گاهی بعضی اتفاقات زندگی آنقدر بزرگ و سنگین هستند که در لحظه اول، حتی فکر کردن به پذیرفتنشان هم برایمان دشوار است. انگار چیزی در درونمان جابهجا میشود، تعادل همیشگیمان به هم میریزد و برای مدتی نمیدانیم چگونه باید با شرایط جدید کنار بیاییم. اما زندگی همیشه در حال تغییر است و ما ناگزیر هستیم در مسیر این تغییرات، ظرفیت وجودی خودمان را گسترش دهیم.
وادی نهم با جملهای بسیار عمیق به ما میآموزد: «وقتی نیرویی از کم آغاز میشود و بهتدریج ازدیاد پیدا میکند و به درجه بالاتری میرسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» شاید در نگاه اول، نقطه تحمل را بیشتر در برابر سختیها، مشکلات و فشارهای زندگی معنا کنیم، اما هرچه بیشتر به مفهوم این وادی فکر میکنم، به این نتیجه میرسم که یکی از بزرگترین میدانهای شناخت نقطه تحمل، روبهرو شدن با اتفاقاتی است که قلب و احساس انسان را درگیر میکنند؛ اتفاقاتی که نه میتوان انکارشان کرد و نه میتوان بهسادگی از کنارشان گذشت.
برای من، رفتن آقای مهندس حسین دژاکام یکی از همین اتفاقات است. گاهی با خودم فکر میکنم چقدر سخت است پذیرفتن نبودن انسانی که سالها حضورش برای ما معنای امید، حرکت، آموزش و روشنایی داشته است. انسانی که با اندیشه و تلاش خود، راهی را پیش روی انسانهای بسیاری قرار داد تا بتوانند از تاریکی به سمت روشنایی حرکت کنند، خودشان را بشناسند و دوباره طعم زندگی و تعادل را بچشند. شاید برای کسی که از بیرون به این موضوع نگاه میکند، رفتن یک انسان، بخشی از جریان طبیعی زندگی باشد؛ اما برای ما که با این آموزشها زندگی کردهایم، که در این مسیر رشد کردهایم و بارها اثر اندیشه و تفکر ایشان را در زندگی خود دیدهایم، پذیرفتن چنین اتفاقی آسان نیست.
گاهی دلتنگی فقط برای دیدن یک چهره یا شنیدن صدای یک انسان نیست؛ دلتنگی برای امنیتی است که از حضورش میگرفتیم، برای امیدی که در کلامش بود و برای اطمینانی که از دانستنِ بودنش در این مسیر داشتیم. اما درست همینجا است که وادی نهم معنای عمیقتری برایم پیدا میکند. آیا قرار است با هر اتفاق سختی، تمام تعادل خود را از دست بدهیم؟ آیا قرار است دلتنگی ما را از حرکت بازدارد؟ یا قرار است از دل همین شرایط، ظرفیت تازهای در وجودمان به وجود بیاوریم؟
من فکر میکنم افزایش نقطه تحمل به معنای بیاحساس شدن، فراموش کردن یا عادت کردن به نبودنها نیست. گاهی انسان میتواند دلتنگ باشد، جای خالی کسی را با تمام وجود احساس کند، اما در همان حال یاد بگیرد که چگونه روی پای خودش بایستد و مسئولیت ادامه مسیر را بپذیرد. شاید یکی از بزرگترین آموزشهای این روزها برای ما همین باشد؛ اینکه یاد بگیریم نبودن آقای مهندس حسین دژاکام را بپذیریم، بدون آنکه اندیشه و راهی را که برای ما به یادگار گذاشتهاند، از یاد ببریم.
وقتی به دستاوردهای ایشان فکر میکنم، میبینم آنچه برای ما باقی مانده، بسیار فراتر از خاطره حضور یک انسان است. ایشان ساختاری را بنا کردند، علمی را گسترش دادند، راهی را نشان دادند و آموزشهایی را به ما سپردند که هرکدام میتوانند چراغی برای ادامه حرکت باشند. ایشان به ما یاد دادند که هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد؛ همانطور که درمان نیازمند زمان، نظم، تکرار و حرکت تدریجی است، رشد جهانبینی و افزایش ظرفیت انسان نیز به زمان و تمرین نیاز دارد.
چهبسا امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم به همان آموزشها بازگردیم و آنها را نه فقط در کلام، بلکه در رفتار و زندگی خودمان اجرا کنیم. وجود امیدبخش دکتر امین دژاکام نیز در این مسیر برای ما یادآور این است که اندیشه و آموزش میتواند در نسلهای بعد ادامه پیدا کند. حضور ایشان و آموزشهای ارزشمندی که ارائه میشود، میتواند به ما کمک کند تا با امید بیشتری به آینده نگاه کنیم و بدانیم که برای ادامه راه، هنوز چراغهای روشنی پیش روی ما قرار دارند.
