همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر وجیهه (لژیون هفتم) در دلنوشته خود بیان کرد:
به نامِ او که بقا تنها صفتِ اوست؛ استادِ فرزانه و معمارِ بزرگِ رهایی، جناب مهندس دژاکام؛ امروز که این کلمات را مینویسم، سایهی بلندِ حضورِ فیزیکی شما بر سرِ ما نیست و صندلیِ شما در کنگره، با تمامِ ابهت و آرامشش، خالی مانده است. حقیقتی تلخ که بغضِ تمامِ مسافران و همسفران را در گلو میفشارد. اما جناب مهندس، مگر میشود کسی مانند شما که زندگی را در رگهایِ خشکیدهی هزاران انسان جاری کرد، واقعاً رفته باشد؟ شما به ما آموختید که جهانِ خاکی، تنها بخشی از سفرِ ما است؛ به ما یاد دادید که چگونه از خاکسترِ اعتیاد، ققنوسی بسازیم که بال و پرِ پرواز دارد. امروز اگر چه جایِ خالیِ صدایِ آرامبخش و نگاهِ نافذ شما، دلها را میلرزاند، اما راهی که گشودید، چراغی که روشن کردید و بنایی که با عشق پیریزی کردید، محکمتر از همیشه پابرجا است.
شما به ما ماهیگیری آموختید و حالا که معلم به سفرِ ابدی رفته است، ما رهجویان باید ثابت کنیم که درسها را به جان خریدهایم. هر رهایی که امروز اتفاق میافتد، هر خانهای که از ویرانی به آبادانی میرسد و هر نفسی که در کنگره۶۰، با امید دوباره دمیده میشود، امضایِ زنده بودنِ شما است. میدانم که در تکتکِ ما تکثیر شدید؛ در تمامِ لبخندهایِ خانوادههایی که دوباره دورِ هم جمع شدهاند، جاری هستید. مهندس عزیز! شما تنها یک درمانگر نبودید، بلکه اندیشه بودید و اندیشه، هرگز نمیمیرد. شاید جسمِ شما در میانِ ما نباشد، اما کنگره۶۰، فرزندِ معنویِ شما میباشد که حالا قد کشیده و به درختی تنومند تبدیل شده تا سایهاش بر سرِ تمامِ دردمندانِ این سرزمین گسترده باشد.
ما امروز در فقدانِ حضورِ شما، عهد میبندیم که این مشعل را خاموش نکنیم؛ عهد میبندیم که پاسدارِ این حرمت، دانش و عشقی باشیم که شما با خونِ دل به ما بخشیدید. آرام بخوابید استاد، زیرا بذرهایی که در زمینِ بایرِ جانِ ما کاشتید، امروز به باغی تبدیل شده که عطرِ رهایی آن در تمامِ جهان میپیچد. شما نرفتهاید؛ بلکه در رهاییِ ما، جاودانه شدهاید. با احترام و یادِ همیشه سبزِ شما، یکی از هزاران نفری که طعمِ زندگی را مدیونِ میراثِ بیزوالِ شما است.
ویرایش: همسفر یاسمن رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم) دبیر سایت
ارسال: همسفر سارا نگهبان سایت همسفران نمایندگی شفا مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
27