همسفر یعنی صبرِ بی‌صدا

سلام دوستان رسول هستم یک مسافر

این هفته، هفته همسفر است… هفته‌ای که دل آدم بی‌اختیار می‌رود سمت گذشته، سمت روزهایی که شاید نفهمید چه می‌کند، ولی امروز می‌فهمد چه شد که هنوز ایستاده است. من رسول هستم، یک مسافر…
مسافری که اگر امروز سر پا هستم، اگر دارم آموزش می‌گیرم، اگر حالم از دیروز بهتر است، همه‌اش به‌خاطر کنگره ۶۰ است؛ جایی که به من یاد داد درمان اتفاقی نیست،
شعاری نیست، با صبر جلو می‌رود، با آموزش، با نظم و با زمان.
کنگره ۶۰ به من یاد داد مسئول زندگی خودم باشم، فرار نکنم، بهانه نیارم  و بفهمم که تغییر اول از خودم شروع می‌شود. اما کنار این مسیر، یک نفر بود که نقش خیلی بزرگی داشت…همسفرم.
همسفر یعنی صبرِ بی‌صدا، یعنی ماندن وقتی رفتن راحت‌تر است، یعنی امید داشتن وقتی خودِ من از خودم قطع امید کرده بودم.
خیلی اذیتش کردم… خیلی وقت‌ها خسته‌اش کردم، خیلی جاها حق با او بود ولی من نمی‌فهمیدم. اشک ریخت، سکوت کرد، ولی ماند… نه برای حرف مردم، نه از سر اجبار، فقط از روی عشق.
امروز که نگاه می‌کنم، می‌بینم اگر همسفرم نبود، اگر آن صبر، آن بودن، آن تحمل نبود، شاید من هم امروز اینجا نبودم. همسفرم، اگر امروز آرام‌ترم، اگر یاد گرفته‌ام گوش بدهم، اگر فهمیده‌ام زندگی فقط خواستن نیست، ساختن است،
بدان سهم تو در این مسیر کم نیست… تو ستون روزهای لرزان من بودی. در این مسیر، از راهنمای عزیزم آقا منصور صمیمانه تشکر می‌کنم؛ که با آرامش، با صبوری، و با آموزش درست کمک کرد بفهمم کجا اشتباه می‌کنم و چطور باید درستش کنم؛

نه فقط برای درمان، برای زندگی

از ایجنت محترم نمایندگی، از مرزبانان زحمت‌کش، ازآقامهدی مسؤل قسمت سایت تشکر می‌کنم که مشوق من بود ،در این راه
و از تمام خدمتگزاران کنگره ۶۰ سپاسگزارم؛ کسانی که بی‌ادعا خدمت می‌کنند تا ما راه را گم نکنیم. کنگره ۶۰ فقط یک مکان نیست؛ یک راه است، راهی که هم مسافر را درمان می‌کند و هم همسفر را می‌سازد، خانواده را دوباره کنار هم قرار می‌دهد و به زندگی معنا می‌دهد. هفته همسفر فقط یک مناسبت نیست؛
یادآوری است… که هیچ‌کدام از ما تنهایی به رهایی نرسیدیم. با تمام وجود هفته همسفر را به همه همسفران صبور تبریک می‌گویم و از همسفر خودم تشکر می‌کنم که ماند...حتی وقتی حق داشت نماند.

عکس و ثبت: مسافر مهدی

مسافران نمایندگی حکیم هیدجی