English Version
This Site Is Available In English

دستاوردهای کنگره ۶۰؛ از رهایی تا بلوغ فکری و خدمت

دستاوردهای کنگره ۶۰؛ از رهایی تا بلوغ فکری و خدمت

چهارمین جلسه از دور چهل و هشتم از کارگاه آموزشی عمومی ، خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا به نمایندگی لویی پاستور با استادی مسئول بخشOT ، مسافر میثم و نگهبانی مسافر اکبر و دبیری مسافر علیرضا با دستور جلسه « دستاوردهای آقای مهندس دژاکام (سیستم X)» ، در روز شنبه مورخ 30 آبان 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

سلام دوستان، میثم هستم، یک مسافر.

خدا را شاکرم که امروز اجازه و فرصت حضور در این جایگاه و نشستن روی صندلی را در کنار شما دوستان به من داد تا بتوانم خدمت کنم.
از خانواده محترم آقای مهندس تشکر می‌کنم که چنین بستری را فراهم کردند. از حضور راهنمای عزیزم هم سپاسگزارم؛ جای ایشان خالی است، امیدوارم هرجا هستند، حالشان خوب باشد و بهترین جایگاه‌ها را برایشان آرزو می‌کنم.
دستور جلسه امروز هم مانند هفته‌های گذشته و این مدت، در رابطه با دستاوردهاست. به نظر من اگر سالیان سال درباره این دستاوردها صحبت کنیم، باز هم کم است. باید آن‌قدر صحبت کنیم تا تمام بشر بداند مهندس چه خدمتی به بشریت کرده است. به نظر من بزرگ‌ترین دستاورد ایشان این بوده که این علم و کشف را به‌صورت رایگان در اختیار مردم دنیا قرار دادند. در این دوره و زمانه، چنین اتفاقی کمتر می‌افتد. همه از دانشی که دارند و از ابزاری که در اختیارشان است، یا برای منافع مالی یا برای دیده‌شدن استفاده می‌کنند؛ اما مهندس این خدمت را به بشریت کرد. هرچقدر درباره این جلسات و دستاوردها صحبت کنیم، باز هم کم است.
من می‌خواهم درباره تجربه خودم و دستاوردهایی که از کنگره گرفتم صحبت کنم؛ چیزهایی که خودم فهمیدم و به آن‌ها رسیدم.
من با تخریب ۱۶ سال مصرف هروئین وارد کنگره شدم. در طول این ۱۶ سال، حتی یک روز هم مصرفم را قطع نکرده بودم. حتی زمانی که ۶۰ روز داخل کمپ بودم، باز هم مصرف می‌کردم و در تمام این ۱۶ سال یک روز هم قطع نکردم. با مصرف روزانه ۵ گرم هروئین و یک گرم شیشه خوراکی وارد کنگره شدم. فقط برای اینکه پوششی داشته باشم و بتوانم از زیر فشار خانواده فرار کنم، وارد کنگره شدم و اصلاً قصد درمان‌شدن نداشتم.


اما وقتی وارد اینجا شدم، عشق و محبت راهنمایم را دریافت کردم. همان لحظه اول به من گفت: «اگر ده ماه دیگر می‌خواهی آزاد و رها شوی و از این بند آزاد شوی، فقط باید گوش به فرمان باشی.»
از همان لحظه، در تمام این سال‌هایی که زندگی کرده بودم، چشم نگفته بودم، اما به راهنمایم چشم گفتم. نتیجه‌اش را هم ده ماه بعد گرفتم. در طول این ده ماه، کلیدهای زیادی به من داده شد و راه‌ها و ابزارهای زیادی در اختیارم قرار گرفت تا بتوانم به‌راحتی از این بند رها شوم. مثل خوردن به موقع دارو نوشتن CDها و حضور در کنگره بود. من ده ماه سفر کردم و حتی یک جلسه غیبت نداشتم. هیچ‌وقت دیرتر از ساعت پنج نیامدم. من میثم، که اصلاً این حرف‌ها برایم اهمیتی نداشت، ساعت چهار صبح می‌خوابیدم، ساعت ده شب دوباره از خواب بیدار می‌شدم و شروع به مصرف می‌کردم. ساعت ده شب می‌خوابیدم و ساعت شش صبح بیدار می‌شدم و دارو می‌خوردم. خب، این تغییرات در من اتفاق افتاده بود و وقتی سفرم تمام شد، به رهایی رسیدم.
رها شدم و دیگر مواد مصرف نمی‌کردم، اما آن انتظاری که داشتم، یعنی اینکه اگر من میثم یک روز مواد مصرف نکنم، اتفاقات زیادی در درونم بیفتد، رخ نداده بود. با خودم می‌گفتم خب، این چه فرقی کرد؟ من فقط مواد مصرف نمی‌کنم. به من گفتند حالا وقتش است که این آموزش‌هایی را که در این ده ماه دیدی، بیایی نشان بدهی و شروع کنی به خدمت کردن.
به نظر من جمله بسیار خوبی گفته شد: سفر اول مثل یک ورزشکار است که شب و روز زحمت می‌کشد، درد می‌کشد و سختی می‌کشد. ده ماه مداوم تمرین می‌کند و بعد از ده ماه، صحنه و مکان برایش فراهم می‌شود تا بیاید و خودش را نشان بدهد؛ نشان بدهد که چه‌کاره است و در این ده ماه چه آموزش‌هایی گرفته و چه اتفاقاتی برایش افتاده است. با خدمت‌کردن می‌توانی به این دستاوردها برسی.
وقتی خدمت کردم و وارد مرزبانی شدم، زندگی من به دو بخش تقسیم شد. من ۳۷ سال زندگی کردم؛ یک طرف، سه سال مرزبانی و پایان مرزبانی بود و طرف دیگر، باقی زندگی من.
وقتی وارد مرزبانی شدم، تازه فهمیدم عشق‌دادن و عشق‌گرفتن، محبت‌کردن یعنی چه؛ اینکه چگونه باید عشق بدهم و چگونه باید محبت بگیرم. تازه در مرزبانی فهمیدم بخشیدن یعنی چه؛ اینکه ببخشم و هیچ انتظاری نداشته باشم، گذشت کنم و از خیلی چیزها بگذرم. در مرزبانی فهمیدم مشورت‌کردن یعنی چه؛ چگونه باید مشورت کنم، از چه کسی باید مشورت بگیرم، کجا باید صحبت کنم و کجا نباید صحبت کنم.


