دستور جلسه «عدالت آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟» یکی از مهمترین دستور جلسات کنگره۶۰ محسوب میشود. آرم کنگره۶۰ به شکل مثلث است که در رأس آن «عدالت» و در دو ضلع دیگر آن «معرفت» و «عمل سالم» قرار دارد. با کمی تفکر متوجه میشویم، ابتدا باید به آگاهی، دانایی و شناخت که همان معرفت است برسیم و پس از بهدست آوردن معرفت صحیح، در مسیر عمل سالم قدم برداریم تا در نهایت بتوانیم به عدالت واقعی برسیم. ما معمولاً تصور میکنیم عدالت یعنی دو کفه ترازو کاملاً برابر باشند؛ در حالی که در واقعیت قانون هستی به شکل متفاوت اما درست عمل میکند و عدالت لزوماً به معنای برابری و هموزنی نیست.
در کنگره افراد شاید از نظر مکانی و برخورداری از امکانات اولیه با یکدیگر برابر باشند؛ اما از نظر جایگاه خدمتی، میزان مسئولیت و موقعیت لزوماً برابر نیستند. در هیچ جای دنیا افراد از همه جهات با یکدیگر برابر نیستند و هر شخص به اندازه خواسته، تلاش، عملکرد و مسئولیتی که پذیرفته است جایگاهی به دست میآورد.
در کنگره۶۰ عدالت به شکل زیبایی رعایت میشود و در پناه همین عدالت است که انسانها در کنگره حضور پیدا میکنند و احساس امنیت و آرامش دارند. ریشه عدالت را میتوان در تعادل جستوجو کرد. تعادل یعنی هر چیز در جای خودش قرار داشته باشد. آقای مهندس میفرمایند: «درمان فوق ترک است و تعادل، فوق درمان.»
من تا قبل از آشنایی با کنگره۶۰ تعریف نادرستی از عدالت داشتم و تصور میکردم عدالت یعنی همه با هم مساوی باشند و همه از همه چیز به یک اندازه سهم ببرند؛ اما اکنون در کنگره۶۰ تعریف درستتری از عدالت آموختهام: عدالت یعنی هر چیز در جای خودش قرار داشته باشد و هر شخص متناسب با تلاش، عملکرد و جایگاهی که به دست آورده است سهم و مسئولیت خود را داشته باشد.
معرفت، شناخت و آگاهی از مهمترین اصول برای رسیدن به تعادل هستند. اگر انسان کاری را با شناخت و آگاهی انجام دهد، قطعاً نتیجه بهتری خواهد داشت؛ اما اگر بدون شناخت و آگاهی عمل کند ممکن است نتیجهای جز مشکل و آسیب به همراه نداشته باشد؛ بنابراین برای رسیدن به عدالت، ابتدا باید معرفت و شناخت خود را افزایش دهیم و سپس آن را در قالب عمل سالم به اجرا درآوریم.
دو نفر که وارد کنگره۶۰ میشوند، در ابتدای کار از نظر امکانات و فرصتهای اولیه با یکدیگر برابرند. به همه تازهواردین مشاوره داده میشود، به همه امکان انتخاب راهنما داده میشود و برای همه شرایط لازم برای حضور در لژیون و استفاده از آموزشها فراهم است؛ اما از این مرحله به بعد، انتخاب و اختیار با خود شخص است؛ اينکه مسیر رهایی را انتخاب کند یا در تاریکی باقی بماند، درمان اعتیاد را دنبال کند یا به مصرف مواد ادامه دهد. در نهایت هر کدام از ما در جایگاهی که قرار داریم تا حد زیادی نتیجه انتخابها، تلاش و عملکرد خودمان هستیم و این عین عدالت است.
در یک لژیون آیا سفر اولی که بسیار خوب سفر میکند، آموزشها را جدی میگیرد و به صحبتهای راهنمای خود توجه میکند، با سفر اولی که به صحبتهای راهنما توجهی ندارد و بسیار نامنظم است از هر نظر در یک جایگاه قرار دارند؟ آیا راهنما باید با هر دو آنها دقیقاً به یک شکل رفتار کند؟
آیا کسانی که خدمت میکنند با کسانی که مسئولیتی را بر عهده نمیگیرند، از نظر جایگاه خدمتی برابرند؟ آیا کسی که سالها تلاش کرده، آموزش دیده و به جایگاه راهنمایی رسیده است با فردی که هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد از نظر جایگاه برابر است؟ پاسخ روشن است خیر. این افراد جایگاههای متفاوتی دارند و طبیعی است که متناسب با جایگاه، مسئولیت و عملکردشان برخورد و انتظارات متفاوتی نیز وجود داشته باشد. اگر بگوییم این تفاوتها بیعدالتی است؛ باید بگوییم که خیر، در بسیاری از موارد همین تفاوتها عین عدالت است.
اگر با همه افراد بدون توجه به جایگاه، مسئولیت و عملکردشان دقیقاً یکسان برخورد شود، این خود بیعدالتی است؛ پس میتوان گفت در کنگره۶۰ همه افراد از نظر جایگاه و شرایط با یکدیگر برابر نیستند؛ اما فرصت رشد و حرکت در مسیر آموزش و رهایی برای همه فراهم است.
اگر گاهی میبینیم برخوردها با ما مانند برخورد با فرد دیگری نیست، نباید فوراً آن را بیعدالتی بدانیم. درک این موضوع شاید در ابتدا کمی سخت باشد؛ اما باید بیاموزیم تفاوت میان افراد و جایگاهها را درک کنیم و مسئولیت جایگاهی را که خودمان برای خویش ساختهایم بپذیریم. عدالت به این معنا نیست که همه چیز و همه کس یکسان باشند؛ بلکه عدالت یعنی هر چیز و هر کس در جایگاه شایسته خود قرار بگیرد و نتیجه تلاش و عملکرد هر فرد، متناسب با انتخابها و اعمال خودش باشد.
نویسنده: مرزبان همسفر نرجس
رابط خبری: راهنمای تازهواردین همسفر زهرا
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر طیبه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کمالالملک تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
44