جلسه ششم از دوره چهل و هفتم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی دانیال اهواز با استادی همسفر مهین و نگهبانی همسفر فروغ و دبیری همسفر حیات با دستور جلسه« وادی نهم ( نیرویی که از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا میکند.) » روز دوشنبه ۲۵ آبان ماه راس ساعت ۱۶:٠٠ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
تشکر ویژه دارم از نگهبان جلسه، خانم فروغ، ایجنت محترم، خانم نوریه و گروه مرزبانی که این افتخار را نصیب من کردند در این جایگاه بنشینم و از تجربیات و اطلاعات دوستان خوبم بهرهمند شوم.
در مورد «دستور جلسه وادی نهم و تأثیر آن روی من» و تجربه من از وادی نهم این است که من ابتدای جلسه استناد میکنم به آن غزل و بیتی را که خود جناب آقای مهندس به این غزل و این بیت ارادت داشتند و ابتدای صحبتهای ایشان میگفتند و بیان میکردند:
«بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم،
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم.
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد،
من و ساقی به هم تازیم و بنیانش براندازیم.
«فلک را سقف بشکافیم، طرحی نو بیاوریم»فراخوانی که حافظ در قرن هشتم دادند، جناب آقای مهندس در دورهی ما، در عصر ما، این فراخوان را به تمام و کمال لبیک گفتند. شما اگر توجه بفرمایید، برای ما در این دو بیت چه میگویند؟ آسمان ورق بزنیم، آسمان بشکافیم، طرحی نو بیاوریم، گلریزان کنیم، گلافشانی کنیم، لشکر غم را از پا دربیاوریم، از تاریکیها بیرون بیاییم و تمام اینها را جناب آقای مهندس برای ما به صورت تمام و کمال هدیه دادند.
در مورد وادی نهم که آقای مهندس میفرمایند خود وادیها، هر کدام از این وادیها یک برگ زرین از زندگی انسان هستند. کلمهی وادی در معنای آبادی است جایی که آبادی است، تکامل صورت میگیرد، رشد و انسان به درجات و مراتب بالا میرسد.
حالا این بحث این که ما از ابتدا در وادی اول که پایه کار را جناب آقای مهندس بر اساس «تفکر» و «اندیشه» میآورد و ما را با مسئولیت بار میآورد، اول به ما این اعتماد به نفس را در وادی دوم میدهد که هیچ انسانی بیهوده نیست، حتی اگر فکر کند خودش بیهوده است و به دنیا آمده و بعد میگوید بار مسئولیت بگیرید، به خداوند نسپارید، تا میرسیم به وادی نهم: اگر نیرویی از کم شروع میشود و بعد این نیرو قدرت میگیرد، رشد میکند تا به جایگاه «صبر و تحمل» میرسد.
صبر و تحمل به فرمایش آقای مهندس در تمام سطوح باید صورت بگیرد. چرا؟ چون انسانها، اگر ما به جهان هستی نگاه کنیم، به دنیای اطرافمان و حتی به دنیای درون خودمان، به این نتیجه میرسیم که هیچ چیز یکباره صورت نگرفته است و به وجود نیامده است.
اگر در دنیا نگاه کنیم، از خود پیدایش انسان، به وجود آمدن یک جنین به صورت ۹ماه گرفته تا تمام این دنیا، به یک باره به دنیا نیامدیم، به یک باره رشد نکردیم، به یک باره دیپلم نگرفتیم، به یک باره مراحل تحصیلات را پشت سر نگذاشتیم.
بیاییم در دنیای طبیعت، یک درخت یک روزه رشد نمیکند، گندم یک باره به قول معروف به صورت ناگهانی گندم نمیشود و الا آخر. در جهان صنعت هم همینحالا بیایم روی نقطهی تحمل. همه انسانها، همه موجودات مجبور هستند تحمل کنند؛ یعنی به فرمایش آقای مهندس، این عین عدالت است. ما مجبور هستیم تحمل کنیم، چون دنیا به خواست ما نیست. ما در حدی اختیار داریم که بتوانیم با جهان کنار بیاییم، با کائنات کنار بیاییم.
