بسیار راهگشاست که ابتدا خودمان را آنالیز کنیم

اولین جلسه از دوره پنجاه و ششم از کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ شعبه چالوس، به نگهبانی مسافر محمد، استادی مسافر علیرضا و دبیری اینجانب میثم با «قضاوت و جهالت» پنج‌شنبه هجدهم تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد جلسه:
ده سال پیش، در اولین جلسه‌ای که توفیق استادی نصیبم شد، دستور جلسه دقیقاً همین موضوع بود. به یاد دارم در دوران سفر اول، آن‌قدر از مشارکت‌کردن هراس داشتم که اگر نگهبان لیست می‌گرفت، تمام تلاشم را می‌کردم که نامم را ننویسد؛ حتی پشت ستون‌ها پنهان می‌شدم تا دیده نشوم. من در آن دوران، از جلسات آن‌گونه که باید بهره نمی‌بردم. اما امروز، کنگره تغییرات عمیقی در من ایجاد کرده است مرا از آن جایگاه هراس و انزوا به این جایگاه آموزشی رسانده و این مسیری است که برای همه ما رقم خورده یا خواهد خورد.

ما در فرهنگ خود ضرب‌المثلی داریم که می‌گوید: «کلاه‌ خودت را قاضی کن». این یعنی اول ببینم «من با خودم چندچند هستم؟». بسیار راهگشاست که ابتدا خودمان را آنالیز کنیم و به قضاوتِ خودمان بنشینیم. زمانی که دوربین روی خودمان باشد و خودمان را قضاوت کنیم، انرژی ما صرف اصلاح خود می‌شود و طبیعی است که فرصتی برای قضاوتِ دیگران باقی نمی‌ماند.

وقتی در مورد دیگران قضاوت می‌کنیم، ۹۹ درصد احتمال خطا وجود دارد؛ چرا که این قضاوت بر پایه عدم آگاهی دقیق است. ما از روی ظاهر افراد یا اطلاعات ناکافی، حکم صادر می‌کنیم. حتی در دادگاه‌های رسمی، با وجود تحقیقات گسترده و بهره‌گیری از نیروهای متخصص، باز هم گاهی شاهد صدور احکام اشتباه هستیم که زندگی انسان‌ها را سال‌ها درگیر رنج می‌کند. حال چگونه انتظار داریم با یک نگاه یا یک برخورد کوتاه، در مورد دیگران حکم صادر کنیم؟ سیستم نیروهای بازدارنده درون ما نیز همواره به‌گونه‌ای عمل می‌کند که دوست داریم قضاوت‌هایمان همان‌طور که می‌خواهیم پیش برود و حکم صادر شود. این قضاوت‌های اشتباه، در نهایت رنجی به بار می‌آورد که خودمان را درگیر سرزنش می‌کند.

در کنگره آموخته‌ایم که نباید قضاوت کنیم و نباید یکدیگر را سرزنش کنیم؛ زیرا قضاوت و سرزنش، فضا را مسموم می‌کند. همان‌طور که استاد امین فرموده‌اند، فضای مسموم، دیگر جایگاه آموزش نیست؛ مانند منطقه جنگی است که هیچ آرامشی برای تغذیه و استراحت در آن یافت نمی‌شود.

انسان موجودی است که قضاوت‌کردن بخشی از طبیعت اوست و صفات مثبت و منفی همواره در درون او در کشمکش هستند. گفته شده که انسان دارای صفات الهی و صفات شیطانی است. هنر ما این است که بخش منفی را کنترل کنیم. خدا را شکر که همه ما که روزگاری در تاریکی بودیم، با آموزش‌های کنگره توانستیم صفات گذشته خود را تغییر دهیم. امیدوارم با آموزش و آگاهی، روزبه‌روز از قضاوت‌های عجولانه فاصله بگیریم و به جایگاهی از آرامش برسیم که دیگران را آن‌گونه که هستند بپذیریم.

عکس: مسافر فخرالدین
ویرایش: مسافر فرامرز
ارسال: مسافر رحیم
مسافران نمایندگی چالوس