در زمان ورود به کنگره همه از یک نقطه شروع می‌کنیم

عدالت یکی از زیباترین و در عین حال عمیق‌ترین مفاهیمی است که در کنگره۶۰ با آن آشنا می‌شویم. شاید در نگاه اول تصور کنیم عدالت یعنی؛ همه افراد از امکانات، جایگاه یا شرایط یکسانی برخوردار باشند؛ اما وقتی وارد دنیای آموزش کنگره می‌شویم، متوجه می‌شویم که عدالت با برابری تفاوت دارد. در کنگره۶۰ هیچ‌کس به خاطر ثروت، شغل، تحصیلات، سن یا موقعیت اجتماعی ارزش بیشتری پیدا نمی‌کند. در بدو ورود، همه با هم برابرند؛ همه انسان‌هایی هستیم که با هر گذشته و شرایطی وارد کنگره شده‌ایم تا آموزش بگیریم، درمان شویم و به تعادل برسیم. 

در کنگره، گذشته افراد، ملاک ارزش‌گذاری آن‌ها نیست و فرصت شروع برای همه وجود دارد؛ اما سؤال اصلی این دستور جلسه این است که آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟ پاسخ این است که از نظر ارزش انسانی برابرند، اما از نظر جایگاه، دانایی، تجربه، مسئولیت و ظرفیت، یکسان نیستند. این‌جا دقیقاً تفاوت عدالت و برابری برای من روشن می‌شود. عدالت به این معنا نیست که همه افراد باید یک جایگاه و یک مسئولیت داشته باشند، اگر شخصی سال‌ها آموزش دیده باشد، خدمت کرده باشد، از آزمون‌ها عبور کرده باشد و ظرفیت لازم را به دست آورده باشد، طبیعی است که نسبت به فردی که تازه وارد مسیر درمان شده است، مسئولیت و جایگاه متفاوتی داشته باشد.

این تفاوت، بی‌عدالتی نیست؛ بلکه نتیجه مسیری است که هر فرد طی کرده است. آقای مهندس بارها بر این موضوع تأکید داشته‌اند که جایگاه‌ها را در کنگره باید بدست آورد، . یعنی جایگاه انسان با آموزش، عمل، خدمت، نظم و مسئولیت‌پذیری به دست می‌آید. کسی نمی‌تواند بدون طی کردن مسیر، صرفاً به دلیل علاقه یا خواسته خودش، در جایگاهی قرار بگیرد که هنوز ظرفیت آن را ندارد. در آموزش‌های استاد امین نیز مفهوم ظرفیت اهمیت زیادی دارد. هر جایگاهی مسئولیت خودش را دارد و انسان باید به اندازه‌ای از دانایی و ظرفیت برسد که بتواند آن مسئولیت را به درستی انجام دهد.

 بنابراین اگر امروز جایگاه من با شخص دیگری متفاوت است، به این معنا نیست که او از نظر انسانی ارزشمندتر از من است؛ بلکه نشان می‌دهد مسیر و میزان مسئولیت ما متفاوت است. وادی‌ها نیز همین موضوع را از زاویه دیگری به ما آموزش می‌دهند. در وادی اول می‌آموزیم که با تفکر، ساختارها آغاز می‌شوند و در وادی پنجم از تفکر به عمل و حرکت می‌رسیم. یعنی؛ برای تغییر جایگاه خود، فقط خواستن کافی نیست؛ باید حرکت کنیم و آموزش‌ها را در زندگی به اجرا درآوریم. گاهی ما عدالت را با خواسته‌های خود اشتباه می‌گیریم. 

وقتی مسئولیتی به ما داده نمی‌شود یا فرد دیگری جلوتر از ما قرار می‌گیرد، ممکن است احساس کنیم در حق ما بی‌عدالتی شده است؛ در حالی که شاید هنوز باید آموزش بیشتری بگیریم، تجربه کسب کنیم و ظرفیت خود را بالا ببریم. به نظر من یکی از مهم‌ترین آموزش‌های این دستور جلسه این است که به جای مقایسه خودمان با دیگران، مسیر خودمان را ببینیم. به جای اینکه بپرسیم چرا او؟، از خودمان بپرسیم: من برای رسیدن به جایگاه بهتر چه کرده‌ام؟

کنگره ۶۰ به همه فرصت آموزش و حرکت می‌دهد، اما نتیجه حرکت افراد یکسان نیست؛ چون انتخاب‌ها، تلاش‌ها، عملکرد و میزان خدمت آنها یکسان نیست. هرکس به اندازه‌ای که در مسیر حرکت کرده است، نتیجه آن را دریافت می‌کند. پس عدالت یعنی قانون برای همه یکسان باشد، فرصت رشد برای همه وجود داشته باشد و هرکس متناسب با عملکرد و ظرفیت خودش در جایگاه مناسب قرار بگیرد. در نهایت، برای من عدالت یعنی؛ همه انسان‌ها از نظر ارزش و کرامت انسانی برابرند، اما قرار نیست همه در یک جایگاه باشند. در زمان ورود، همه از یک نقطه شروع می‌کنیم؛ اما ادامه مسیر را آموزش، انتخاب، عمل، خدمت و ظرفیت خود ما تعیین می‌کند. شاید زیباترین مفهوم این دستور جلسه همین باشد: راه برای همه باز است، اما رسیدن به هر جایگاه، نیازمند طی کردن مسیر آن است.

نویسنده: همسفر حمیده رهجوی راهنما همسفر رقیه(لژیون اول)
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر رقیه(لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بردسکن