معجزه با حرکت، عمل و تسلیم اتفاق می‌افتد

هفتمین جلسه از دور چهل و یکم کارگاه‌های آموزشی ویژه مسافران کنگره60 نمایندگی ایمان با استادی راهنما مسافر محسن و نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر جلیل با دستور جلسه «وادی پنجم و تاثیر آن روی من» در روز دوشنبه 29 تیر ماه 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

به رسم ادب و احترام، حضور دیده‌بان محترم، جناب آقای ملکی را خیرمقدم عرض می‌کنم و افتتاح نمایندگی ایمان را به همه عزیزان تبریک می‌گویم. امیدوارم این آغاز، سرآغاز اتفاقات نیک و ارزشمندی برای تک‌تک عزیزان باشد.

شاید این روزها، روزنه‌ای باشد برای یافتن جهان درون و بیرون، پیام برای کسانی که به دنیای تازه قدم نهاده‌اند و به خویشتن خویش توجه می‌کنند: «بر شما واجب و ضروری است که از سخن به نقطه عمل حرکت نمایید، بر زمین و زمان توجه کنید و با اندیشه ژرف خود، به رحمت ماورای الهی ایمان راسخ داشته باشید. بدانید که پاداش شما، دست همیاری شما را خواهد داد. آنگاه بذر نیکو بکارید تا تخم دانایی باارزش، قوت کافی گیرد و شاخه‌های آن برافراشته شود. پس آن کنید که فرمان است و پیام را به دیگران برسانید. آنان که قطره‌ای نیکو، زمینشان را آبیاری کرده باشد، بی‌شک سرفراز به سوی ما باز خواهند گشت. این وعده‌ای است که بارها تحقق یافته و نیازی به تردید ندارد.»

دستور جلسات هفتگی، کلید عبور از سختی‌ها و مشکلات زندگی همه ماست. برای اینکه بتوانیم از گذرگاه‌های سخت زندگی عبور کنیم، این توان به لطف خداوند، آموزش‌های ناب کنگره ۶۰ و چسبیدن به صندلی کنگره محقق می‌شود. دستور جلسه این هفته «وادی پنجم و تأثیر آن روی من» است. وادی پنجم میگه: "در جهان ما، تفکر قدرت مطلق نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید." در وادی‌های گذشته یاد گرفتیم که به خودمان بپردازیم؛ خوشبخت کسی است که در پی ساختن خودش باشد. ما فرصت بسیار محدودی داریم. خدایا شکرت که قبل از حساب‌وکتاب روز قیامت، مرا در این مسیر قرار دادی تا پیش از آنکه به حسابمان برسند، خودمان به حساب خودمان برسیم.

در وادی پنجم گفته می‌شود که ما در سه جهان زندگی می‌کنیم: جهان خاکی، جهان ذهن و جهان خواب. در جهان خاکی، اگر ساکن بمانیم و حرکتی نکنیم، متلاشی می‌شویم و از بین می‌رویم؛ پس باید حرکت کنیم، زیرا سفر هزار فرسنگی با قدم اول آغاز می‌شود. جهان ذهن بسیار خطرناک است. استاد امین می‌فرمایند ذهن مانند لیزر عمل می‌کند؛ اگر در مسیر نادرست قرار گیرد، افسردگی را تشدید می‌کند و حتی انسان را تا مرز خودکشی می‌برد. اما اگر در مسیر درست هدایت شود، امید را تقویت می‌کند و انسان را به خواسته‌هایش می‌رساند. در کنگره ۶۰، با سفر صحیح، ذهن آرام می‌شود، افکارمان نظم پیدا می‌کند و همین آرامش ذهن، زمینه درمان را فراهم می‌سازد. جهان خواب نیز دنیای حس‌های خارج از جسم است و تنها راه فعال شدن این حس‌ها در بیداری، تزکیه است. در ادامه، آقای مهندس برای خروج از اضطراب، نگرانی، ناامیدی و بیماری، هفت پله را مطرح می‌کنند. نخستین پله، بازگشت از ضد ارزش‌هاست. در گذشته می‌گفتند: «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید.» اما کنگره ۶۰ نگاه دیگری به ما می‌دهد و می‌آموزد که تا فرشته وارد نشود، دیو خارج نمی‌شود؛ یعنی باید ارزش‌ها را وارد زندگی کنیم تا ضد ارزش‌ها از بین بروند.

