است که بتوانیم آن را به عمل تبدیل کنیم.

نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)