سلام دوستان وجیهه هستم همسفر
من با این جهان غریبه نیستم، بخشی از رقص هستی که در هیاهوی خودخواهی ریتم را گم کردهام. باید مرزهای خودخواهی را میشکستم، وارد کنگره ۶۰ شدم تا با هستی همآهنگ شوم، قوانین هستی را بپذیرم و در کل هستی ادغام شوم.
هستی بر پایه نظم است، هستی از قوانین دقیق ریاضی، فیزیک و بیولوژیکی پیروی میکند. شناخت قوانین طبیعت باعث شد بفهمم تحت حمایت و جریان یک نظم عظیم هستیم.
در آموزشهای کنگره ۶۰ یک قانون وجود دارد؛ وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.
من جایی در دو راهیهای زندگی، مسیری اشتباه را برگزیدم، خواسته یا ناخواسته اعتیاد را بسان زهری با طعم شیرین در جامی طلایی سرکشیدم. اعتیاد مثل یک مهمان مودب، بسیار آرام و با نهایت ظرافت در زندگی مرا باز کرد، با لبخندی از جنس تسکین در روزهایی که خستگی بر شانههایم سنگینی میکرد. مثل نسیمی خنک بر دوشم نشست. اعتیاد به من گفت:
«کمی آرامتر از قبل زندگی کن»، «کمی کمتر از دنیا توقع داشته باش»، «کمی بیشتر در من پنهان شو» و من در اوج نیاز به آرامش با او همآهنگ شدم.
اما این مهمان بسیار زیرک بود، در حالی که دستم را میگرفت تا از سقوط نجاتم دهد، ذرهذره راه خروج را پشت سر خود میبست. مثل یک شبکه عنکبوت، بسیار آهسته با ظرافتی خیرهکننده پیرامون تمام لذتهای واقعی من را بافت. در ابتدا «رنج» را از من گرفت، اما در عوض «خودم» را هم با خود برد. در ابتدا «خستگیها» را محو کرد، اما در عوض «قدرت ایستادن» را از من ربود.
اعتیاد به بخشی از معماری زندگی من تبدیل شد، لایههای زیرین تصمیماتم را تسخیر کرد، آرامش اولیهام را به یک حصار تنگ و تاریک مبدل کرد و مرا از دنیای پرشور و پررنگ بیرون به انزوا کشاند. اعتیاد آمد تا مرا رها کند، ولی زندانی او شدم.
اما در میان این تاریکی که با آرامی نفوذ کرد، یک حقیقت درخشان هنوز باقیست؛ اگر اعتیاد با آرامش توانست وارد شود، من هم میتوانم با همین آرامش و با استقامت راه خروج را پیدا کنم. اگر در لایهلایه جسم من رسوب کرد، من هم میتوانم با آرامش و آگاهی تغییر جهت دهم، با آموزش و تجربه و تفکر صحیح در جهت مثبت حرکت کنم و به آرامی از اعمال ضد ارزشی بازگشت نمایم.
مهندس دژاکام این آگاهی را در اختیار من گذاشت که اعتیاد زمانی پیروز میشود که من آن را یک طوفان ناگهانی ببینم و از ترس آن فرار کنم. اما وقتی به من فهماند که اعتیاد یک نفوذ تدریجی است؛ این درک اولین قدم برای بازپسگیری قلمرو زندگیام شد.
در لحظاتی که شک در دلم ریشه میدواند، به یاد میآورم که فراتر از این جهان مادی، رحمتی ماوراء جریان دارد، همان رحمتی که مهندس حسین دژاکام را بر آن داشت پس از رسیدن به درمان، سفره درمان اعتیاد را برای همه دردمندان بگستراند.
با اندیشهای ژرف به این پناهگاه ایمان دارم و میدانم در این راه تنها نیستم، دستهایی نامرئی دستهایم را میفشارد و همواره در حال یاری رساندن به کسانی است که خواهان رهایی هستند و با تمام وجود برای رشد خود تلاش میکنند.
کنگره ۶۰ سرزمین وسیعی است و آنچه مهندس دژاکام کاشت، سایهسار هزاران مسافر و همسفر است، بذر نیکو کاشت که اگر من آگاهی را در عمل آورم، با نظم هستی همآهنگ خواهم شد. آن روز نه تنها میوه شیرین رشد را خواهم چشید، بلکه «قوت و توان» در من جاری خواهد شد.
درنگ نمیکنم، از اندیشه به عمل، از کلمه به حقیقت و از خود به هستی حرکت میکنم. این همان فرمان زندگی است.
نویسنده: همسفر وجیهه رهجو راهنما همسفر جمیله(لژیون هفتم)
ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت
همسفران دانیال اهواز
- تعداد بازدید از این مطلب :
42