با روزه می‌توانم بر نفس خود کنترل داشته باشم

مشارکت همسفر سمیرا:

آقای مهندس در سی‌دی «رمضان» می‌فرمایند: «عظیم‌ترین مکتوب، کتاب آسمانی است و برای فهم و درک این کتاب انسانی لازم است که از اعماق تاریکی‌ها به‌ سوی روشنایی‌ها رها شده باشد». یکی از این روشنایی‌ها و ارزش‌ها که در قوانین الهی جای دارد، روزه گرفتن در ماه مبارک رمضان است. آغاز درمان اعتیاد آقای مهندس نیز در ماه مبارک رمضان بوده و روش DST از این ماه الگوبرداری شده است. ما در روزه‌داری، غذا را در دو وعده مشخص، با مقدار و زمان معین مصرف می‌کنیم.

رمضان، ماه تزکیه، پالایش و «نه» گفتن به خواسته‌های نفس است. من شاید زمانی روزه می‌گرفتم، اما معنایش برایم فقط نخوردن و نیاشامیدن بود و عبادت‌هایم را بیشتر از سر وظیفه انجام می‌دادم. اما امروز، با آموزش‌های کنگره۶۰، متوجه شده‌ام که تمام اعضا و جوارح من نیز باید روزه باشند؛ اینکه دروغ نگویم، کینه به دل نداشته باشم و از ضدارزش‌ها فاصله بگیرم تا به جایگاه اصلی خودم، یعنی انسان بودن، نزدیک‌تر شوم. به این درک رسیده‌ام که روزه گرفتن، به‌صورت ناخودآگاه نقطه تحمل و قدرت اراده مرا افزایش می‌دهد. همچنین متوجه شدم که بدن من با روزه‌داری سالم‌تر می‌شود، زیرا فرصت پیدا می‌کند مواد بیوشیمیایی خود را بازسازی کند.

روزه بر من واجب شده است؛ نه فقط به‌عنوان یک تکلیف دینی، بلکه به‌ دلیل فواید جسمی و روانی آن. با روزه می‌توانم بر نفس خود کنترل داشته باشم؛ بنابراین ماه رمضان نه‌ تنها ماه عبادت، بلکه فرصتی ارزشمند برای بازسازی جسم و روان است. رسول خدا (ص) می‌فرمایند: «ماه رمضان، ابتدای آن رحمت، میانه آن مغفرت و انتهای آن آمرزش است». این مفهوم را می‌توان به‌خوبی در کنگره۶۰ نیز مشاهده کرد: تغییر، تبدیل و ترخیص.

سال اولی که وارد کنگره شدم، روزه‌داری را با حال‌وهوایی متفاوت تجربه کردم و با اطمینان می‌توانم بگویم از بهترین روزهای زندگی‌ام بود. صبورتر شده بودم؛ با وجود گرسنگی، تحمل می‌کردم تا زمان افطار برسد و چه افطاری! باز کردن روزه با غذایی ساده اما بسیار لذیذ، در کنار دوستان عزیزم، حس عمیقی از خوشبختی به من می‌داد. امیدوارم امسال نیز بتوانم روزه‌ام را با بهترین غذا، یعنی غذای بهشتی کنگره، افطار کنم و از جمع دوستان و محبت آن‌ها جا نمانم.

مشارکت همسفر زهرا:

رمضان؛ الهام‌بخش سفر به سوی خویشتن. شرکت در کنگره۶۰، سفری بود برای بازگشت؛ سفری که در آن آموختم: اول، “فرمانبرداری” نه از روی اجبار، که از سر آگاهی برای رهایی. دوم، “نظم” نه قفسی محدود، که چهارچوبی برای پرواز. سوم، “دوری از ضدارزش‌ها”برای ساختن خانه‌ای امن در درون. چهارم، “صبوری”همان هنر درنگ و استقامتی که در روش DST تجربه کردیم. و پنجم، “بخشش و گذشت” ابتدا از خود و سپس از دیگران و بخشش از مال و اندوخته خود برای ذخیره معنوی.

امسال، ماه مبارک رمضان، مرا به یاد این سفر درونی انداخت. رمضان، یعنی سوزاندن. سوزاندن زنگارهای دل، تیرگی‌های اعتیاد و آلودگی‌های گناه. خداوند حکیم می‌فرماید: «... روزه بر شما نوشته شد، همان‌گونه که بر پیشینیان شما نوشته شده، تا پرهیزگار شوید». این پرهیزگاری، همان درس بزرگ کنگره است: پرهیز از پرخوری روح و جسم، پرهیز از بی‌نظمی، پرهیز از هر آنچه مرا از “خویشتن راستین” خود دور می‌کند. ماه رمضان به ما می‌آموزد که رهایی، در حذف کردن است. حذف عادت‌های کهنه، حذف نگاه‌های مسموم، حذف هر آنچه فضای دل را تنگ می‌کند.

و در این مسیر، بیاییم یک درس دیگر را نیز از روح این ماه فراگیریم: قضاوت نکردن. همان‌طور که خداوند کریم، آگاه به تمام اسرار و شرایط بندگان است، ما نیز اگر کسی را دیدیم که به هر دلیل نتوانسته روزه بگیرد، قضاوتی نکنیم. چه بسا دلایل پنهانی دارد که از دید ما پوشیده است. قضاوت نکردن، خود تمرینی بزرگ در بخشش، فروتنی و احترام به حریم خصوصی دیگران است؛ ارزش‌هایی که در مسیر رهایی نیز بسیار راهگشا هستند.

همان‌گونه که سعدی شیرین‌سخن می‌فرماید: «اندرون از طعام خالی دار، تا در آن نور معرفت بینی». رمضان، ماه خالی کردن است؛ خالی کردن از گناه، از عادات زشت و از پیش‌داوری‌ها. تا جای نور، معرفت، مهربانی و همدلی باز شود. ماه تزکیه دل و حرکت آگاهانه به سمت ارزش‌ها. رمضان، ماه تحول است؛ همان تحولی که همچون معجزه‌ای، جان‌های دربند اعتیاد را در کنگره۶۰ نوید می‌دهد. رمضان، ماه الهام است؛ و الهام یعنی “دریافتی ژرف و ناگهانی”. چه الهامی باشکوه‌تر از الهام آقای مهندس در چنین ماهی، که منجر به کشف روش کارآمد DST شد؟ روشی که خود، جلوه‌ای از تعادل، صبر، نظم و پرهیز است. روشی که جهان‌بینی; زندگی‌ مهم‌ترین روز، امروز است، را در جان ما می‌دمد و مسیر رهایی را روشن می‌سازد.

پس بیاییم از این ماه پرفیض الهام بگیریم. بیاییم دل‌هایمان را از هر آنچه ضد زندگی است؛ از جمله قضاوت عجولانه؛ خالی کنیم و زندگی را زندگی کنیم به قول آقای مهندس زندگی بسیار ارزشمند است و آن را از نور امید، نظم، بخشش، صبر و درک متقابل (همان اصول راه‌بردی کنگره و درس‌های رمضان) آکنده سازیم. باشد که سفر رهاییمان، ادامه‌ راه رمضان باشد؛ راه سوزاندن تاریکی‌ها و روییدن نور.

ارسال: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون دوم)، دبیر اول سایت
نمایندگی همسفران خمین