نباید اجازه بدهم راحتی، جای تلاش من رو بگیرد

جلسه‌ هفتم از‌ دوره ششم کارگاه‌های‌ آموزشی‌ خصوصی کنگره۶۰‌ نمایندگی ارم (کرج) با استادی مسافر فرهاد ، نگهبانی‌‌ مسافر‌ مجتبی و دبیری‌ مسافر سعید، با دستور جلسه: "از سایت، فضای مجازی و هوش مصنوعی چگونه استفاده می کنیم؟" در روز سه شنبه 31 شهریور ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد:

خلاصه سخنان استاد:  

سلام دوستان فرهاد هستم، یک مسافر.

از ایجنت محترم شعبه، نگهبان جلسه، لژیون مرزبانی، اعضای محترم لژیون سوم، مخصوصا راهنما محترم آقا علی اصغر و راهنمای خودم تشکر میکنم، خیلی خوشحالم که امروز در این جایگاه قرار گرفتم، تا بتوانم آموزش بگیرم و خدمت کنم، درباره دستورجلسه اگر بخواهم صحبت بکنم شاید تا چند سال پیش فکر نمی‌کردیم یک روز به این اندازه وارد زندگی ما بشود؛

«از سایت، فضای مجازی و هوش مصنوعی در کنگره ۶۰ چگونه استفاده کنم؟»وقتی به این دستور جلسه فکر می‌کردم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که هر ابزاری می‌تواند هم به ما کمک کند و هم اگر درست از آن استفاده نکنیم، تبدیل به یک مانع بشود. به نظر من اصل ماجرا خودِ فضای مجازی یا هوش مصنوعی نیست؛ اصل ماجرا اینست که منِ مسافر با چه نگرشی از آن استفاده می‌کنم.

در کنگره همیشه یاد می‌گیریم که ابزار به‌تنهایی نه خوبه و نه بد؛ این نوع استفاده ماست که نتیجه رو مشخص می‌کند. فضای مجازی هم می‌تواند وسیله‌ای برای آموزش، ارتباط، انتقال تجربه باشد و باعث بشود مطالب کنگره به دست افراد بسیاری برسد. از طرف دیگه اگر بدون هدف و بدون شناخت ازش استفاده کنم، می‌تواند زمان من رو گرفته و حتی باعث بشود از مسیر اصلی خودم دور بشوم.
منِ مسافر وقتی وارد کنگره می‌شوم، برای آموزش و تغییر وارد می‌شوم. بنابراین باید حواسم باشد که فضای مجازی جای آموزش حضوری و جایگاه استاد و راهنما رو برای من نگیرد، می‌تواند مکمل آموزش من باشد، ولی نباید اصل آموزش رو فراموش کنم.
امروزه با هوش مصنوعی می‌شود خیلی از کارها رو سریع‌تر انجام داد، یک مطلب رو جست‌وجو کرد، یک موضوع رو بهتر فهمید، اطلاعات مختلف رو کنار هم گذاشت و حتی برای نوشتن و مرتب کردن مطالب کمک گرفت. ولی یک نکته برای من خیلی مهم است: هوش مصنوعی قرار نیست به جای من فکر کند یا به جای من حرکت کند.
اگر من هزاران مطلب درباره درمان و جهان‌بینی بخوانم ولی در عمل تغییری در خودم ایجاد نکنم، اتفاق اصلی نیفتاده است. اگر بهترین ابزارهای دنیا رو داشته باشم ولی فرمان زندگی خودم هنوز دست چیزهای دیگه باشد، استفاده من از تکنولوژی چه فایده‌ای دارد؟
به نظرم کنگره به من یاد می‌دهد که اول باید خودم را بشناسم و بعد از ابزارها استفاده کنم.
مثلاً ممکن است من یک مطلبی رو در فضای مجازی ببینم و خیلی هم جذاب باشه، اما آیا هر چیزی که جذابه، برای من مفید است؟ آیا هر مطلبی که زیاد دیده شود، حتماً درست و قابل اعتماد است؟ اینجا به نظرم آموزش کنگره کمک بزرگی به من می‌کند؛ چون یاد می‌گیرم هر چیزی رو بدون تفکر و بررسی قبول نکنم.
من می‌توانم از هوش مصنوعی سؤال بپرسم، اما در نهایت باید خودم مسئول انتخاب و عملکردم باشم.
یک موضوع دیگر هم برای من خیلی مهم است؛ اینکه فضای مجازی می‌تواند وسیله‌ای برای خدمت باشد. اگر کسی یک مطلب درست از کنگره رو منتشر کند، تجربه خودش رو به شکل صحیح منتقل کند یا باعث بشود یک نفر با کنگره و آموزش‌ها آشنا بشود، این می‌تواند استفاده ارزشمندی از فضای مجازی باشد. 
ولی خدمت فقط این نیست که چیزی منتشر کنم. ممکن است حتی نوع رفتار من در فضای مجازی هم بخشی از تصویر من از کنگره باشد، بنابراین باید مراقب باشم چه چیزی می‌نویسم، چه چیزی منتشر می‌کنم و چه برداشتی ممکن است از رفتار من ایجاد بشود. 
من فکر می‌کنم یکی از خطرهای فضای مجازی این است که آدم را وارد مقایسه می‌کند، زندگی دیگران را می‌بینم، موفقیت‌های دیگران را می‌بینم و ممکن است فراموش کنم که هر انسانی مسیر خودش را دارد.

در کنگره هم یاد می‌گیریم که هر کس باید سفر خودش را انجام بدهد و روی خودش کار کند. 
پس اگر فضای مجازی باعث بشود من بیشتر خودم را ببینم و آموزش بگیرم، می‌تواند مفید باشد؛ اما اگر باعث بشود مدام دیگران را ببینم و از مسیر خودم غافل بشوم، باید در نوع استفاده‌ام تجدیدنظر کنم.
در مورد هوش مصنوعی هم برای من یک نکته خیلی پررنگ هست: نباید اجازه بدهم راحتی، جای تلاش من رو بگیرد.
گاهی ممکن است یک سؤال داشته باشم و به جای اینکه فکر کنم، مطالعه کنم، از راهنما سؤال کنم و آموزش بگیرم، سریع جواب آماده بخواهم. در حالی که شاید ارزش واقعی در خودِ مسیر رسیدن به جواب باشد. 
کنگره به من فقط جواب نمی‌دهد، به من روش پیدا کردن جواب رو یاد می‌دهد.
بنابراین اگر بخواهم از هوش مصنوعی در کنگره استفاده بکنم، دوست دارم از آن به عنوان یک ابزار کمکی استفاده بکنم؛ برای مرتب کردن ذهنم، فهمیدن یک موضوع، برای پیدا کردن سؤال‌های بهتر و برای اینکه بیشتر مطالعه کنم؛ نه اینکه اجازه بدهم به جای تفکر و تجربه من تصمیم بگیرد. 

به نظرم تکنولوژی هرچقدر هم پیشرفت کند، باز هم چیزی که انسان رو تغییر می‌دهد، خواست خودش است و حرکتی که خودش انجام می‌دهد. 
در نهایت من این دستور جلسه رو برای خودم این‌طور می‌بینم: فضای مجازی و هوش مصنوعی می‌تواند مثل یک وسیله نقلیه باشد؛ می‌تواند من را سریع‌تر به مقصد برساند، اما اول باید بدانم مقصد کجاست.

مرزبان خبری و کشیک: مسافر محمد

عکس و تایپ: مسافر حسن

ویرایش و ارسال: مسافر فرهاد

مسافران نمایندگی ارم