در این سیدی در مورد نفس صحبت میشود. نفس را از روی خواستههاش میتوان شناخت؛ چون همین خواستهها هستند که به نفس موجودیت میبخشند. خواستههای نفس به دو شکل هستند؛ معقول و نامعقول. اگر انسانی بخواهد در مسیر خواستههای نامعقول حرکت کند، چند راه پیش روی او وجود دارد؛ راه اول این است که خواسته نامعقول را اجراء کند. راه دوم، خواسته معقول را اجرا نکند؛ یعنی کار درست را انجام ندهد. راه سوم، خواسته معقول را اصلاً نبیند یا اگر هم میبیند، از آن چشمپوشی کند. حال اگر فردی یکی از این سه مؤلفه را اجراء کند، حرکت به سمت تاریکی را آغاز کرده است. استاد در ادامه در مورد وسوسه صحبت میکنند و میفرمایند: استفاده از کلمه وسوسه در مورد مصرفکنندگان مواد مخدر درست نیست؛ زیرا معتقدیم اگر شخصی به مصرف مواد پناه میبرد، یعنی جسم او به آن مواد نیاز دارد. در مکانهای دیگر اعتقادی به مواد شبهافیونی ندارند؛ پس از کلمه وسوسه استفاده میکنند، در صورتی که جسم به دلیل قطع ناگهانی، نیازمند مواد است.
خواستههای معقول در ذهن ما وجود دارند؛ ولی ممکن است آنها را به یاد نیاوریم. خداوند در یکی از آیههای قرآن میفرماید: حواس خود را جمع کنید تا شیطان شما را از خواستههای معقولتان غافل نکند؛ همچنین شما را از یاد خداوند یا از وجود خودتان غافل نکند! پس من اینجا متوجه شدم که اگر بعضی مطالب یا مفاهیم از یاد من میروند، به دلیل این است که بیش از حد به ضدارزشها اهمیت دادهام. مطالب ارزشمند و کارهایی که فرصت و توان انجامشان را داشتم و باید انجام میدادم، از یاد بردهام؛ البته که هیچ چیزی از یاد انسان پاک نمیشود، بلکه در ذهن او مدفون میشود. گاهی اوقات به مطالب بیارزش ذهن خود بیش از حد اهمیت میدهیم و به آنها اجازه میدهیم که ذهنمان را مشغول کنند، بنابراین نسبت به آنها حساس میشویم. بهطور کلی، مطالب دیگر و کارهایی که باید طی یک سال به آنها توجه میکردیم یا انجام میدادیم، از ذهنمان پاک میشوند. زمانی که به خود میآییم، میبینیم که دیگر زمان انجام آن کارها نیست و نمیتوانیم آن خواسته را انجام دهیم.
گاهی ممکن است شرایطی فراهم شود که خواسته معقول یا امر خیری به ما پیشنهاد شود و ما مستقیماً آن را رد کنیم؛ یعنی به نقطهای میرسیم که خواسته معقول را بهطور مستقیم رد میکنیم؛ آن موقع است که تاریکی در درون ما جوانه میزند. به عنوان مثال، وقتی که من شروع به غیبت کردن و صحبت در مورد طرف مقابل میکنم، یکسری مطالب بهطور کلی در ذهن من پاک میشوند. برای من تفاوتی ندارد که در حال انجام کار ارزشی یا ضد ارزشی هستم؛ مهم این است که وقتی در مورد شخص مقابل صحبت میکنم، انرژی زیادی صرف میکنم و مطالب مفید را از دست میدهم. بایستی وقت و انرژی خود را به خاطر کارهای دیگران از دست ندهیم. در ادامه این سیدی، در مورد مسئله طغیان یا عصیان در انسان صحبت میشود. وقتی انسانی به مرحله طغیان یا عصیان میرسد، یعنی وضعیت او نابسامان شده است. برای رسیدن به نقطه عصیان چند شرط وجود دارد. شرط اول این است که فرد تحت فشار باشد، یعنی فشار زیادی از درون به او وارد شده باشد. به نقطهای میرسد که دیگر نمیتواند مسائل را هضم کند یا مستقیماً با آنها مقابله کند، بنابراین شخص نمیتواند از نظر روانی فایلهای ذهن خود را تفکیک کند.
برای اینکه شخص دچار طغیان شود، لازمه آن درک نکردن شرایط است. وقتی انسان مطلبی را میخواند، میگوید: بعدی، هر مطلبی را که میخواند، میگوید: یاد گرفتم، بعدی چیست؟ هر مطلبی را که به او نشان میدهند، فکر میکند آن را خوانده است، همه چیز را بلد است و کار تمام شده است؛ آنگاه به جایی میرسد که فکر میکند همه مطالب را یاد گرفته و دیگر نیازی به آموزش ندارد؛ در حالی که ما مفاهیم را با تکرار کردن جذب و درک میکنیم. اگر مطلبی را یک بار خوانده باشیم، میتوانیم اطلاعات سطحی آن را جذب کنیم و بگوییم برایمان جالب بود؛ اما اگر مطلبی را چندین بار بخوانیم، تازه معنای آن برایمان باز میشود و آن را کاملاً احساس میکنیم. وقتی آن مطلب ۴۰ بار شنیده میشود یا از ۳۰ بار میگذرد، آن موقع تازه مفاهیم برای ما قابلحل و فهم میشوند. در مجموع، این سه مورد هستند که انسان را آماده و مهیا میکنند تا به مرحله سقوط برسد.
منبع: سیدی مثلث تاریکی از استاد امین
نویسنده: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابنسینا
- تعداد بازدید از این مطلب :
48