هرچه مسئولیت بیشتری از زندگی خود بپذیریم، به همان اندازه به آرامش، تعادل و حال خوش نزدیک‌تر خواهیم شد.

جلسه نهم از دوره دهم سری کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 ویژه مسافران و نمایندگی پرند، با استادی مسافرحسین ، نگهبانی مسافر مصطفی  و دبیری مسافرخدایار با دستور جلسه " وادی چهارم و تاثیر آن روی من " دوشنبه 1 تیر ماه 1405 آغاز به کار کرد .

سلام دوستان، حسین هستم یک مسافر
خداوند را شاکرم که بار دیگر فرصت حضور در این جمع را به من عطا کرد تا در کنار شما آموزش بگیرم. از ایجنت محترم، گروه مرزبانی و به‌ویژه راهنمای عزیزم، آقا میلاد، که با صبر، محبت و آموزش‌هایشان مسیر حرکت را برای من هموار کردند، صمیمانه تشکر و قدردانی می‌کنم.

دستور جلسه این هفته، وادی چهارم است؛ وادی‌ای که یکی از مهم‌ترین اصول زندگی را به ما آموزش می‌دهد: «در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.

اگر نگاهی به وادی‌های قبل داشته باشیم، می‌بینیم که این وادی ادامه طبیعی همان مسیر است. در وادی اول آموختیم که همه چیز با تفکر آغاز می‌شود و بدون تفکر، ساختار سالمی شکل نمی‌گیرد. در وادی دوم یاد گرفتیم که هیچ مخلوقی بیهوده آفریده نشده و هر موجودی فلسفه وجودی خود را دارد. در وادی سوم نیز به این نکته رسیدیم که هیچ موجودی به اندازه خود انس

ان

نمی‌تواند به خویشتن خویش کمک کند. حال در وادی چهارم، مسئولیت این تفکر، انتخاب و حرکت بر عهده خود انسان گذاشته می‌شود.

گاهی اوقات انسان برای فرار از مسئولیت، راهی آسان انتخاب می‌کند و همه مشکلات خود را به خداوند واگذار می‌کند. با خود می‌گوید خداوند قادر مطلق است، پس مشکلات مرا هم او حل خواهد کرد؛ در حالی که خداوند اختیار انتخاب را به انسان داده و قوانین هستی را نیز مشخص کرده است. وظیفه خداوند هدایت، محبت و فراهم کردن بستر رشد است، اما حرکت کردن، تصمیم گرفتن و جبران اشتباهات، وظیفه خود ماست.
گاهی خداوند را مانند غول چراغ جادو تصور می‌کنیم؛ هر زمان مشکلی پیش آمد، انتظار داریم بدون هیچ تلاش و تغییری، همه چیز به بهترین شکل برای ما حل شود. اگر بدهکار شدیم، انتظار داریم معجزه‌ای رخ دهد؛ اگر اشتباهی انجام دادیم، توقع داریم بدون پرداخت بهای آن، همه چیز درست شود. این نوع نگاه، نتیجه نشناختن قوانین الهی است.
خداوند انسان را بر سر دو راهی خیر و شر قرار داد و قدرت انتخاب را به او بخشید. این اختیار، بزرگ‌ترین نعمتی است که به انسان داده شده است. اما در کنار اختیار، مسئولیت نیز قرار دارد. اگر انتخابی انجام می‌دهیم، باید نتیجه آن را نیز بپذیریم و برای اصلاح آن اقدام کنیم.

یکی از مهم‌ترین آموزش‌های این وادی، پذیرفتن مسئولیت اشتباهات است. تا زمانی که به دنبال مقصر باشیم، تغییری در زندگی ما ایجاد نمی‌شود. اگر همیشه دیگران، شرایط، خانواده، جامعه یا حتی خداوند را مسئول مشکلات خود بدانیم، هیچ‌گاه فرصت رشد پیدا نخواهیم کرد. اما از لحظه‌ای که سهم خود را در اتفاقات زندگی بپذیریم، سازندگی آغاز می‌شود.

برای مثال، اگر فردی لیوان آبی را که مقابلش قرار دارد واژگون کند و بگوید : چه کسی این لیوان را اینجا گذاشته؟ در حقیقت از پذیرش مسئولیت فرار کرده است. یا فردی که می‌گوید «فلانی اولین بار مواد را به من تعارف کرد»، شاید درست باشد، اما ادامه مسیر مصرف، انتخاب خود او بوده است. پذیرش این حقیقت، آغاز درمان و تغییر است.

وقتی مسئولیت زندگی خود را می‌پذیریم، اعتمادبه‌نفس نیز در وجود ما شکل می‌گیرد. دیگر منتظر نمی‌مانیم کسی از بیرون مشکلات ما را حل کند، بلکه با آموزش، تفکر و عمل، برای حل آن‌ها قدم برمی‌داریم و روی پای خود می‌ایستیم.

آقای مهندس دژاکام نیز می‌فرمایند که راه درست شدن انسان، مسیر تزکیه و پالایش است. همان‌طور که آب گل‌آلود با دعا و آرزو زلال نمی‌شود و باید از مسیر تصفیه عبور کند، انسان نیز تنها با آموزش، عمل سالم و اصلاح تدریجی تفکر و رفتار می‌تواند به آرامش برسد. همچنین کشاورزی که نه زمین را شخم زده، نه بذری کاشته و نه آبیاری کرده است، نمی‌تواند انتظار برداشت محصول داشته باشد. در زندگی نیز تا زمانی که تلاش نکنیم، نتیجه‌ای به دست نخواهد آمد.
برداشت من از این وادی این است که خداوند همه امکانات لازم برای رشد را در اختیار انسان قرار داده است، اما حرکت کردن، انتخاب کردن و ساختن زندگی، بر عهده خود ماست. هرچه مسئولیت بیشتری از زندگی خود بپذیریم، به همان اندازه به آرامش، تعادل و حال خوش نزدیک‌تر خواهیم شد.

در پایان، مجدداً از راهنمای عزیزم، آقا میلاد، بابت تمام آموزش‌ها و زحماتشان تشکر می‌کنم و از همه شما که با محبت به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

با احترام سایت شعبه پرند

مرزبان خبری : مسافر مجید