نگرش انسان

هفتمین جلسه از دوره‌ سی‌ و پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شفا مشهد به استادی همسفرمرضیه، نگهبانی همسفر مهناز و دبیری همسفر مبینا با دستور جلسه «وادی سیزدهم پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگریست.» روز دوشنبه 6 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 15:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در رابطه با دستور جلسه «وادی سیزدهم؛ پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است»، این وادی نقطه‌ای است که جهان‌بینی انسان را از مفهوم پایان به مفهوم آغاز پیوند می‌دهد. یعنی می‌توان گفت هیچ پایانی وجود ندارد و هر پایان تنها تغییر شکل یک مسیر و ورود به مسیری جدید است. این نگرش، انسان را از حالت توقف، سکون، ترس و ناامیدی خارج می‌کند و او را به سمت رشد، تکامل و تولدی دوباره سوق می‌دهد. هر حرکت و هر عملی از نقطه‌ای آغاز می‌شود و به نقطه‌ای دیگر ختم می‌گردد؛ اما همان نقطه‌ی پایان، خود آغاز مرحله‌ای تازه است. مجموعه‌ی این نقاط، خطی را به وجود می‌آورد که مسیر و راه حرکت ما را نشان می‌دهد. مراحلی مانند تغییر، تبدیل و ترخیص که در وادی دوازدهم توسط آقای مهندس مطرح شد، در این وادی تکمیل می‌شود؛ یعنی با ترخیص همه‌چیز به پایان نمی‌رسد، بلکه انسان وارد مرحله‌ای دیگر می‌شود. حتی می‌توان گفت این مسیر در بعد دیگری از آفرینش نیز ادامه‌دار است؛ همان‌طور که آقای مهندس با مثال اعداد و ارقام به جهان‌های آفرینش اشاره کردند. در نهایت، اطلاعات هستی به موجودات منتقل می‌شود و هر انسان نیز اطلاعات نفس خود را به بعدی دیگر انتقال می‌دهد.

با توجه به اختیار کاملی که خداوند به ما داده است، لازم است با انتخاب راه صحیح و با تزکیه و پالایش خود، به مرحله‌ی تبدیل و ترخیص برسیم. در این مسیر ممکن است مشکلات زیادی برای ما پیش بیاید، اما با تفکر، اندیشه‌ی درست و کسب دانایی می‌توان از این موانع عبور کرد. باید توجه داشته باشیم که از راه‌های ضد ارزشی و به‌اصطلاح «راه کج»، هرگز نمی‌توان به نتیجه‌ی درست رسید. در طول زندگی، خطوط مختلفی وجود دارد؛ مانند کار، ورزش، تحصیل و کسب مال. این مسیرها در زندگی همه‌ی ما حضور دارند. اگر تنها به یک مسیر تکیه کنیم و فقط یک خط را ادامه دهیم، به انسانی تک‌بعدی تبدیل می‌شویم؛ انسانی که فقط در همان حوزه رشد می‌کند و توان عبور از بحران‌های مختلف را نخواهد داشت. برای اینکه از انسانی تک‌بعدی به انسانی چندبعدی تبدیل شویم، لازم است از حالت خطی خارج شویم و با سه مؤلفه‌ی عشق، ایمان و عقل، اضلاع یک مثلث را در زندگی خود ترسیم کنیم.

عشق، احیاکننده و پیونددهنده‌ی زندگی است؛ نیرویی که باعث می‌شود انسان به دیگران، هستی و خداوند عشق بورزد، از انزوا خارج شود و انگیزه‌ی حرکت در او شکل بگیرد. عشق موجب بخشش، دوستی و کمک به دیگران می‌شود و نوری است که ما را از تاریکی‌ها به سمت روشنایی‌ها هدایت می‌کند. مؤلفه‌ی بعدی ایمان است؛ تجلی نور خداوند در وجود انسان. ایمان، ستونی استوار برای حرکت ماست. منظور از ایمان، باورهای کورکورانه نیست، بلکه اعتقاد و اعتمادی آگاهانه به هستی است. ایمان به ما کمک می‌کند از ترس و تردید عبور کنیم و در مسیر درست قدم برداریم. نکته‌ی مهم دیگر این است که خطی نامرئی به نام «خط خمر» برای مسیر تکامل ما ضروری است؛ خطی که همان سیستم نوروترانسمیترها و عملکرد صحیح بدن ما را شامل می‌شود. اگر این خط همراه با سه مؤلفه‌ی عشق، ایمان و عقل به‌درستی عمل کند، انسان به صلح و آرامش می‌رسد؛ اما اگر این سیستم دچار اختلال شود، شهر وجودی انسان به نابودی کشیده خواهد شد. همان اتفاقی که برای بسیاری از مسافران مصرف‌کننده و حتی همسفران، به دلیل به‌هم‌ریختگی این سیستم رخ داده است. در پایان، برداشت من از این وادی این است که نباید از پایان هیچ مرحله‌ای بترسیم؛ چرا که هر پایان، آغاز مرحله‌ای تازه است. برای داشتن زندگی سرشار از صلح و آرامش، لازم است سالم زندگی کنیم تا خط خمر ما فعال بماند و مسیر صحیح زندگی را انتخاب کنیم.

مرزبانان کشیک: همسفر مریم و مسافر کاظم
تایپیست‌‌: همسفر یاسمن رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون‌ هفدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی شفا مشهد