و اما صبر و تحمل در همهی انسانها متفاوت است. انسانها همه مثل هم صبور نیستند. گاهی اوقات با یک واژه، نه یک جمله، انسانها صبر و تحملشان از بین میرود و واکنش نشان میدهند، ولی گاهی اوقات هم یک شخصی را میبینیم مثل جناب آقای مهندس که چقدر صبر کردند، چقدر تحمل کردند. چقدر تنهاکسی که من واقعاً دیدم که برود در تاریکی ۱۷ سال و بعد از در ویرانه ها گنج بیرون بکشد، من واقعاً فهمیدم که در پی گنج در ویرانه ها هستند. این کار را آقای مهندس انجام داد. چطور میشود در تاریکی اعتیاد چهارده وادی را بیرون کشید، روش DST را کشید بیرون و هزاران نفر را مسافر و همسفر را از دام اعتیاد نجات داد و هم جهان بینی را برایشانکامل کرد، هم آرامش بخشید و هم دست در ادبیات ایران و جهان برد.
شما توجه بفرمایید، جناب آقای مهندس از مولانا می فرمایند، اصلاً خودشان فرمودند من به استناد فرمایش خودشان در وادی نهم من وادی را از عطار گرفتم همان طورکه آن هفت وادی گفت من چهارده وادی خیلی قشنگ یعنی دو برابرش کردند دو برابرکردن این هفت را به چهارده رساند ما را آرام آرام برد به روش دی اس تی ما را برد تا کوه قاف تا به نزد سیمرغ تا به آنجایی که ما همسفران در کنار مسافرانما تحمل و صبر را تجربه کردیم.
من از تجربه خودم بخواهم بگویم، من قبل از اینکه کنگره بیاییم اصلا آدم صبوری نبودم. به ظاهر من نگاه میکردند میگفتند خیلی صبر دارد مثلا این کار را میکند آن کار را میکند در منزل مادری میکند در جامعه کار میکند و الا آخر ولی خودم از درون خودم اطلاع دارم که به خاطر شرایط مسافرم و حتی اگر مسافرم هم نباشد طوری آدم کم طاقتی بودم گاهی اوقات فکر می کردم که همه چیز باید، عالی باشد.
در این یک سال و دو ماه که من در کنگره آمدم من شربت ot استفاده نکردم من همسفر بودم، پس چه چیزی باعث شد که من به یک درجهای ازنقطه تحمل برسم فقط نوشتن سیدی بود. من روز اول که وارد کنگره شدم به راهنمای خوبم خانم الهام گفتم، من سی دی نمی نویسم من چطور بیایم هی قطع کنم گوشیم را هی برگردانم و بیایم سی دی وظایف رهجو را بنویسم من که این همه به هر حال به اندازه همهی دوستان درس خواندم برای منسخت بود و خانم الهام به من می گفتند درست میشود. راهنما به من می گفت درست می شود و درست شد خیلی هم خوب درست شد چرا؟ اول تحمل را در من به وجود آورد.
من همسفر وقتی که بتوانم چهل سی دی در سفر اول بنویسم هر واژه این سی دی یک چراغ برای من بود اعتقادمن بر این است یک واژه یک چراغ هست و ما هزاران چراغ را در درونمان روشن می کنیم و صبر و تحملمان اول در جامعه و در درون خودمانبالا میرود، میخواهیم برخوردی کنیم میخواهیم حرکت غیر مترقبهای انجام بدهیم به خودمان یک ندا میدهیم به خود می گویم مگر تو کنگره ای نیستی مگر یاد نگرفته ای که باید چکار کنی و این خشم فروکش می کند این ترس فروکش می کند نیروهای منفی که در وجود ما روشن هستند علت نداشتن صبر است و نداشتن تحمل هست وقتی که شاعر میگوید:
«که مرغ زیرک چون به دام افتاد تحمل بایدشکرد»
ما باید آن مرغان زیرکی باشیم من خودم را میگویم از کنگره اگر تا به الان، من مهین یاد نگرفتم بعد چهل سی دی باید یاد بگیرم که به هر حال بتوانم صبرم را زیادتر کنم و بر خشمم و بر ترسم بر اضطرابم برای همان تمام آن چیزهایی که باعث میشود من جهان به این زیبایی را تیره و تاریک ببینم بتوانم بر اینها فائق بیایم و امیدوار هستم که در مسیر کنگره خداوند این افتخار رانصیب من کند که یک خدمت گذار باشم و در کنار دوستان آموزش ببینم. ممنونم که به صحبت های من گوش دادید.

مرزبانان کشیک: همسفر زهرا و مسافر محمدرضا
عکاس: همسفر آرزو رهجو راهنما همسفر ندا (لژیون پانزدهم)
تایپ: همسفر کبری رهجو راهنما همسفر الهام (لژیون شانزدهم)
ویراستار: همسفر سهام رهجو راهنما همسفر الهام (لژیون شانزدهم)
ارسال: همسفر زهرا مرزبان خبری
شعبه: همسفران دانیال اهواز
- تعداد بازدید از این مطلب :
176