تصاویر زیبای‌ذهنی را باید اجرایی کنیم

جلسه دوازدهم از دوره چهلم و یکم سری کارگاه‌های آموزشی، خصوصی مسافران کنگره۶۰، نمایندگی شیخ‌بهایی اصفهان با استادی اسیستانت مسافر امیرحسین و نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر نیما با دستور جلسه «وادی پنجم؛ در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید و دستور جلسه دوم پیمان مرزبانان جدید و تقدیر از مرزبانان قدیم» در روز سه‌شنبه ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰  شروع به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، امیرحسین هستم یک مسافر

‏خداوند بزرگ را شاکر و سپاسگزارم که یک بار دیگر اذن و اجازه داد تا در جمع دوستان، در این فضای پر از محبت و انرژی جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، حضور پیدا کنم. از آقای مهندس حسین دژاکام، خانواده محترم ایشان و دکتر امین تشکر می‌کنم که این فضای امن را برای ما به‌ وجود آوردند. همچنین از دیدبان محترم، آقای سلامی تشکر می‌کنم که به من اجازه دادند از نزدیک از حس خوب ایشان استفاده کنم و از آموزش‌های ایشان بهره‌مند شوم. خدا قوت می‌گویم به خدمتگزاران کنگره۶۰ که همیشه از این فضای امن و مقدس حفاظت می‌کنند و مراقب هستند که آسیبی به آن وارد نشود و این حس خوب همواره در آن جاری باشد تا همه ما در کنار یکدیگر به حال خوب و اتفاق‌های خوب دست پیدا کنیم.

امروز دو دستور جلسه داریم؛ دستور جلسه اول «وادی پنجم؛ در جهان ما، تفکر قدرت مطلق حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید» است و دستور جلسه دوم نیز «پیمان مرزبانان جدید و تقدیر و تشکر از مرزبانانی که مدت‌ها به ما خدمت کرده‌اند» می‌باشد. فکر می‌کنم دوره خدمت این عزیزان بیشتر از چهارده بوده باشد. از این دوستان خوب که در رأس خدمتگزاران قرار دارند، تقدیر و تشکر می‌کنیم. مرزبانان یکی از مهم‌ترین ارکان حفظ این فضای ارزشمند در کنگره۶۰، هستند و درباره آن‌ها نیز صحبت خواهیم کرد.

‏انشاءاللّه تعطیلات خوبی را پیش رو داشته باشید و از آن به بهترین شکل استفاده کنید. در ایام تعطیلات کنگره۶۰، تعطیل است؛ اما حس آن باید در درون تک‌تک ما جاری باشد. لحظه‌هایی را که در کنگره۶۰، حضور پیدا می‌کنیم، نباید فراموش کنیم. به‌ ویژه سفر‌ اولی‌ها و سفر‌ دومی‌هایی که به‌ تازگی رها شده‌اند، باید آن حس را در خود تداعی کنند، از سایت کنگره۶۰، استفاده کنند و فایل‌های صوتی خود را نیز بنویسند. در این صورت هیچ اتفاق بدی نخواهد افتاد.‏ اگر یک سفر‌ اولی بدون دلیل حتی یک جلسه غیبت کند، ممکن است دچار سقوط شود؛ اما این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که خودش از روی نافرمانی تصمیم به غیبت بگیرد. اگر طبق فرامین حرکت کند، قطعاً حفاظت می‌شود و هیچ مشکلی برای او پیش نخواهد آمد.

‏زمان با سرعت بسیار زیادی می‌گذرد. نه‌ تنها چهارده یا پانزده روز، بلکه چهارده یا پانزده سال نیز به همین سرعت سپری می‌شود. اکنون که از مرزبانان تقدیر می‌کنیم و دوره خدمتشان به پایان رسیده است، خودشان نیز باور نمی‌کنند که این مدت با چنین سرعتی گذشته باشد. بسیاری از آن‌ها می‌گویند: تازه در حال آموزش گرفتن و یاد گرفتن بودیم و تازه داشتیم کار را بلد می‌شدیم؛ اما اکنون باید جایگاه خود را تغییر بدهیم. ‏زندگی نیز همین‌گونه است. هنوز نرفته، باز می‌گردیم‌. عید تمام می‌شود، سال هم به پایان می‌رسد. بنابراین، ما باید همیشه گذر زمان را در نظر داشته باشیم.