پله بعدی، خودداری است؛ یعنی هر کاری را که نمی‌دانیم ارزش است یا ضد ارزش، به نفع ماست یا به ضرر ما، انجام ندهیم. پس از آن، قناعت است. ترتیب این پله‌ها باعث می‌شود قدر داشته‌هایمان را بدانیم، از خودمان انتظار معقول داشته باشیم و از طبیعت الگو بگیریم؛ زیرا طبیعت از ساده‌ترین چیزها، بهترین‌ها را می‌آفریند. با قناعت به وادی صبر می‌رسیم. من در گذشته فکر می‌کردم صبر یعنی فقط تحمل زمان؛ اما آقای مهندس دیدگاه ما را تغییر دادند و فرمودند: «صبر یعنی تحمل زمان همراه با تلاش و کوشش.» صبر، آغاز یاری خداوند است. در کلام‌الله نیز آمده است که خداوند انسان را با رنج، گرسنگی، زیان مالی، بیماری و از دست دادن عزیزان مورد آزمایش قرار می‌دهد و بشارت می‌دهد که «من با صابران هستم.» اساتید، آقای مهندس و بزرگان کنگره ۶۰ نیز از این آزمایش‌ها سربلند بیرون آمدند و به درجات والا رسیدند.

خودم به یاد دارم زمانی که وارد کنگره شدم، بسیار ناآرام بودم و حتی طاقت نشستن روی این صندلی را نداشتم. به راهنمایم می‌گفتم: «همه بایدها و نبایدهای کنگره را انجام می‌دهم، اما مشارکت نمی‌کنم.» دستم برای مشارکت بالا نمی‌آمد. راهنمایم فقط دو کلمه به من می‌گفت: «صبر و صراط مستقیم.» آن روزها برایم قابل درک نبود، اما امروز در همین جایگاه ایستاده‌ام و مشارکت می‌کنم. کنگره ۶۰ به ما می‌آموزد که در قالب انسان، همه چیز قابل تغییر است و اگر ساختار درستی ایجاد شود، انسان‌ها تغییر می‌کنند و اتفاقات خوبی در زندگی‌شان رخ می‌دهد.
 
پله بعدی، پرهیز از تجسس، غیبت و قضاوت است. این سه مورد انرژی فراوانی از انسان می‌گیرند. استاد سردار در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» می‌فرمایند: «نیروهای خود را به باتلاق نریزید.» وقتی درگیر غیبت، تجسس و قضاوت هستیم، در حقیقت نیرو و انرژی خود را هدر می‌دهیم. پس از آن، آقای مهندس موضوع پس‌انداز را مطرح می‌کنند. پس‌انداز فقط مالی نیست؛ می‌تواند شامل وقت، محبت، بخشش و انرژی نیز باشد. با تمرین پس‌انداز در همه ابعاد، به وادی توکل، رضا و تسلیم می‌رسیم. قبل از ورود به کنگره، تصور می‌کردم توکل یعنی گوشه‌ای نشستن و دعا کردن؛ اما کنگره به من آموخت که ابتدا باید هدف خود را مشخص کنیم، در مسیر آن حرکت کنیم و نتیجه را به خداوند بسپاریم. سپس هرچه برایمان مقدر شد، با رضایت بپذیریم تا به مقام رضا برسیم و بعد از آن، به وادی تسلیم وارد شویم؛ جایی که دیگر خواسته‌ای جز خواسته قدرت مطلق وجود ندارد.

در کنگره باید تسلیم فرامین باشیم. معجزه با فکر کردن اتفاق نمی‌افتد؛ معجزه با حرکت، عمل، تسلیم شدن در برابر فرامین الهی، قوانین کنگره و راهنما رخ می‌دهد و در این صورت، اتفاقات زیبایی در زندگی ما رقم خواهد خورد.آنگاه به آرامش و حال خوش می‌رسیم. آقای مهندس می‌فرمایند برای رسیدن به نفس مطمئنه و حال خوش، خدمت کردن ضروری است. خدمت فقط مالی نیست. خدمتگزاران کنگره هر یک به نوعی خدمت می‌کنند. در کنگره یاد می‌گیریم که این جهان، جهان بازتاب اعمال ماست یعنی هر کاری که انجام دهیم، هستی هوشمند آن را به خودمان بازمی‌گرداند.

در پایان، پیام این است که "اگر در آرامش باشید و ذهن و اندیشه شما آرام باشد، امواج الهی را دریافت خواهید کرد، به درون خود توجه می‌کنید و نیرو، قدرت، خلقت و انرژی‌های بی‌پایان هستی را درک خواهید نمود. اما شرط آن، آرامش و آسایش اندیشه است."
از اینکه به مشارکت من توجه کردید، از همه شما بسیار سپاسگزارم.

 

«بازدید دیده‌بان محترم آقای عبدالله ملکی از شعبه ایمان»

تایپ: مسافر مهدی
ویرایش و ارسال: مسافر امیر
عکاس خبری: مسافر امیر
گروه سایت نمایندگی ایمان