حقیقت، سهمِ کسی‌ست که در مسیر می‌ماند.

نهمین جلسه از دور چهاردهم سری کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی دیدبان محترم جناب آقای علیرضا زرکش،نگهبانی همسفر حسین و دبیری راهنمایی تازه واردین مسافر هادی با دستور جلسه: ««وادی هفتم و تأثیر آن روی من »»روز پنجشنبه مورخ ۲۶شهریور ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.
 

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.

خداوند را شکر می‌کنم که در این لحظات در کنار شما عزیزان هستم و می‌توانم آموزش بگیرم و خدمت کنم.

در این لحظاتی که از زندگی ما می‌گذرد، گویی بهای سنگینی بابت هر لحظه پرداخت می‌کنیم. حالا مهم این است که این لحظات چگونه می‌گذرند؛ با آگاهی یا ناآگاهی، با خرد یا بدون خرد، با دانش یا بدون دانش. این موضوع بسیار مهم است.

در وادی هفتم می‌خوانیم که همه انسان‌ها به دنبال حقیقت هستند. اما سؤال اینجاست: حقیقت چیست؟ حقیقتی که ما برای خودمان تعریف می‌کنیم، چه ارتباطی با مسیری دارد که انتخاب می‌کنیم و بهایی که برای آن مسیر می‌پردازیم؟

ما در کنگره یاد می‌گیریم که «با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردند.» اما تفکر به‌تنهایی کافی نیست. وقتی مسیر را پیدا کردیم، باید حرکت کنیم. اگر مسیر درست و ارزشی باشد، باید در آن حرکت کنیم و برداشت کنیم.صرف اینکه من وارد یک مسیر درست شدم، ثبت‌نام کردم و چند جلسه را گذراندم، به این معنا نیست که به هدف رسیده‌ام. اگر در مسیر حرکت نکنم، اگر آموزش‌ها و روش درمان را در لحظه‌لحظه زندگی به کار نگیرم، نمی‌توانم به آن حقیقت و رهایی برسم.برای یک سفر اولی، حرکت از همین‌جا آغاز می‌شود. اما این حرکت فقط برای رسیدن به گل رهایی نیست. وقتی وارد سفر دوم می‌شویم، تازه بخش دیگری از مسیر آغاز می‌شود؛ مسیری برای شناخت خود.انسان‌ها را می‌توان از این نظر به دو گروه تقسیم کرد؛ انسان‌های کم‌خرد و انسان‌های خردمند. انسان خردمند قبل از اینکه قدم در مسیری بگذارد، آن مسیر را بررسی می‌کند. تلاش می‌کند کوتاه‌ترین و درست‌ترین راه را پیدا کند و از تجربه کسانی که این مسیر را رفته‌اند استفاده می‌کند.

برای انتخاب مسیر درست، اولین قدم معرفت است؛ یعنی شناخت و کسب دانش. اما دانش به‌تنهایی کافی نیست؛ آموزش هم لازم است. در کنگره به ما آموزش داده می‌شود که رمز و راز کشف حقیقت در «یافتن راه» و «برداشت آنچه در راه است» می‌باشد.

گاهی انسان تمام تلاشش را می‌کند تا دیده شود؛ پول درمی‌آورد، کار می‌کند و تلاش می‌کند دیگران او را ببینند. اما در کنگره یاد می‌گیریم که قبل از اینکه دیگران ما را ببینند، باید خودمان، خودمان را ببینیم.در سفر اول، یکی از مهم‌ترین اتفاقات همین است؛ اینکه من خودم را بشناسم. وقتی به رهایی می‌رسم، سفر تمام نشده است. اتفاقاً مرحله جدیدی آغاز می‌شود؛ مرحله‌ای که باید روی خودم کار کنم، روانم را بشناسم، عمل سالم را یاد بگیرم و به‌تدریج به حقیقت وجودی خودم نزدیک شوم.صورت مسئله اعتیاد را اگر درست بخوانیم، متوجه می‌شویم که سفر ما فقط از مواد به بی‌مواد شدن نیست. سفر از ظلمت به نور، از نادانی به دانایی و از حقارت به سرافرازی است.پس رهایی پایان راه نیست؛ یک نقطه شروع است.

ما باید ببینیم کنگره برای رسیدن ما به این نقطه چه بهایی پرداخته است. همین که امروز می‌توانیم صبح زود از خواب بیدار شویم، خدمت کنیم، ورزش کنیم، آموزش بگیریم و حتی در مقابل جمع صحبت کنیم، اتفاق کوچکی نیست.شاید زمانی بود که ساعت‌ها در خواب بودیم و حتی توان و انگیزه حضور در جامعه را نداشتیم. امروز می‌توانیم ساعت‌ها خدمت کنیم، آموزش بگیریم و به دیگران کمک کنیم. این‌ها همه نتیجه مسیری است که طی کرده‌ایم.روش DST و آموزش‌های کنگره به‌صورت رایگان در اختیار ما قرار گرفته است. صندلی‌هایی که امروز روی آن نشسته‌ایم، حاصل زحمات و هزینه‌هایی است که افراد زیادی برای شکل‌گیری این ساختار پرداخت کرده‌اند. باید ببینیم کنگره برای ما چه کرده و ما برای کنگره و برای انسان‌های دردمند چه کرده‌ایم.

در سفر دوم دیگر فقط بحث رهایی از مواد مطرح نیست. باید بهای حال خوش را پرداخت کنیم. اگر حال بهتری می‌خواهیم، باید انسان بهتری شویم. باید احترام گذاشتن را یاد بگیریم، حتی در پنهان. باید بخشنده باشیم و بتوانیم از مال، توانایی، وقت و انرژی خود برای دیگران استفاده کنیم.اگر قرار باشد همان مسیر تکراری زندگی را برویم؛ خانه، محل کار، خرید، ماشین، خانه و دوباره از اول، این مسیر را بارها دیده‌ایم. اگر می‌خواهیم تصویر جدیدی از زندگی ببینیم و احساس جدیدی را تجربه کنیم، باید خودمان تغییر کنیم.

هر انسانی که به دنبال مصرف مواد یا هر چیز دیگری می‌رود، در حقیقت به دنبال یک حال بهتر است. اما ما در کنگره یاد می‌گیریم که حال خوش واقعی از درون خود انسان و از حرکت درست او به وجود می‌آید.حتی حقیقت هم چیزی نیست که یک‌بار آن را پیدا کنیم و تمام شود. حقیقت جاری است. بنابراین باید هر روز نو شویم و هر روز چیزی به دانایی خود اضافه کنیم.یکی از نکات بسیار مهمی که در آموزش‌های کنگره یاد می‌گیریم، موضوع کلام است. انسان خردمند قبل از اینکه حرف بزند، تفکر می‌کند؛ چون می‌داند کلام او مسیرش را مشخص می‌کند.

سپاسگزارم . از توجه شما
 

تنظیم ، ویرایش و ارسال : مرزبان خبری مسافر جعفر