انسان موجودی است که دائماً باید درحال آموزش دیدن و یادگرفتن باشد و مطالبی را از مربی یاد بگیرد انسان میتواند هم در جایگاه شاگرد باشد و هم درجایگاه آموزگار قرار بگیرد.آموزگار باید خود به خوبی بداند که چه میگوید و چه میکند به عبارتی ظاهر و باطن یا حرف و عملش یکی باشد دراینصورت است که میتواند شاگرد خوبی پرورش دهد. همه ما باید بخشش و گذشت را بلد باشیم و از انجام دادن آن لذت ببریم در این صورت است که میتوانیم به
دیگران یاد بدهیم اگر فردی را برای اشتباهش نتوانم ببخشم پس چطور از قدرت مطلق انتظار دارم که بنده را که همواره مرتکب گناه و اشتباه است را ببخشد. افرادی هستند که به محبت ما نیاز دارند اگر ما محبت کنیم متقابلاً هم آنها ما را دوست خواهند داشت و باید اجازه بدهیم که فرد مقابل هم به ما محبت کند و این عشق و محبت برای یافتن راهمان؛ آرامش، آسایش، صلح و کمک به دیگران است. ما باید یاد بگیریم آرام و سنجیده صحبت کنیم، در زندگی
دیگران تجسس نکنیم، وارد بحث دیگران نشویم، عصبانی نشویم که اینها نشانه حماقت و دیوانگی است. تا زمانی که صلح، گذشت، مسئولیتپذیری و تعادل را درون خودمان حل نکنیم نمیتوانیم در جهان بیرون با دیگران هماهنگ شویم و همیشه با دربهای بسته مواجه خواهیم شد.
منبع: سیدی آموزگار۲
نویسنده: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون سوم)نمایندگی باباطاهر همدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
48