ششمین جلسه از دوره پنجاه و چهارم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی شفا مشهد با استادی دیده بان محترم مسافرمحمد، نگهبانی مسافر علی اصغر و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه « آداب معاشرت، ادب و بی ادبی، تعادل و بی تعادلی » روز پنجشنبه 21خرداد 1405 ساعت 16:30 آغاز به کار کرد.
.jpg)
سخنان استاد:
سلام دوستان محمد هستم یک مسافر، با کسب اجازه از بزرگترهای خودم؛ جناب آقای سلامی، جناب آقای ترابخانی، آقا مهدی عزیز، جواد عزیز و دیگر عزیزان، در این جایگاه هستم و امیدوارم که جلسه خوبی داشته باشیم، در کنار همدیگر از همدیگر انرژی بگیریم.
امروز جشن شانزدهمین سال رهایی آقای بابک لطفی است. رسم کنگره 60اینگونه است که آقای بابک بایستند؛ لطفاً ایشان را تشویق بفرمایید. سپاسگزارم.
در مورد دستور جلسه، حالا دستور جلسه را و تعریفی از حضور و ورود بابک عزیز به کنگره خدمتتان عرض میکنم.
ببینید، همه ما، یا اکثر ما که وارد کنگره شدیم، شخصیتهای خودمان را داشتیم. اعتیاد یک شخصیت مشخص برای ما ساخته بود و خطمشی اعتیاد برای همه ما یک چیز بود. در سیدی «بدل»، آقای مهندس میگویند: «اعتیاد اولین چیزی که از انسان میگیرد، نظم است.» ما وقتی به کنگره ۶۰ میآییم، اولین کاری که میکنیم این است که نظم را به زندگیمان برمیگردانیم. رفتارمان تغییر میکند و باید یک رفتار مشخص داشته باشیم.
در قدم اول، زمانی که میخواهیم درمان اعتیاد را شروع کنیم، آن رفتار مشخص برای همه ما مشترک است. هیچ فرقی نمیکند با چه نوع مصرفی وارد شده باشیم. بابک عزیز نیز زمانی که وارد کنگره ۶۰ شد، مانند خیلی از ما با همان خصوصیات اعتیاد وارد کنگره 60شد؛ اما یک ویژگی خیلی مشخص داشت: پیگیر کارهایش بود. هنوز هم بابک این خصوصیت را دارد و به همین دلیل دیدهبان روابط عمومی است و به بهترین شکل ممکن، امور روابط عمومی، روابط داخلی و روابط خارجی کنگره را انجام میدهد.
پیگیر بودن خیلی مهم است. اینکه ما پیگیر کار خودمان باشیم و بدانیم برای چه وارد کنگره 60شدهایم. اولین هدف من در کنگره ۶۰، درمان اعتیاد است.
این پیگیر بودن در روند کار ما خیلی تأثیر میگذارد. وارد سفر دوم میشویم؛ یک روزی افرادی در کنگره ۶۰ بودند که وقتی من وارد کنگره 60شدم، به من خدمت کردند. حالا هدف من چیست؟ قرار نیست همه ما در کنگره ۶۰ بمانیم؛ این موضوع طبیعی است. اما یکسری افراد هستند که توانایی خدمت کردن دارند و میمانند. خیلی از ما در کنگره ۶۰ خدمت میکنیم و نوع خدمت کردن ما بسیار مهم است.
من همیشه گفتهام: «یک جوری زمین را جارو بزنیم که تمیز شود، نه اینکه جارو بزنیم تا دیگران ببینند.» وقتی جارو را به من دادهاند و گفتهاند اینجا را جارو بزن، باید کار را درست انجام دهم.
یکی دیگر از خصوصیات بابک عزیز این بود که کار خودش را انجام میداد. کاری نداشت که منِ راهنما او را نگاه میکنم یا نمیکنم. مسیر خودش را طی میکرد، چون میدانست کاری که انجام میدهد برای حال خودش خوب است.
.jpg)
اینها را عرض میکنم تا آن بچههایی که تازه وارد کنگره 60شدهاند، در مسیر درمان هستند یا تازه وارد سفر دوم شدهاند، بدانند که حرکت کردن به سمت جلو در کنگره 60خیلی راحت است. برای ماندن در مسیر کنگره 60یک راه بیشتر وجود ندارد و آن هم خدمت کردن است؛ ابتدا خدمت به خودمان و در کنار آن، کاری کنیم که دیگران هم بتوانند در کنار ما لذت ببرند.
این یک قانون در خدمت کردن است و اگر امروز بابک عزیز در این جایگاه قرار دارد، هم زحمت کشیده و هم هدفش مشخص بوده است.
من خیلی صحبت نمیکنم، چون جمعیت زیاد است و میخواهم مشارکتها را داشته باشیم. از شهرها، شهرستانها و شعب دیگر هم دوستان آمدهاند. آرزوی بهترینها را برای همه دارم.
تبریک میگویم به استادان خودم؛ جناب آقای ترابخانی و جناب آقای سلامی. به بابک عزیز تبریک میگویم، به همه بچههای کنگره ۶۰، علیالخصوص بچههای استان خراسان، تبریک میگویم و در رأس همه، به جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان تبریک عرض میکنم.
این را همیشه گفتهام و همیشه خواهم گفت؛ اگر آن ساچمه اولیه حرکت نمیکرد و اگر آقای مهندس آن تصمیم را نمیگرفتند، امروز هیچکدام از ما اینجا نبودیم. این را همیشه به یاد داشته باشیم. ایشان تصمیم گرفتند علمی را که به دست آورده بودند، از طریق کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» و راهاندازی کنگره ۶۰ در اختیار دیگران قرار دهند.
باز هم تبریک میگویم به خانواده بزرگ کنگره ۶۰ و به خود بابک عزیز که واقعاً زحمت کشیده است. هر کسی که هر زحمتی کشیده، یادتان باشد بچهها، تلاش خودش بوده است. دیگران کمک میکنند، اما تلاش خود آن شخص بسیار مهم است.
به افتخار خودتان و بابک عزیز دست بزنید.
مرزبان خبری: مسافر احمد
صوت: مسافر رضا ل ۳
عکاس: مسافر حسین ل ۱
تایپ: مسافرین ابراهیم و رضا ل ۱، احمد ل ۱۱
ارسال خبر: مسافر کوروش ل ۱۷
- تعداد بازدید از این مطلب :
277