درکنگره انتخاب جایگاهها عین عدالت است

پنجمین جلسه از دوره سیزدهم سری کارگاه های آموزشی خصوصی مسافران کنگره 60 نمایندگی خیام نیشابوری در روزهای یکشنبه با استادی مسافرراهنما حسین و نگهبانی مسافر موسی و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «عدالت: ایا همهٔ افراددرکنگره۶۰ برابر است» در تاریخ 18 مردادماه 1405 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز شد

سلام دوستان حسین هستم یک مسافر:
این دستور جلسه تکلیف هر رهجو را با خود مشخص می‌کند. در مسیر درمان، احساسات منفی و ناسازگار می‌تواند برای رهجو مشکل‌ساز شود. راهنمایان نیز باید مراقب باشند که حالات روانی رهجوها دچار اختلال نشود. وقتی در لژیون نشسته‌اید، با انواع و اقسام افراد روبرو می‌شوید: شغل‌ها و وضعیت‌های مالی متفاوت، تحصیلات و پیشینه‌های گوناگون. همه باید درک کنند که برابرند.گاهی رهجوها احساس می‌کنند که با یکدیگر برابر نیستند؛ این در واقع ناشی از احساسات نامطلوب درون خودشان است. مثلاً می‌گویند «فلانی پولدارتر است و او را بیشتر دوست دارند» یا «فلانی مشارکت‌های بهتری دارد و به او اهمیت بیشتری می‌دهند.» در حالی که واقعیت این‌طور نیست. راهنما نمی‌تواند پیش‌بینی کند چه کسی به لژیون خواهد آمد؛ او فقط می‌آید تا آموزش دهد و آموزش ببیند. راهنما هیچ‌گاه دربارهٔ شغل، دین یا پیشینهٔ کسی سؤال نمی‌کند؛ هدف اصلی، کمک به درمان اعتیاد است. رهجو نیز باید همکاری کند و در مسیر آموزش قرار گیرد.

اگر رهجو در ادامهٔ سفر، دانسته‌هایش را یاد بگیرد، آن را به دیگران نیز منتقل کند، زیرا این مسیر، مسیر یادگیری است؛ بنابراین همه برابرند و کسی بر دیگری برتری ندارد. نداشتن پول یا پایین بودن سطح تحصیلات اهمیتی ندارد؛ آنچه افراد را از یکدیگر متمایز می‌کند، تلاش و کوشش خودشان است: مبارزه با ناامیدی و پیگیری وظایف.مثلاً وقتی پنج تا ده نفر وارد لژیون می‌شوند و سفر اولِ درمانِ اعتیاد را آغاز می‌کنند، اگر آموزش کافی نباشد، نیروهای منفی آنها را به سوی غم، ناراحتی و ناامیدی می‌کشاند. مشکلات زندگی و نداشتن ثبات می‌تواند باعث خروج فرد از مسیر شود. نقش راهنما این است که از طریق آموزش و تقویت دانایی، رهجو را یاری دهد: نوشتن سی‌دی‌ها، حضور مرتب در جلسات، پایبندی به وظایف و استمرار در حضور، از اصولی است که راهنما از ابتدا به رهجو گوشزد می‌کند.

