نجات‌بخش من در آن روزهای سخت راهنمایم بود

جلسه یازدهم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی سنایی به استادی ایجنت همسفر مهدیه، نگهبانی همسفر زری و دبیری همسفر حمیده با دستور جلسه «هفته راهنمایان (DST، تازه‌واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)» روز یک‌شنبه ۲۶ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

فلسفه وجودی دستور جلسه «قدردانی از راهنما» که توسط آقای مهندس دژاکام طراحی شده، ریشه در این اصل دارد که تمام انسان‌ها در مسیر تکاملی خود نیازمند رب و مربی هستند؛ به‌ویژه فرد مصرف‌کننده که در عمق تاریکی‌ها گرفتار شده، برای خروج از این وضعیت قطعاً به راهنمایی نیاز دارد که پیش‌تر این مسیر پرپیچ‌ و خم را پیموده و با شناخت کامل از مسیر بتواند او را هدایت کند. برگزاری جشن‌های قدردانی در کنگره۶۰ تنها یک تشریفات نیست، بلکه یک کلاس آموزشی عمیق برای منِ رهجو و منِ راهنماست تا فرهنگ شکرگزاری را در تمام سطوح زندگی‌مان نهادینه کنیم.

انسان به‌واسطه ویژگی نسیان بسیار زود دچار فراموشی می‌شود و ممکن است از یاد ببرد که در گذشته چه حال خرابی داشته و در چه جایگاهی بوده است. این جشن‌ها تلنگری است تا فراموش نکنیم چه کسی با آغوش باز ما را پذیرفت و دستانمان را گرفت تا از گذرگاه‌های سخت عبور کرده و به نور و روشنایی برسیم؛ چراکه غفلت از این موضوع ما را به سمت کفر یا همان پنهان کردن حقیقت سوق می‌دهد؛ بنابراین این دستور جلسات یادآوری می‌کند که حتی اگر امروز من مهدیه در جایگاه راهنمایی قرار گرفته‌ام، هرگز نباید روزهای نخستین ورودم به کنگره و حال نامساعدم را از یاد ببرم و باید بدانم که نجات‌بخش من در آن روزهای سخت راهنمایم بود.

قدردانی از راهنما یک وظیفه همیشگی است و تا زمانی که در کنگره حضور داریم و در هر جایگاهی که باشیم این اصل پابرجاست. در مقوله اعتیاد دو گروه صاحب‌نظر وجود دارند: گروه اول متخصصین و پزشکان هستند که دانش آکادمیک دارند و گروه دوم کسانی که تجربه مصرف مواد را داشته‌اند؛ اما در کنگره۶۰ صرفاً ترک مواد یا تجربه مصرف مجوزی برای راهنما شدن نیست؛ برخلاف برخی NGO ها که فرد بلافاصله پس از ترک به دیگران مشاوره می‌دهد، در اینجا پروسه تربیت راهنما بسیار دقیق و تخصصی است. یک فرد در کنگره پس از درمان و رهایی تازه در آغاز راه یادگیری علم اعتیاد قرار می‌گیرد و باید از فیلترهای سخت‌گیرانه‌ای عبور کند تا صلاحیت خدمت را پیدا کند.

فرآیند تبدیل شدن به یک راهنما در کنگره۶۰ نیازمند قبولی در آزمون‌های کتبی شامل بخش فنی و جهان‌بینی و سپس دریافت تأییدیه‌های اخلاقی از مرزبان، ایجنت، دیده‌بان و نگهبان کنگره۶۰ است. پس از طی این مراحل و بستن پیمان و دریافت شال، دوره راهنمایی آغاز می‌شود که خودِ این دوره، سرآغاز یک پروسه عظیم آموزشی برای خودِ راهنماست. بسیاری از افراد به اشتباه تصور می‌کنند که راهنما علامه دهر است، در حالی که جایگاه راهنمایی مانند قبولی در دانشگاه است؛ یعنی فرد تازه شروع به آموختن می‌کند. راهنما در واقع با مشاهده رهجو گذشته خود را مرور کرده و نواقص درونی‌اش را برطرف می‌سازد. شاید برای ناظران بیرونی که با عقل جزئی و حسابگرانه به موضوع نگاه می‌کنند. خدمت بدون مزد و پاداش راهنمایان در سرما و گرما کاری غیرعقلانی یا دیوانگی به نظر برسد، زیرا آن‌ها معتقدند هر خدمتی باید بازدهی مادی داشته باشد.

اما حقیقت ماجرا در صور پنهان نهفته است؛ درست است که راهنمایان کنگره‌۶۰ بدون چشم‌داشت مالی خدمت می‌کنند و نیازی به پاکت و قدردانی رهجو ندارند، اما این دستور جلسه برای آموزشِ خودِ رهجوست؛ پاداش واقعی راهنما دقیقاً در همان لحظه‌ای که شال خدمت را بر گردن می‌اندازد و لژیون را تشکیل می‌دهد، به او داده می‌شود. این یک اصل کائنات است که محال است کسی بتواند نور و روشنایی را به دیگران هدیه دهد؛ اما خودش در تاریکی بماند یا کسی برای حل مشکلات دیگران قدم بردارد؛ اما مشکلات خودش حل نشود؛ بنابراین راهنما در حین آموزش دادن و کمک به رهایی دیگران، در حال دریافت بزرگ‌ترین و حل مسائل درونی خویش است و این چرخه عشق و آموزش، اساسِ بقا و رشد در کنگره ۶۰ را تشکیل می‌دهد.

تصاویر برگزاری جشن راهنما

مرزبانان کشیک: همسفر مهناز و مسافر  امیر
تایپیست: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون اول)
عکاس:همسفر نازنین رهجوی راهنما همسفر  مهدیه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر معصومه مرزبان خبری
همسفران نمایندگی سنایی