قضاوت دیگران یعنی سایه خود را در دیگران می‌بینم. (نمایندگی یاس اصفهان)

چهاردهمین جلسه از دوره شصت‌وششم سری کارگاه‌های آموزشی_ خصوصی خانم‌های مسافر و همسفر نمایندگی یاس اصفهان، با استادی مسافر ریحانه، نگهبانی مسافر نیلوفر و دبیری همسفر بدری، با دستور جلسه «قضاوت و جهالت»، در روز شنبه ۱۳ تیرماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۳:۳۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان، ریحانه هستم، یک مسافر.

خداوند مهربان را بابت اذن حضور در جایگاه استادی سپاس می‌گویم. از ایجنت محترم، مرزبانان عزیز و راهنمای عزیزم، خانم مرجان، تشکر می‌کنم که فرصت خدمت‌گزاری را به بنده واگذار نمودند. دستور جلسه امروز «قضاوت و جهالت» می‌باشد.

قضاوت به معنی حکم کردن و جهالت به معنی عدم آگاهی است. قضاوت کردن از بدو تولد، در فطرت انسان نهادینه شده است. خداوند قدرت اختیار را به آدمی داد تا در تمام امور، خود تصمیم بگیرد که به قضاوت بپردازد یا از این کار دوری کند. اگر من، انرژی و آگاهی‌ای را که خداوند برای صرف اعمال شخصی‌ام به من داده است را صرف امور دیگران کنم و در مورد مسائلی که به بنده مربوط نیست قضاوت و داوری نمایم و در ادامه حکم صادر کنم، وارد مقوله جهالت می‌شوم.

بعضی افراد به دلیل کار و علمی که در رشته تحصیلی خود دارند، به قضاوت می‌پردازند؛ مانند قضاتی که با گوش دادن به صحبت‌های دو طرف و با مدرک، شاهد و اطلاعات مناسب به داوری می‌پردازند که با این حال، گاهی اوقات قضاوت آن‌ها به‌درستی پیش نمی‌رود. ریشه‌های قضاوت، ترس، منیت، ناامیدی، حسادت، کینه و قیاس است. در واقع، انسان با قضاوت دیگران از خود فرار می‌کند تا با خصوصیات واقعی خود روبه‌رو نشود.

قضاوت، راهی بی‌دردسر برای بالا بردن اعتمادبه‌نفس کاذب است؛ زیرا تغییر دادن خود کاری سخت است و قضاوت دیگران به‌راحتی صورت می‌گیرد و برای بالا بردن جایگاه خود، ساده‌ترین راه موجود می‌باشد. به نظرم، بدون دلیل در دستور جلسه امروز قرار نگرفته‌ام؛ زیرا در تمام مراحل زندگی خود، در حال قضاوت آدم‌های اطراف خود بودم.

در سفر اول، بعد از نوشتن سی‌دی قضاوت، متوجه شدم قضاوت دیگران یعنی سایه خود را در دیگران می‌بینم، اما چون نمی‌توانم خود را تغییر بدهم، تمرکزم را روی دیگران می‌گذارم. سی‌دی قضاوت باعث شد به درون خود رجوع کنم و با تفکر درست به این نتیجه برسم که خصوصیات منفی‌ای که در دیگران می‌بینم، در وجود خود، به‌صورت بالقوه یا بالفعل، وجود دارد.

اگر دانایی انسان بالا رود، توجهش به خود بیشتر و به دیگران کمتر می‌شود؛ زیرا توجه به امور دیگران، به‌جز رنج و عذاب، حاصل دیگری ندارد و انسان با تمرکز کمتر بر دیگران، به صلح و آرامشی وصف‌ناپذیر می‌رسد.

تایپ: مسافر زهرا، لژیون پنجم، نمایندگی یاس اصفهان

ویرایش: همسفر مهسا، لژیون چهاردهم، نمایندگی یاس اصفهان

عکس: مرزبان خبری، همسفر مریم
بازبینی و ارسال: همسفر سولماز