بعضی رهجوها در ابتدا قبول می‌کنند که وظایفشان را انجام دهند — «سی‌دی‌ها را خواهم نوشت، مرتب خواهم آمد» — اما بعد می‌بینیم که سی‌دی‌ها نوشته نمی‌شود، غیبت‌ها رخ می‌دهد و فاصله‌ای بین رهجو و مسیر ایجاد می‌شود. آن‌که استمرار دارد و به‌درستی عمل می‌کند، پیشرفت می‌کند و به درمان می‌رسد؛ آن‌که وظایف را ترک کند، از حال خوب دور می‌ماند و دچار احساسات منفی می‌شود. پس این نگرش که «راهنما باید بیشتر به من توجه کند» اشتباه است؛ توجه راهنما اغلب به کسی است که مسئولیت‌پذیر و منظم است.راهنما به همه به یک سان می‌تابد؛ او فرقی میان افراد نمی‌گذارد. اگر شما احساس می‌کنید که راهنما به کسی توجه بیشتری نشان می‌دهد، این نگاهِ شماست که نادرست است یا آن فرد به‌واسطهٔ نظم و مشارکت بیشتر، توجه راهنما را جلب کرده است. بنابراین از همان ابتدا باید محکم بیاییم و بدانیم هیچ‌کس برای دیگری فخرفروشی ندارد. نگاه‌های آلوده و مقایسه‌ها را کنار بگذارید؛ دوربینِ توجه‌تان را روی خودتان متمرکز کنید: راهنما، آموزش‌ها و وظایفتان را ببینید و به امور دیگران کاری نداشته باشید.

ما که سال‌هاست در کنگره هستیم، می‌دانیم که هر یک از ما مشکلات و تزکیهٔ خود را داشته‌ایم. برخی از راهنماها نیز در حال پالایش و عبور از گذرگاه‌های سخت هستند؛ داشتن چنین نگاهی نسبت به راهنماها ضروری است. راهنما در مسیر خودشناسی و تزکیه قدم برمی‌دارد و این مسیر همراه با درد و سختی است. آنان برای خدمت این راه را انتخاب کرده‌اند؛ اگر کسی برای دیده شدن آمده باشد، درک درستی از کنگره نداشت.خدمتگزاران نیز باید بدانند که با دیگران تفاوتی ندارند؛ احترام و جایگاه راهنما محفوظ است، اما راهنما خود احساس برتری ندارد. خدمت باید از روی قصد خالص برای نزدیک‌شدن به خداوند، رسیدن به صلح و تکامل انجام شود، نه برای جلب توجه دیگران. اگر کسی برای ریا و دیده‌شدن وارد شود، حتی با حضور ده‌ساله نیز از درس اصلی بی‌نصیب خواهد ماند.

در مسیر رشد در کنگره، هرچه بیشتر آموزش می‌بینید و مشارکت می‌کنید، دانش و توان شما افزایش می‌یابد. با پیشرفت در سفر دوم و رشد در جهان‌بینی، رنگ و رو و حالت شما بهتر می‌شود و به تعادل می‌رسید. تعدادی از اعضا در خلال سفرها به خدمتگزار تبدیل می‌شوند؛ این افراد باید برای خدمت خالصانه بایستند، نه برای دیده‌شدن.عدالت در کنگره به این معناست که همه برابرند، اما نتایج و مقام‌ها متناسب با تلاش و کوشش خود افراد تغییر می‌کند. مثالی واضح این است که دو نفر وارد مسیر می‌شوند؛ یکی با تلاش و استمرار و دیگری با سستی و فرار از وظایف. طبیعی است که فرد تلاش‌گر جلو می‌زند و به رهایی و تعادل می‌رسد، در حالی که دیگری ممکن است در همان نقطه باقی بماند. این اختلاف نتیجهٔ انتخاب و تلاش فردی است، نه بی‌عدالتی سازمانی.دعوت من به شما این است: با همدیگر برابر رفتار کنید، از مقایسه‌های ناسالم بپرهیزید، بر کار خود متمرکز شوید و تلاش کنید تا در مسیر درمان و خودشناسی استوار بمانید. خدمتگزاران آینده را از بین شما می‌خواهیم — کسانی که خدمت را برای قرب به خداوند و رشد درونی انتخاب کنند، نه برای شهرت یا دیده‌شدن.در پایان، آرزو دارم سفر اولی‌ها به درمان برسند و سفر دومی‌ها در مسیر خودشناسی و تزکیه موفق باشند. از توجه شما سپاسگزارم.

تایپ و عکاس: مسافر احمد (لژیون سوم)

بارگذاری: گروه خبری و سایت نمایندگی خیام نیشابوری