جالب‌تر از همه این‌ها، زمانی بود که شال مرزبانی را تحویل دادند. تازه آن تحول در من رخ داد. یعنی در دوره مرزبانی هم باز من گیج و گنگ بودم. با خودم می‌گفتم چرا من خدمت می‌کنم، چرا کار و بارم درست نمی‌شود، چرا زندگی‌ام تغییر نمی‌کند؟ اما وقتی شال مرزبانی را تحویل دادم، انگار درون من فرو ریخت و از نو ساخته شد. تازه انگار به یک بلوغ فکری رسیدم، تازه رشد کردم و تازه فهمیدم کنگره چه چیزی به من داده، من چه کارهایی کرده‌ام، چه تخریب‌هایی زده‌ام و چگونه می‌توانم جبران کنم.
در این یک سال و نیم که واقعاً از مرزبانی من گذشت، میثم، یک میثم دیگر شد. اطرافیانم هم به من گفتند: «چقدر تغییر کردی!» باورم نمی‌شد.
این کلیدها و راهکارها را راهنما به من داد و من از آن‌ها استفاده کردم. همین کلیدها را از آقای مهندس دریافت کردم و من هم حتی اگر کوچک‌ترین خدمتی بتوانم انجام بدهم، باید این آموزش‌ها را انتقال بدهم. اگر آموزش‌هایی که گرفتم انتقال ندهم، رشد نمی‌کنم. من میثم زمانی می‌توانم رشد کنم که آن چیزی را که دریافت کرده‌ام، انتقال بدهم.
این را بنیان کنگره به ما نشان دادند. ایشان این علم را کشف کردند و بدون هیچ چشم‌داشتی و بدون هیچ خواسته‌ای آن را در اختیار همه قرار دادند. برای من میثم، که در عمق تاریکی‌ها بودم و اصلاً نمی‌فهمیدم زندگی‌کردن یعنی چه، حالا دارم زندگی می‌کنم و تفکراتم عوض شده است. حالا در درونم تحولی رخ داده که اصلاً نمی‌توانم باورش کنم؛ انگار تازه متولد شده‌ام.
بعد از اینکه این دوره تمام شد، یک‌سری مشکلات داشتم. باز به راهنمایم گفتم که یک‌سری ضد ارزش‌ها دارم که اصلاً دارند دیوانه‌ام می‌کنند و روانم را به هم می‌ریزند. کارهایی انجام داده بودم که وقتی به آن‌ها فکر می‌کردم، شب نمی‌توانستم بخوابم.
باز هم کلید و راهکار به من دادند. گفتند برو پیمان وادی هشتم را اجرا کن. پیمان را اجرا کردم و دوباره انگار میثم متولد شد؛ انگار یک بچه تازه متولد شده بودم و آمده بودم روی زمین. روی ابرها بودم و وقتی پیمان بستم، باورم نمی‌شد چنین اتفاقی می‌تواند درون من رخ بدهد.
خب، چه کسی می‌توانست این‌ها را به من بدهد، جز کنگره و مهندس؟ خیلی، خیلی سپاسگزارم. امیدوارم همیشه خانم استاد امین سالم باشند و بتوانیم این راه را ادامه بدهیم و در جایگاهی که از عهده‌مان برمی‌آید، خدمت کنیم.
یک نکته را فقط به بچه‌های سفر دوم می‌گویم: هر کسی که خدمت می‌کند و تجربه خدمت مرزبانی را نداشته باشد، انگار سفرش کامل نیست. در اتاق مرزبانی و در خدمت مرزبانی اتفاقاتی برایتان می‌افتد که اصلاً قابل باور نیست؛ واقعاً قابل باور نیست که چه اتفاقاتی رخ می‌دهد.
روزی که من رفتم، می‌گفتم نمی‌توانم، نمی‌شود؛ اما وقتی وارد آنجا شدم، مشکلات و کارهایی که واقعاً فکر می‌کردم نمی‌توانم انجام بدهم، دومینووار اتفاق افتاد و توانستم انجامشان بدهم.
امیدوارم همه شما به این جایگاه برسید.
ممنون از اینکه به صحبت‌هایم گوش دادید.

 

ضبط و تایپ: مسافر نوید (لژیون10)
عکس: مسافر نوید(لژیون10)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .