جلسه دوازدهم از دوره پنجاهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی کوروش آذرپور به استادی راهنما مسافر رضا، نگهبانی مسافر هاشم و دبیری مسافر حسن با دستور جلسه: «وادی نهم و تآثیر آن روی من» چهارشنبه 27 آبان 1405 ساعت 17:00 آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، رضا هستم، مسافر.
از آقا محمد، راهنمای محترم لژیون ششم، تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بهعنوان استاد جلسه در خدمت شما دوستان عزیز باشم. باعث افتخار است که امروز در کنار شما حضور دارم.
من چه کسی بودم؟ زمانی که وارد کنگره شدم، فردی با شرایط بسیار نامناسب بودم. وزنم ۱۵۰ کیلوگرم بود، روزانه ۶ گرم شیره مصرف میکردم و دو پاکت سیگار میکشیدم. راهنمای تازهواردین، آقای نادعلی، که همیشه قدردان زحماتشان هستم، مشغول مشاوره دادن به من بودند. در همان یک ساعتی که قرار بود مشاوره شوم، شاید هفت یا هشت بار از اتاق بیرون میرفتم تا سیگار بکشم و برگردم.
اصلاً باور نداشتم که بتوانم خوب بشوم. نه آقای مهندس را میشناختم، نه روش دیاستی را و نه دکتر امین را. فقط مدام از خودم میپرسیدم: یعنی واقعاً با این روشی که میگویید، من خوب میشوم؟ حتی به خودم میگفتم اگر روزی بتوانم یک ساعت و نیم روی صندلی بنشینم و برای سیگار کشیدن بیرون نروم، یعنی درمان شدهام! اما لطف خداوند شامل حالم شد. آن آشفتگی و حال خرابی که داشتم، هیچوقت از یادم نمیرود.
دقیقاً یک ماه از ورودم به کنگره گذشته بود و اتفاقاً دستور جلسه وادی نهم بود. روز چهارشنبه از خانه بیرون آمدم. صحبت از این بود که انسان باید بتواند خودش را کنترل کند و در برابر مسائل و اتفاقات، آستانه تحملش را بالا ببرد.
در همان روز، شرایطی برای من پیش آمد که هنوز هم آن را بهخوبی به یاد دارم. یک نفر جلوی در خانه ماشینش را پارک کرده بود. من با وزن ۱۵۰ کیلوگرم، همراه برادرم که او هم ۱۴۰ کیلوگرم وزن داشت، بعد از هفت سال موتورم را روشن کردیم و با آن موتور کمباد راهی شعبه شدیم. از طرفی راهنمایم هم تأکید کرده بود که حتماً ساعت ۴:۳۰ در شعبه باشم. وقتی به شعبه رسیدم و خواستم موتور را پارک کنم، یکی از دوستان زودتر از من آمد و جای پارک را گرفت. در آن لحظه، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که باید با او درگیر شوم و حتی به او آسیب بزنم؛ اما درست همانجا بود که توانستم خودم را کنترل کنم. تصمیم گرفتم صبر کنم و ببینم چه اتفاقی میافتد. حتی با همسایهای که بر سر جای پارک با او مسئله داشتم، درگیر نشدم.
شاید باورش سخت باشد، اما من احساس میکنم درمان من دقیقاً از همان نقطه آغاز شد؛ از همان لحظهای که توانستم بر رفتار و خواستههای آنی خودم غلبه کنم و آستانه تحملم را بالا ببرم. البته حدود ده ماه زمان لازم بود تا با طی شدن مراحل تیپر شدن و کاهش تدریجی دارو، مسیر درمانم ادامه پیدا کند؛ اما آن اتفاق برای من نقطه عطف بزرگی بود.
بیشتر از این صحبت نمیکنم، چون طبق دستور، گرداننده جلسه نباید بیشتر از پنج دقیقه صحبت کند.اگر صحبتهایم طولانی شد، عذرخواهی میکنم. از اینکه به صحبتهای من گوش دادید، صمیمانه سپاسگزارم.

مرزبان کشیک: مسافر مجید جبلی
تنظیم و ویراستار: مسافر ناصر از لژیون پنجم
تایپ: مسافر حسین از لژیون یازدهم
مسافران نمایندگی کوروش آذرپور
- تعداد بازدید از این مطلب :
347