‏در مورد مرزبانان باید بگویم که در طول دوره خدمت خود زحمت‌های زیادی کشیدند و من بارها از نزدیک خدمات آن‌ها را مشاهده کردم. خدا قوت به همه آن‌ها می‌گویم و امیدوارم در جایگاه‌های بعدی نیز همان‌گونه که در این جایگاه موفق بودند، با قدرت حرکت کنند و موفق باشند. در کنگره۶۰، مسائل مادی کنار گذاشته می‌شود و ما از آموزش‌های آقای مهندس بهره‌مند هستیم. قوانین، حرمت‌ها و نشانه‌های بسیار قدرتمندی در کنگره۶۰، وجود دارد. به همین دلیل، هر جایگاهی را که تجربه می‌کنیم به‌ راحتی از آن بهره می‌بریم، بدون آسیب از آن عبور می‌کنیم و با تغییر جایگاه، دانش، معلومات و تجربه ما نیز افزایش پیدا می‌کند.

‏وقتی ما در جایگاهی قرار می‌گیریم، در واقع این نیاز ما است که در آن جایگاه باشیم؛ نه اینکه آن جایگاه به ما نیاز داشته باشد. هرچه این نیاز در وجود ما قوی‌تر باشد، تحقق آن نیز قطعی‌تر خواهد بود. فرقی نمی‌کند جایگاه مرزبانی باشد، دیده‌بانی یا هر جایگاه دیگری که در ذهن داریم. در هر صورت، این نیاز ما است که ما را در آن جایگاه قرار می‌دهد.

‏بنابراین، وقتی فرصت خدمت به ما داده می‌شود، باید کمک کنیم تا این عزیزان نیز از فرصت خدمت خود لذت برده و از آن بهره‌مند شوند و در کنار ما حس خوبی را تجربه کنند. نوبت باران برای همه محفوظ است و ان‌شاءالله همه عزیزان در زمان مناسب خود می‌توانند در جایگاه‌های مختلف خدمت قرار بگیرند. خدمت در کنگره۶۰، نیز پایانی ندارد و تا ابد ادامه خواهد داشت. اگر انسان بخواهد به دیگران خدمت کند، این فرصت فقط به کنگره۶۰ محدود نمی‌شود؛ بلکه در سراسر جهان هستی می‌تواند به انسان‌ها خدمت کند و هیچ محدودیتی برای آن وجود ندارد. البته نیروهای منفی تلاش می‌کنند مانع این مسیر شوند و ما باید از سختی‌ها عبور کنیم و از بعضی لذت‌های زودگذر بگذریم تا بتوانیم، همان‌گونه که از انرژی جایگاه بهره می‌بریم، از برکات دیگر آن نیز بهره‌مند شویم.

‏اما درباره دستور جلسه اول، یعنی وادی پنجم، باید بگویم که این وادی به ما می‌آموزد با حلوا حلوا گفتن، دهان شیرین نمی‌شود. وقتی وارد کنگره۶۰، می‌شویم، آقای مهندس می‌فرمایند: «بزرگ‌ترین مشکل ما این بوده است که یا فکر نکرده‌ایم، یا اگر فکر کرده‌ایم، درست فکر نکرده‌ایم». من همیشه به رهجوهایم می‌گفتم هر زمان با مشکلی روبه‌رو شدید، ببینید مشکل شما در کدام وادی قرار دارد. خودم نیز همیشه این کار را انجام داده‌ام و بیشتر مواقع دیده‌ام که ریشه مشکل من به وادی اول، یعنی فکر نکردن برمی‌گردد.

‏حتی وادی پنجم نیز به ما می‌گوید که فکر خالی فایده‌ای ندارد. در وادی‌های ششم و هفتم نیز از تفکر صحیح سخن گفته می‌شود و در وادی هشتم به ما آموزش داده می‌شود که باید حرکت کنیم و در وادی نهم «نقطه تحمل» خود را افزایش دهیم. بنابراین، تفکر در تمام وادی‌ها حضور دارد. ‏آقای مهندس می‌فرمایند: «شاهکار وادی‌ها می‌تواند وادی اول باشد»؛ زیرا پس از آن نیز وادی‌های دیگر درباره تفکر صحیح صحبت می‌کنند و به ما می‌آموزند که هر فکری ارزش دنبال کردن ندارد.‏ دکتر امین نیز می‌فرمایند: «بخش زیادی از انرژی ما صرف تفکرهای منفی، ناامیدی و نگرانی می‌شود؛ بنابراین‌ باید شیوه درست فکر کردن را یاد بگیریم».

‏وقتی به وادی پنجم می‌رسیم، می‌آموزیم که تفکر به‌ تنهایی کافی نیست. هر آنچه در جهان ذهن خود می‌سازیم، باید در جهان فیزیکی نیز اجرا کنیم. برای این کار، ابتدا به ذهنی آرام نیاز داریم تا بتوانیم تصویرهای زیبا در آن بسازیم و سپس آن ساختارهای ذهنی را در جهان بیرون به اجرا درآوریم. برای آرام کردن ذهن، آقای مهندس «هفت پله» را آموزش می‌دهند. اگر این هفت پله را طی کنیم، ذهنی آرام، صور پنهانی قوی و توانایی ساختن تصویرهای درست را به دست می‌آوریم و می‌توانیم آن ساختارها را در جهان بیرون نیز اجرا کنیم.

