انسان زیر زبان خود پنهان است

همه چیز از زبان و کلام انسان است که جاری می‌شود و تا بیکران ها به گردش در می آید وقتی که  در مسیر حق و حقیقت و عقلانی باشد سنگ خارا را هم نرم می‌کند و مانند چشمه‌ای جوشان و خروشان به حرکت درمی‌آید و در ادامه مسیرش سرزمین های پیش رو را آباد خواهد کرد و انسان را در اوج قرار می دهد. و اگر که نادانی و جهالت بر انسان چیره شد دیگر از زبان و کلام او هیچ کسی در امان و امنیت نیست .

گاهی زبان انسان همانند شمشیری دو لبه است که هم خود انسان و هم طرف مقابلش را از پای در می آورد، وقتی که احساس بر انسان غلبه می کند دیگر عقل کارایی خود را از دست می دهد بایستی مراقب این اسلحه در زبانمان باشیم و اگر احساسمان سوار بر مرکب عقلمان شد ما را وارد صحرایی خشک و سوزان می کند که هیچ آرامش و امنیتی در این مکان نخواهد بود.

گاهی این‌قدر ناتوان می‌شدم که قدرت و توان حرف زدنم را از کف می‌دادم و غافل از اینکه من نه تنها توان گفتن را نداشتم بلکه شرایط را به‌گونه‌ای وانمود کرده بودم  که هر کس نرسیده از گرد راه حق و حقوق من را بالا کشید و جرئت اینکه بگویم این حق من است  را نداشتم و گاهی این‌قدر خودم را ضعیف و سست می‌یافتم که حتی خودم هم باور می‌کردم که حتماً دیده نمی‌شوم و یا اینکه  کسی من را نمی‌بیند.

من نیاموخته بودم که زبان من اگر همساز با عقلم و کلامم هم‌نوا با عملم بود دیگران هم من را می‌دیدند .

اندوخته‌های انسان همان علم و دانشی است که در سفر زندگی به دست می‌آورد مشروط بر اینکه مسافر حقیقت باشد و از دانش و علم خودش جهت خدمت به خلق استفاده کند .و خودش هم بهره‌ای از یافته‌هایش داشته باشد.

 گاهی چیزی از زبانم خارج می‌شد و من مبهوت در این جهالت و نادانی خودم بودم.

کلام انسان گاهی انسان را متعالی می‌کند و گاهی هم همین زبان انسان را از ریشه می‌خشکاند.

خیلی مهم است که من زبان و کلامم که ابزار ارتباطی من با دیگران هستند چگونه به اختیار بگیرم اگر در پرتو عقل و تفکر استفاده کردم مانند اسلحه و ابزار دفاعی من را حفظ می‌کنند و حق و حقوق از دست رفته من تأمین خواهد شد ولیکن همین اسلحه که برای حفظ جان و مال انسان است اگر در اختیار فرد نادانی باشد گاهی همین اسلحه او را از پای در می‌آورد. وقتی که اسلحه در دست داریم اولین شرط حفظ کردن خودمان این است که نحوه استفاده از اسلحه را یاد گرفته باشیم و هیچ خوفی نداشته باشیم و احساسی با مسائل برخورد نکنیم.

مشکلات در زندگی انسان بوده و همیشه هست و در تکامل انسان‌ها بایستی که سختی‌ها وجود داشته باشند تا انسان‌ها بیاموزند و تجربه کسب کنند و آزموده شوند تا ساخته شوند و یقیناً که سختی‌ها و مشکلات نردبان صعود انسان هستند نه سقوط. باید بدانیم که خداوند چیزی را به‌ رایگان در اختیار انسان قرار نمی‌دهد.

هر چیزی بهایی دارد که بایستی پرداخت شود پس بایستی تلاش کنیم تا از موانع و گرفتاری‌ها عبور کنیم .

همیشه برداشت محصول بعد از کاشت و طی زمان مناسب و بعد از به بار نشستن محصول انجام می‌گیرد.

نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود          مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

والسلام

 بتول  همسفر محمدرضا

اسلحه حق