البته هیچکس جای هیچکس را نمیگیرد و هر انسانی جایگاه و ارزش منحصر به فرد خودش را دارد؛ اما یک اندیشه بزرگ میتواند از مرز حضور یک انسان فراتر برود و در وجود انسانهای دیگری به حیات خود ادامه دهد. شاید رسالت ما در چنین روزهایی این باشد که بهجای توقف در اندوه نبودنها، به آنچه از ایشان آموختهایم بیشتر توجه کنیم. اگر از عشق، خدمت، نظم، مسئولیتپذیری و حرکت صحبت کردهاند، امروز زمان آن است که این مفاهیم را در زندگی خودمان به نمایش بگذاریم.
در وادی نهم دو پارامتر مهم برای افزایش نقطه تحمل مطرح میشود: تکرار منظم و طول زمان. این دو پارامتر برای من در این موضوع نیز بسیار معنادار هستند. قرار نیست یکباره بتوانیم با تمام سختیهای یک اتفاق کنار بیاییم. قرار نیست امروز که با واقعیتی دشوار روبهرو شدهایم، فردا همه چیز برایمان عادی شود. انسان برای رسیدن به ظرفیت تازه، نیازمند زمان است.
باید هر روز تمرین کنیم؛ هر روز آموزشها را مرور کنیم، هر روز به خودمان یادآوری کنیم که مسئول ادامه مسیر هستیم و هر روز قدمی هرچند کوچک برای حفظ و گسترش این اندیشه برداریم. شاید در ابتدا این قدمها بسیار کوچک باشند، اما همانطور که در وادی نهم میآموزیم، نیرو از کم آغاز میشود و بهتدریج افزایش پیدا میکند. تکرار همین قدمهای کوچک در طول زمان است که در نهایت از ما انسانی با ظرفیت بیشتر میسازد. گاهی فکر میکنم شاید یکی از زیباترین شکلهای قدردانی از آقای مهندس حسین دژاکام این باشد که اجازه ندهیم آموزشهایشان فقط در خاطراتمان باقی بماند.
اگر از ایشان آموختهایم که حرکت کنیم، باید حرکت کنیم؛ اگر آموختهایم که مسئولیت بپذیریم، باید مسئولیتپذیر باشیم و اگر آموختهایم که برای رسیدن به تعادل باید تلاش کرد، باید این تلاش را در زندگی خود ادامه دهیم. ما نمیتوانیم جای خالی یک انسان بزرگ را با کلمات پر کنیم، اما میتوانیم با عمل کردن به آموزشهایش نشان دهیم که حضور و تلاش او بیثمر نبوده است. در پایان، شاید نقطه تحمل همین باشد؛ اینکه روزی بتوانیم به اتفاقی نگاه کنیم که زمانی تصور پذیرفتنش برایمان غیرممکن بود، اما اکنون با آگاهی و آرامش بیشتری با آن روبهرو شویم. نه اینکه دلتنگ نباشیم، نه اینکه فراموش کرده باشیم، بلکه یاد گرفته باشیم چگونه با وجود دلتنگی، امیدوار بمانیم و چگونه از میان سختترین تغییرات، مسیر رشد خود را پیدا کنیم.
آقای مهندس حسین دژاکام شاید امروز در کنار ما نباشند، اما آنچه به ما آموختهاند، میتواند در رفتار، اندیشه و انتخابهای ما زنده بماند. من باور دارم اگر هرکدام از ما بتوانیم حتی بخش کوچکی از این آموزشها را در زندگی خود به عمل تبدیل کنیم، در حقیقت سهمی در ادامه راهی خواهیم داشت که ایشان با عشق، دانش و سالها تلاش بنا کردند. شاید این همان نقطهای باشد که دلتنگی به مسئولیت تبدیل میشود، اندوه جای خود را به حرکت میدهد و نبودن یک انسان، ما را به درک عمیقتری از ماندگاری اندیشهاش میرساند. راه ادامه دارد؛ و شاید بزرگترین نشانه قدردانی ما از کسی که راه را نشانمان داد، این باشد که آموختههایش را زندگی کنیم.
نویسنده: راهنمای تازه واردین همسفر سمیه
رابط خبری: راهنمای تازه واردین همسفر بتول
عکاس: همسفر نسیم رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر ندا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گوجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
138