پایه‌های تعادل

ادب مرد به ز دولت اوست
بی‌ادب محروم ماند از لطف دوست
گاهی انسان فکر می‌کند ادب فقط در نوع حرف زدن خلاصه می‌شود، اما حقیقت این است که ادب انعکاس جهان درون ماست. انسانی که به تعادل رسیده باشد، حتی در سکوتش هم احترام موج می‌زند و کسی که در بی‌تعادلی زندگی می‌کند، ممکن است با بلندترین واژه‌های محبت‌آمیز هم دل دیگران را زخمی کند. در مسیر زندگی بارها یاد گرفتم که آداب معاشرت فقط یک رفتار ظاهری نیست، بلکه نوعی آموزش برای چگونه انسان بودن است. وقتی حال درون ما آشفته باشد، رفتارهایمان هم رنگ بی‌تعادلی می‌گیرد؛ زود قضاوت می‌کنیم، زود می‌رنجیم، زود می‌رنجانیم و گاهی بدون این‌که متوجه باشیم، حرمت‌ها را زیر پا می‌گذاریم؛ اما وقتی آرامش و تعادل وارد زندگی انسان می‌شود، ادب هم آرام‌آرام در کلام، نگاه، رفتار و حتی فکر او جاری می‌شود.

در کنگره‌۶۰ فهمیدم که ادب فقط احترام به دیگران نیست؛ احترام گذاشتن به خود، زمان، جایگاه‌ به قوانین و حتی به نعمت‌هایی است که خداوند در اختیار ما قرار داده است. انسانی که مؤدب باشد قبل از حرف زدن فکر می‌کند، قبل از قضاوت کردن درک می‌کند و قبل از واکنش نشان دادن تعادل را می‌سنجد. بی‌ادبی همیشه فریاد زدن یا توهین کردن نیست؛ گاهی گوش ندادن، بی‌تفاوت بودن، نادیده گرفتن زحمات دیگران و یا شکستن حرمت‌ها هم نوعی بی‌ادبی است. همان‌طور که بی‌تعادلی فقط در رفتارهای بزرگ دیده نمی‌شود، بلکه از کوچک‌ترین واکنش‌های ما شروع می‌شود. کنگره‌۶۰ به من آموخت که انسان متعادل انسانی مؤدب است؛ زیرا وقتی جهان‌بینی تغییر می‌کند، رفتار هم تغییر می‌نماید. ادب از اجبار نمی‌آید، از آگاهی می‌آید از فهمیدن ارزش انسان‌ها، از شناخت جایگاه خود و از یاد گرفتن احترام. امروز باور دارم جامعه‌ای زیباتر می‌شود که وقتی انسان‌ها قبل از هر آموزشی ادب را یاد بگیرند؛ چون ادب زبان مشترک انسانیت است و تعادل ستون آرامش زندگی می‌باشد.

نویسنده: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر هدی (لژیون پانزدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایمان