خدا را شکر می‌کنم که با کنگره ۶۰ و جهان‌بینی آشنا شدم.

نهمین جلسه از دور چهل و دومین جلسات ویلیام وایت پارک طالقانی بااستادی مسافر نیکوتین جلیل و نگهبانی مسافر نکوتین مصطفی و دبیری مسافر نکوتین مجتبی بادستور جلسه «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST» روز جمعه مورخه 26تیر۱۴۰۵راس ساعت ۷:۳۰در محل پارک طالقانی آغاز به کار نمود .

من از سال ۶۳ و ۶۴ با حشیش شروع کردم و بعدها به کراک و شیشه رسیدم. کراک مرا به چرت زدن می‌انداخت و برای بیدار ماندن و چشم باز نگه داشتن، مجبور به مصرف شیشه شدم. برخلاف برخی حرف‌ها که از «دوران طلایی شیشه» دم می‌زنند، من می‌گویم شیشه هیچ دوران طلایی ندارد؛ فقط تخریب است و عجز و درماندگی.

من حدود ۱۳ سال در ان‌جی‌او دیگری بودم، اما حقیقت درونم را نشناخته بودم و از واقعیت خودم فرار می‌کردم. خدا را شکر می‌کنم که با کنگره ۶۰ و جهان‌بینی آشنا شدم. آنجا متوجه شدم بخش بزرگی از نقص من در صور پنهان» یا همان ابعاد نادیده ذهن است. یاد گرفتم که ذهن، آرشیو اطلاعات و حس، چیزهایی هستند که تخریب شده‌اند و باید دوباره ساخته شوند. این مسیر، کار بسیار سختی است که تمرین و آموزش روزانه می‌طلبد.

مصرف شیشه یعنی ورود به فضایی که خودت را گم می‌کنی؛ انگار وارد دنیای خواب می‌شوی، جایی که جهان ذهنی از بین می‌رود و فقط جهان فیزیکی تحت فرمان نیروهای منفی باقی می‌ماند. خوشحالم که امروز در کنگره هستم. دیگر از آن دوران خبری نیست و امروز به عنوان یک خدمتگزار در پارک طالقانی در خدمت شما هستم.»

تایپ مسافر نیکوتین : مجتبی

عکاس مسافر نیکوتین : محمد

بارگذاری : مسافر نیکوتین مصطفی