شکل‌گیری همسفران آقا و مفهوم واقعی خدمت در جایگاه دیده‌بانی

سومین جلسه از دوره پنجاه و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقای نمایندگی آکادمی با استادی اسیستانت محترم همسفر مهراد، نگهبانی همسفر محمدیوسف و دبیری همسفر علیرضا با دستور جلسه هفته دیدبان پنجشنبه پنجم شهریورماه ۱۴۰۵ راس ساعت چهارده آغاز به کار نمود.

همسفر اسیستانت محترم آقا مهراد در رابطه با شکل‌گیری گروه همسفران آقا :
در بخش همسفران آقا، تقریباً دو سه سالی که گذشت، عملکرد همسفران آن‌گونه که باید نبود و آقای مهندس از عملکردمان رضایت نداشتند؛ به همین دلیل تصمیم گرفتند که بخش همسفران آقا کلاً جمع شود. حالا احتمالاً بعضی از دوستان یادشان هست و از لبخندهایشان مشخص است. تصمیم بر این شده بود که همسفران کلاً جمع شوند، اما آقای مهندس لطف کردند و فرصت دیگری به ما دادند. استاد امین هم به‌عنوان دیده‌بان همسفران آقا مسئولیت را بر عهده گرفتند؛ قطعاً اگر استاد امین نبودند، فکر می‌کنم گروه همسفران آقا اصلاً شکل نمی‌گرفت و ادامه پیدا نمی‌کرد. خدا را شکر که لطف خداوند شامل حالمان شد و امروز اوضاع خیلی بهتر شده است. البته آقای مهندس گروه‌های دیگر را هم در مقاطعی جمع کردند و دوباره راه‌اندازی نمودند، بنابراین این موضوع فقط مختص همسفران نبوده است؛ خواستم این خاطره را هم یادآوری کنم.

اگر امروز حضور همسفران آقا، جلسات و لژیون‌هایمان پابرجا هستند، بدون شک از لطف آقای مهندس و دیده‌بان محترممان، استاد امین است که نباید آن را فراموش کنیم و لازم است همیشه قدردان ایشان باشیم. شیوه قدردانی را هم که همگی در کنگره آموخته‌ایم؛ این شکرگزاری هم به‌صورت زبانی است، هم در رفتار جلوه می‌کند و هم در عمل که همان اهدای پاکت است. من چون از نزدیک با دیده‌بانان در ارتباط هستم، یک ویژگی بارز در وجودشان می‌بینم؛ این‌که همیشه منافع کنگره را به منافع شخصی خودشان ترجیح می‌دهند. این همان ازخودگذشتگی و آن دیدگاهی است که منفعت جمع را می‌بیند. هرچند دیده‌بان‌ها این مفهوم را در عمل پیاده می‌کنند، اما تک‌تک ما هم می‌توانیم آن را چه در کنگره و چه در محیط زندگی‌مان تمرین کنیم.

شاید از دور این‌طور به نظر برسد که رسیدن به جایگاه‌هایی مثل راهنمایی، مرزبانی یا دیده‌بانی خیلی جایگاه دلپذیری است، چون همه احترام می‌گذارند و به انسان توجه می‌کنند؛ اما حقیقت این است که در کنگره ۶۰ جایگاه‌ها فقط برای «خدمت» تعریف شده‌اند و هرچقدر جایگاه فرد بالاتر می‌رود، زحمت و بار مسئولیتش هم سنگین‌تر می‌شود. من روزهایی که سعادت دارم در ساختمان سیمرغ باشم، از نزدیک شاهدم که دیده‌بان‌ها تمام وقتشان وقف خدمت به کنگره است. کیلومترها سفر می‌کنند، به شعب مختلف در استان‌ها سرکشی می‌کنند و در رفت‌وآمد هستند. برای نمونه، دیده‌بانی که ساکن شیراز یا اصفهان است، روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه در ساختمان سیمرغ تهران حضور پیدا می‌کند؛ این حجم از تلاش و مسئولیت‌پذیری تنها از یک بینش عمیق می‌آید که هدفش صرفاً خدمت بلاعوض و احیای حال یک انسان دیگر است.