من یک همسفرم؛ مادری که سالها آب شدن و رنج کشیدن فرزندش را در برابر چشمانش دیده است. مادری که آرزوهای بزرگی برای فرزندش داشت؛ اما اعتیاد تمام بساط آرزوهایش را برچیده بود. روزهای سختی را پشت سر گذاشتم و بارها از خداوند طلب یاری کردم تا اینکه پس از دعاهای بسیار، خداوند مسیر آشنایی با کنگره را پیش پایم قرار داد؛ اما مگر مسافرم بهراحتی حاضر میشد به کنگره بیاید؟ هر بار که نام کنگره را به زبان میآوردم، با ناسزا، فریاد و مخالفت او روبهرو میشدم. بارها به او میگفتم: بیا متادون را کنار بگذار و برای رهایی قدم بردار؛ اما هر بار هزاران دلیل میآورد و زیر بار نمیرفت.
این شرایط ادامه داشت تا اینکه پس از ۱۵ سال، گرفتار مادهای بسیار خطرناک شد. تنها یک ماه طول کشید تا خودش هم از وضعیت پیشآمده به وحشت افتاد و ناچار شدیم او را بستری کنیم. در همان روزها از او قول گرفتم که پس از پایان درمان موقت، برای درمان و رهایی به کنگره بیاید. به هر شکلی بود، بالاخره قدم به کنگره گذاشت. دو ماه اول مدام غر میزد، ناراحت بود و با بیمیلی در جلسات حاضر میشد؛ اما اللهاکبر از معجزه کنگره، الحمدالله که خداوند ما را به مکانی هدایت کرد که سرشار از اخلاص، تلاش، همدلی و محبت است؛ جایی که ایمان و عشق در کنار هم جریان دارند.
خدا را شکر میکنم که مسافرم با اشتیاق به کنگره میآید، تلاش میکند خدمتگزار باشد و از حضور در این جمع لذت میبرد؛ دیگر خبری از آن شکایتها و نارضایتیهای گذشته نیست. از زمانی که آقای حکیمی صحبتهای بسیار ارزشمندی داشتند، احساس میکنم تأثیر آن سخنان بر همه ما آشکار شده است. من نیز تغییرات بیشتری را در رفتار و گفتار مسافرم مشاهده میکنم. حتی در خانه، وقتی چیزی میخواهد، بیشتر با کلمه «لطفاً» درخواستش را بیان میکند. شاید برای بعضیها این تغییر کوچک به نظر برسد، اما برای مادری مثل من، همین نشانههای کوچک، دنیایی از امید و شادی است.
من یک مادرم و حال فرزندم را با تمام وجودم درک میکنم. همین که امروز حالش خوب است و لبخند و آرامش را در چهرهاش میبینم، بزرگترین نعمت زندگی من و دلیلی بزرگ برای شکرگزاری از خداوند است. روزهای جمعه، صبح زود، ساعت پنج، با شوقی وصفنشدنی از خواب بیدار میشود؛ با این امید که در کنار اعضای کنگره ورزش کند و لحظاتی خوش را با دوستانش بگذراند. او در گذشته دوستان سالم و مناسبی نداشت که بتواند با آنها وقت بگذراند و تفریح کند، اما امروز احساس میکنم با پیدا کردن دوستان کنگرهای، حال دلش بهتر شده و آرامش بیشتری را تجربه میکند. از طرفی، من هم بهعنوان مادر، با خیال آسوده میدانم کجاست و در کنار چه کسانی روزش را سپری میکند.
خدایا؛ از صمیم قلب آرزو میکنم مهندس عزیز و تمام دستپروردگان ایشان را در دنیا و آخرت مشمول لطف و رحمت بیکران خود قرار دهی و بهترین پاداشها را نصیبشان کنی. الهی شکر برای کنگره؛ برای این مسیر پر از امید، برای انسانهایی که با عشق و خدمت، چراغ راه دیگران شدهاند و برای تمام اتفاقهای زیبایی که به لطف خداوند در زندگی ما رقم خورد. امروز من، همان مادری که روزگاری با نگرانی و اشک به فرزندش نگاه میکرد، با دیدن آرامش و حال خوب او، طعم شیرین امید و شکرگزاری را میچشد.
نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر صدیقه (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی خلیجفارس بوشهر
- تعداد بازدید از این مطلب :
68