قضاوت کردن تنها کار خداوند است و بس!

«قضاوت و جهالت »

از زندگی آموختم تا با کفش کسی راه نرفتم، رفتنش را قضاوت نکنم.

از خداوند سپاسگزارم که مرا با کنگره آشنا کرد تا آموزش بگیرم و بتوانم روش درست زندگی را یاد بگیرم.
قضاوت کردن تنها کار خداوند است و بس!
اگر این جمله را ملکه ذهن خود کنیم، هرگز در مقابل هیچ صحنه‌ای قضاوت نمی کنیم و به راحتی در مورد دیگران و زندگی آن‌ها نظرنمی دهیم.
همان طوری که جناب مهندس به ما یاد داده اند بایستی به دنبال کسب دانایی باشیم. دانایی  یعنی علم زندگی و چگونه سالم زیستن. همه انسان ها بایستی در این علم مشترک باشند و چگونه در آرامش زیستن برای عموم انسان ها لازم و ضروری است.
قضاوت فقط از طرف آدم‌هایی رخ می‌دهد که جهالت دارند زیرا انسان‌ها هر چه‌قدر دانایی و آگاهی داشته باشند کمتر قضاوت می کنند.
دانایی هم به انسان یاد می دهد که چگونه ذهنش درگیر قضاوت و پیش داوری نشود.
در جهان بینی هم مثلث جهالت در مقابل مثلث دانایی قرار می‌گیرد. سه ضلع مثلث جهالت که ترس، منیت و جهالت است در قضاوت ما تأثیرگذار است.
قضاوت و پیش‌داوری در مورد دیگران یکی از آزاردهنده‌ترین رفتارهایی است که می‌تواند در وجود افراد نهادینه شود. خداوند انسان را با اختیار آفرید و او را بر سر یک دوراهی قرار داد تا خودش در مورد راه درست و نادرست قضاوت کرده و انتخاب نماید بر همین اساس ساختار انسان، قاضی‌گونه می‌باشد.
در کنگره ۶۰ یاد می‌گیریم که انگشت و دوربین مان به طرف خودمان باشد و به قضاوت خودمان بپردازیم تا بتوانیم عیب‌ها و ضعف‌های خودمان را رفع کنیم؛ چون اصولاً ما قضاوت را برای پنهان‌کردن ضعف و ناتوانی خودمان انجام می‌دهیم.

نویسنده: همسفر زهرا(لژیون یکم)

رابط خبری: راهنما همسفر طاهره(لژیون یکم)

ویراستاری و ارسال خبر: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر طاهره  (لژیون یکم) نگهبان سایت

همسفران نمایندگی تربت حیدریه