هفتمین جلسه از دور چهارم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی هشتگرد با استادی مسافر هادی، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر رضا با دستور جلسه «وادی نهم و تأثیر آن روی من» مورخ 26 آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ برگزار گردید.

خلاصه سخنان استاد جلسه:
سلام دوستان هادی هستم یک مسافر، از گروه مرزبانی، ایجنت محترم و نگهبان جلسه تشکر میکنم که این فرصت را در اختیارم گذاشتند تا بتوانم خدمت کنم از خدای خودم هم بابت این فرصت سپاسگزارم.
دستور جلسه «وادی نهم و تأثیر آن روی من» است، متن وادی چنین است وقتی نیرویی از کم شروع میشود و به درجه بالا و بالاتر میرسد نقطه تحمل پیدا میکند، این موضوع جای صحبت بسیاری دارد، اما وقت محدود است، بنابراین سعی میکنم چکیدهای از تجربههایم را بیان کنم شاید این مشارکت، پیش از هر چیز به درد خودم بخورد و دیگران هم بتوانند از آن استفاده کنند.
همهٔ ما این موضوع را تجربه کردهایم، چه در دوران اعتیاد، چه در سفر و چه پس از رهایی تفاوتی نمیکند: هرکس به شکلی با نقطهٔ تحمل سروکار دارد، در دوران مصرف هم این فرایند ناخودآگاه اتفاق میافتاد، مسیر منفی معمولاً آموزش چندانی نمیخواهد و لازم نیست برای آن آگاهانه نقطهٔ تحمل ایجاد کنیم چون با لذت همراه است، البته در دوران مصرف، بهای زیادی پرداخت کردم، اما چون بیشتر درگیر لذت آن بودم، متوجه این هزینهها نمیشدم آبرو، اعتبار، جوانی و زیباییام را از دست دادم، اما نمیدیدم فقط مواد مخدر را میدیدم.
نشئگی را میشناختم شدت خماری اجازه نمیداد چیزهای دیگر را ببینم نه زن و بچهها، نه هیچکس دیگر و نه حتی خدا، فقط خودم بودم و دنیای مواد روزها برایم تکراری شده بودند.
ما وادی هشتم را پشت سر گذاشتهایم، در این وادی گفته میشود که با حرکت راه نمایان میشود اگر اشتباه یا خطایی کردهایم، پایان کار نیست میتوانیم آن را جبران کنیم توبه فقط این نیست که بگوییم: خدایا، اشتباه کردم اگر با ماشین به خودروی کسی خسارت زدهایم، نمیتوانیم فقط عذرخواهی کنیم و برویم باید خسارتش را هم جبران کنیم وقتی میخواهیم مسیرمان را تغییر دهیم، باید کارهای نیکانجام دهیم تا آثار کارهای منفی گذشته را جبران کنیم.
این موضوع پیامی هم برای کسانی دارد که به دنیای تازه قدم گذاشتهاند دنیای پیشین من، دنیای اعتیاد، خواب، بیکاری، بیپولی و تخریب شخصیت بود دنیای تاریکی و بیارزشی حالا میخواهم خودم رشد کنم و بهتدریج بهجایی برسم که بتوانم دست دیگران را هم بگیرم و به آنها کمک کنم میخواهم خودم روشنتر شوم و مسیر زندگی دیگران را هم روشن کنم.
در این مسیر، نیروهای منفی و بازدارنده هم وجود دارند اگر همهچیز یکسان و بیمانع بود، شاید حرکت و رشد برایمان معنا نداشت گاهی میخواهیم سیگار را کنار بگذاریم، اما پس از یک مشاجره با همسرمان با خود میگوییم: حالا که اعصابم بههمریخته، یک نخ میکشم یا ممکن است در مسیر درمان باشیم و راهنما حرفی بزند یا تذکری بدهد اگر آگاهی نداشته باشیم، فقط ناراحتی خودمان را میبینیم و میگوییم: چرا جلوی جمع با من اینطور صحبت کرد؟
اما وقتی آگاهتر باشیم، از خودمان میپرسیم: آیا کاری را که باید انجام میدادم، درست انجام دادهام؟ چرا به من تذکر داده شد؟ ممکن است دیگران وظیفهشان را درست انجام داده باشند و من کوتاهی کرده باشم راهنما باید تذکر بدهد، اگر برخوردی نباشد ساختار درست شکل نمیگیرد اگر هرکس کارش را ناقص انجام دهد، درنهایت خود اوست که ضرر میکند، راهنما مسیر را طی کرده و به هدفش رسیده است، اما اگر من وظیفهام را انجام ندهم، به مقصد نمیرسم.

در مسیر مثبت، سختیهایی وجود دارد شاید آغاز راه دشوار و ناهموار باشد، اما پایان آن میتواند روشن و پربار باشد مسیر منفی هم گاهی در ابتدا لذت و منفعت دارد و مثل نزول که به انسان چیزی میدهد، اما بعد چند برابر آن را پس میگیرد، در دوران مصرف شاید درآمد بیشتری داشتم، اما در پایان بیچارگی و بدبختی نصیبم شد.
وقتی میخواهم رشد کنم، باید از نا ملایمتها و موانع عبور کنم فولاد چگونه محکم میشود؟ آن را در دمای بالا گداخته میکنند، به آن ضربه میزنند و دوباره در آب سرد قرار میدهند تا استحکام بیشتری پیدا کند در زندگی ما هم مشکلات میتوانند باعث رشد و قویتر شدنمان شوند بهشرط آنکه نگاه درستی به آنها داشته باشیم.
زمانی که مشکلی برایم پیش میآمد، با خودم میگفتم: چرا من؟ چرا باید این بدبختی برای من پیش بیاید؟ اما کنگره به من یاد داد که زندگی همیشه خوشی نیست، سربالایی و سرازیری دارد مهم این است که با چه جهانبینیای به مشکلات نگاه کنیم امروز به این دیدگاه رسیدهام که هر مسئلهای بهاندازهٔ توان و قدرت من سر راهم قرار میگیرد اگر مسئلهای بزرگ به نظر میرسد، باید آن را به مسئلهای قابلحل تبدیل کنم و برایش راهحل پیدا کنم.
ما توانستهایم اعتیاد و موادی مثل شیره، تریاک، هروئین یا شیشه را کنار بگذاریم؛ پس میتوانیم با مسائل دیگر زندگی هم روبهرو شویم، باید به خودمان باور داشته باشیم این دستور جلسه کلید دیگری هم در اختیارمان میگذارد: باید نقطهٔ تحمل خود را بالا ببریم.
همانطور که میگویند، نه با یک غوره باید سردی کرد و نه با یک مویز گرمی، امیدوارم با استفاده از این آموزشها به دانایی، آگاهی و تعادل درونی برسیم و بتوانیم مشکلات را با نگاهی مثبت ببینیم و مسائل زندگیمان را بهتر حل کنیم تا به جایگاه انسانی و هدفهایی که در زندگی داریم، نزدیکتر شویم.
از اینکه به صحبتهایم گوش دادید، بسیار ممنونم.
عکس و تایپ: مسافر پوریا
تنظیم و ارائه گزارش: مسافر حسین مرزبان خبری
- تعداد بازدید از این مطلب :
66