‏نخستین پله «بازگشت از ضدارزش‌ها یا همان توبه است». توبه فقط گفتن اشتباه کردم نیست؛ بلکه یعنی قدم‌ به‌ قدم مسیر اشتباه را بازگردیم، بهای آن را بپردازیم و آن را جبران کنیم. پله بعد، «خودداری» است. خودداری یعنی: هر کاری را که از درست یا نادرست بودن آن اطمینان نداریم، انجام ندهیم. ‏سپس به «قناعت» می‌رسیم. قناعت یعنی: با حداقل امکانات، حداکثر بهره‌برداری را داشته باشیم. آقای مهندس همیشه می‌فرمایند: «طبیعت الگوی ما است». همان‌گونه که یک درخت با آب و غذای اندک، میوه‌ای شیرین و ارزشمند به ما می‌دهد، ما نیز باید از امکانات خود بهترین استفاده را ببریم.

‏پس‌انداز نیز از اصول بسیار مهم است. آقای مهندس از «معجزه پس‌انداز» سخن می‌گویند. یک بار شخصی گفت: من ماهی پانزده میلیون درآمد دارم؛ اما بیست میلیون هزینه می‌کنم. چگونه پس‌انداز کنم؟ به او گفتم: الان هم پنج میلیون کم می‌آوری؛ اجازه بده هفت میلیون کم بیاوری و دو میلیون را پس‌انداز کن. آن‌ زمان متوجه می‌شوی که قطره‌ قطره جمع می‌شود و نتیجه‌ای بزرگ به وجود می‌آورد. آقای مهندس این موضوع را به مسائل معنوی نیز تعمیم داده‌اند. مادیات و معنویات از هم جدا نیستند؛ اگر مادیات در مسیر درست قرار بگیرند، همان‌ها نیز معنوی خواهند بود.

‏در کنگره۶۰، یکی از مهم‌ترین نمونه‌های پس‌انداز، قانون یازده است. قانون یازده اهمیت بسیار زیادی دارد. اگر یک شعبه‌ قانون یازده قوی داشته باشد، بسیاری از امور آن نیز به‌ درستی پیش می‌رود.‌‌ متأسفانه گاهی می‌بینم که قانون یازده در بعضی شعبه‌ها ضعیف است. امیدوارم این فرهنگ بیش از پیش تقویت شود. خودم هر زمان وارد شعبه می‌شوم، اولین کاری که انجام می‌دهم، اجرای قانون یازده است؛ اما گاهی آن‌قدر از دیدن بچه‌ها و فضای کنگره۶۰، انرژی می‌گیرم که فراموش می‌کنم و بعد با خودم می‌گویم چرا اول این کار را انجام ندادم و گذاشتم در طول جلسه چند بار یادآوری شود.

‏من هرچه دارم، از لژیون دارم و لژیون نیز از قانون یازده بهره‌مند شده است. زمانی که راهنما بودم، آثار اجرای قانون یازده را به‌‌ خوبی دیدم. وقتی از این قانون حمایت کردم، یکی پس از دیگری اتفاق‌های خوب در زندگی‌ام رقم خورد؛ درست مانند دومینو که آقای مهندس از آن مثال می‌زنند. اگر اولین قطعه دومینو را برنداریم، اتفاق‌های بعدی نیز رخ نخواهد داد. پس‌انداز باید همیشه در زندگی ما جایگاه ویژه‌ای داشته باشد و از آن استفاده کنیم. سپس به «صبر» می‌رسیم. آقای مهندس می‌فرمایند: «صبر یعنی گذر زمان را در نظر داشته باشیم».‌‌ بعد از آن، «تجسس، قضاوت و غیبت» مطرح می‌شود و در ادامه نیز «توکل، رضا و تسلیم» آموزش داده می‌شوند. اگر این هفت پله را به‌ درستی اجرا کنیم، ذهنی آرام به دست می‌آوریم و آماده می‌شویم تا ساختارهای ذهنی خود را به ساختارهای اجرایی تبدیل کنیم.

در ادامه مراسم پیمان و اهدا شال مرزبانان جدید و تقدیر از مرزبانان سابق

تایپ: مسافر جلال (لژیون۱۴)، مسافر محمد (لژیون۱۴)، مسافر حامد (لژیون۵)، مسافر سینا (لژیون۵)

ویراستار: مسافر حسین (لژیون۲۳)، مسافر سعید (لژیون۱۴)

سیستم صوتی و دیتاشو: مسافر حجت (لژیون۱۹)، مسافر مرتضی (لژیون۵)، مسافر علی (لژیون۱۹)

تنظیم: مسافر رضا (لژیون۱۶) دبیرسایت 

مرزبان‌خبری: مسافر رسول

تهیه و ارسال: مسافر حمزه