اولین ثمره شجره طیبه کنگره۶۰

جلسه اول از دوره سی‪وچهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی لویی پاستور به استادی راهنما همسفر بهنوش، نگهبانی همسفر سمیه و دبیری همسفر مژگان با دستور جلسه «اداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» روز سه‌شنبه ۱۹ خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خوشحال و سپاسگزارم که امروز از این جایگاه در خدمت شما عزیزان هستم. از نگهبان، دبیر و تمام عزیزانی که در برگزاری این جلسه خدمت می‌کنند سپاسگزارم. موضوع دستور جلسه امروز یکی از پایه‌های مهم زندگی انسان است. اگرچه در ظاهر خیلی ساده به نظر می‌رسد؛ اما اگر در زندگیمان وجود نداشته باشد، باعث فروپاشی خیلی از روابط انسانی می‌شود. انسان بعضی اوقات دستاوردهای خیلی بزرگی دارد: قدرت، ثروت، مال، علم؛ اما تجربه نشان داده آن چیزی که بر جان انسان‌ها می‌نشیند و در دل آدم‌ها می‌ماند نه قدرت است و نه ثروت؛ بلکه ادب انسان‌هاست. اولین چیزی که انسان با آن شناخته می‌شود کلام و رفتارش است، با چهره و قدرت و ثروتش ارزیابی نمی‌شود؛ بلکه با ادب و تعادلش سنجیده می‌شود.

ادب آن عطری است که از جان انسان‌ها بلند می‌شود، بدون اینکه متوجه باشیم بر قلب انسان‌ها می‌نشیند و دلها را تسخیر می‌کند. ادب آن چیزی است که من می‌توانم تند ‌سخن بگویم؛ اما آرام سخن می‌گویم، من می‌توانم دلی را بشکنم؛ اما سکوت می‌کنم. من می‌توانم قضاوت کنم؛ اما می‌شنوم. می‌توانم برنده بحثی باشم؛ اما آرام می‌شوم. در واقع ادب یک ضعف نیست، یک قدرت است. قدرتی که به ما اجازه می‌دهد در اوج عصبانیت کلماتمان را انتخاب کنیم.

انسان مؤدب انسانی است که به معماری روابط آگاه است. می‌داند کلام وزن دارد، نگاهش عمق دارد و سکوتش حتی معنی دارد؛ چون بعضی وقتها ما با یک کلام مؤدبانه می‌توانیم دلی که سال‌ها در رنج بوده آرام کنیم و بعضی وقت‌ها با یک کلمه تند و خشن می‌توانیم زخمی را بر دل بزنیم که سال‌ها ماندگار باشد. خداوند هم در قرآن کریم ما را به زیبایی سخن گفتن دعوت می‌کند و می‌گوید: «وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْناً» با مردم به نیکی سخن بگویید. اگر من همین یک جمله را در زندگی ام به کار ببرم خیلی از مشکلات و رنج‌هایم تمام می‌شود. به اعتقاد من احترام، عشق تولید می‌کند. خیلی از چیزها را نباید گفت، خیلی پرده‌ها را نباید شکست.

به نظر من ادب، تأمل بین آن چیزی است که من حس می‌کنم و آن چیزی که بروز می‌دهم. در واقع این تأمل می‌تواند مسائل را خیلی محترمانه‌تر و با لبه تیز کمتری حل کند. از دیدگاه من حلقه گمشده روابط امروزی احترام متقابل است؛ پس ادب زبان دانایی است. ادب زبان انسان‌های بیدار است. هر چه بیشتر در درون خودمان به طرف آرامش و دانایی حرکت کنیم، تعادل در گفتار و رفتارمان کاملآ مشخص می‌شود؛ پس تعادل تصویر جهان‌بینی بیرونی ماست. چطور می‌توانم به این عوامل دست پیدا کنم؟ اول باید درون خودم را به نظم برسانم و با صبر و دقت در انتخاب کلمات تمرین روزانه بکنم.

گاهی انسان‌هایی هستند که در محافل بیگانه نقاب ادب می‌زنند؛ اما وقتی در خلوت و کنار نزدیکان خود می‌روند پرده‌ حرمت را پاره می‌کنند. این ادب، ادب اصیل و نهادینه‌ای نیست. در واقع ادبی اصیل است که در تندبادهای زندگی و در شرایط سخت، ریشه‌های آن از زمین تعادل کنده نشود.

می‌توانم  بگویم بی‌ادبی فقدان فرماندهی عقل در شهر وجودی ماست و چون ما در کنگره داریم به سمت تعادل می‌رویم، اولین ثمره‌ این شجره‌ طیبه متانت و وقار در آداب معاشرت ماست. امیدوارم نه در کلام؛ بلکه در سلوک زندگیمان الگوهای شایسته‌ای برای این ساختار باشیم؛ زیرا ادب جاده‌ای است که من را به آن مقصد نهایی که در واقع آرامش و صلح درونی‌ست می‌رساند.

تقدیر نگهبان جدید همسفر سمیه از نگهبان قبلی همسفر منصوره و تقدیر دبیر جدید همسفر مژگان از دبیر قبلی همسفر رها

اهدای نشان پیمان وادی هشتم همسفر نسرین توسط راهنما همسفر ندا لژیون چهاردهم

مرزبانان کشیک: همسفر الهام و مسافر مهدی
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
تایپیست: همسفر منیژه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پنجم) و همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
ارسال: راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی لویی پاستور