جلسه ششم از دوره نوزدهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی اردستان به استادی اسیستانت همسفر سحر، نگهبانی همسفر زهره و دبیری همسفر معصومه با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود، به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خداوند را شاکر هستم که امروز این فرصت فراهم شد تا در جمع شما عزیزان در نمایندگی اردستان حضور داشته باشم؛ قطعاً همه ما در جایگاهی قرار داریم که در آن آموزش میگیریم و خدمت میکنیم؛ باید بدانیم لحظههایی که اکنون در آن قرار داریم، آرزوی بسیاری از انسانها است؛ انسانهایی که شاید مدتها لحظهشماری میکنند تا بتوانند در چنین جایگاهی حضور پیدا کنند، آموزش بگیرند و خدمت کنند.
بعد از سفر آقای مهندس من نیز مانند بسیاری از شما دلتنگ شدم و همچنان این دلتنگی را احساس میکنم. شاید روزهای سختی را پشت سر گذاشته باشیم؛ اما آنچه امروز توان و انگیزه مرا برای ادامه مسیر و خدمت بیشتر میکند، توجه به چند نکته مهم است. اول اینکه ما خانواده آقای مهندس را در کنار خود داریم، جانشین بنیان آقای دکتر امین، خانم کماندار، خانم شانی و خانم آنی بزرگ که همواره برای ما الگو هستند. حضور این عزیزان و ادامه راهی که بنیان کنگره برای ما ترسیم کردهاند، انگیزه مرا برای حضور و خدمت در کنگره دوچندان میکند. نکته دوم این است که با وجود سفر بنیان کنگره، هیچ خللی در ساختار و حرکت کنگره به وجود نیامده است. این قافله همچنان با قدرت و استواری به مسیر خود ادامه میدهد؛ بنابراین وظیفه ما این است که مراقب باشیم از این حرکت عقب نمانیم و با آموزش و خدمت همراه این مسیر باشیم.
نکته سوم صحبت زیبای آقای امین درباره حفره خالی است که در قلب ما به دلیل دلتنگی و نبودن آقای مهندس ایجاد شده است. چگونه میتوانیم این جای خالی را پر کنیم؟ به نظر من پاسخ این است که باید حرکت خود را بهتر و عمیقتر کنیم. من بهعنوان یک همسفر باید تغییری در خودم به وجود بیاورم و غم و دلتنگیام را به عاملی برای حرکت بیشتر تبدیل کنم؛ برای مثال اگر در نوشتن سیدیها دقت کافی نداشتم و به خلاصهنویسی اکتفا میکردم، از امروز تصمیم بگیرم آنها را کاملتر و با دقت بیشتری بنویسم. اگر بهموقع در جلسات حاضر نمیشدم، تلاش کنم نظم و تعهد بیشتری داشته باشم. اگر تصور میکردم انجام چند خدمت مالی برای کنگره کافی است، اکنون به این فکر کنم که میتوانم در زمینههای دیگر نیز خدمت کنم و سهم بیشتری در پیشبرد اهداف کنگره داشته باشم. به این ترتیب میتوانم دلتنگی خود را به حرکتی سازنده تبدیل کنم و با تغییر در رفتار و عملکردم، محبت و قدردانی خود را نسبت به آقای مهندس نشان دهم.
درباره دستور جلسه امروز یعنی وادی نهم باید بگویم: یکی از مهمترین پیامهایی که این وادی برای من دارد، شناخت نیرویی است که از کم شروع میشود و بهتدریج رشد میکند تا انسان به نقطه تحمل برسد. از آنجا که میدانم ممکن است تعدادی از عزیزان سفر اولی نیز در جمع ما حضور داشته باشند میخواهم به روزهای ابتدایی ورودمان به کنگره برگردم. همه ما روزی تازهوارد بودیم، با احساسات مختلف، مشکلات و تاریکیهایی که با خود به کنگره آورده بودیم. در آن روزها شاید توان انجام بسیاری از کارها را نداشتیم و برای شروع حرکت، نیازمند آموزش و تمرین بودیم.
آقای امین در یکی از صحبتهای خود اشاره میکنند که نیروی مورد بحث در وادی نهم همان نیرویی است که در ابتدای ورود به کنگره به ما کمک میکند حرکت را آغاز کنیم؛ برای مثال وقتی وارد کنگره میشویم، بهتدریج با خدمتهایی مانند میکروفنگردانی، دبیری و مهمانداری آشنا میشویم. شاید در ابتدا انجام این مسئولیتها برایمان دشوار باشد؛ اما با تمرین، تکرار و گذشت زمان، توانایی انجام آنها در ما شکل میگیرد و بهتدریج میتوانیم مسئولیتهای بیشتری را بپذیریم تا در ادامه به جایگاههای بالاتر خدمتی از جمله جایگاه راهنمایی برسیم.
در مورد محبت نیز همین موضوع صدق میکند. انسانی که با دنیایی از تاریکی وارد کنگره میشود، شاید در ابتدا از اینکه دیگران با محبت با او رفتار میکنند، به او احترام میگذارند، صندلی برای نشستن، راهنما و آموزش در اختیار او قرار میگیرد متعجب شود؛ اما بهتدریج با انجام حرکتهای کوچک مانند احترام گذاشتن به هملژیونی، رعایت حرمت راهنما و توجه به دیگران، نیروی محبت در وجود او تقویت میشود؛ بنابراین همانطور که ما بهتدریج وارد تاریکی شدیم نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که یکشبه از آن خارج شویم و به قله رهایی برسیم؛ باید قدمبهقدم حرکت کنیم و با تمرین و تکرار، نقطه تحمل خود را در جهت مثبت بالا ببریم تا بتوانیم از تاریکیها فاصله بگیریم.
در سیدی تیر و کمان استاد امین به زیبایی درباره نیروی مکمل صحبت میکنند. ایشان توضیح میدهند زمانیکه انسان انجام کاری را با حرکتهای کوچک آغاز میکند و آن را در طول زمان با تکرار و تمرین ادامه میدهد، نیروی مکمل در درون او شکل میگیرد. چرا به نیروی مکمل نیاز داریم؟ زیرا ما در جهانی زندگی میکنیم که در مسیر تکامل قرار دارد و در این مسیر، نیروهای منفی، بازدارنده و موانع بسیاری وجود دارند. برای عبور از این موانع به نیرویی درونی نیاز داریم که بهتدریج و در اثر استمرار در انجام کارهای درست در وجودمان ساخته میشود.
در ابتدای ورود به کنگره ممکن است به دنبال بهانهای باشیم تا در جلسه حضور پیدا نکنیم. شاید به راهنما پیام بدهیم که امروز نمیتوانیم بیاییم یا به دلایل مختلف از حضور در جلسات صرفنظر کنیم؛ اما وقتی حضورمان استمرار پیدا میکند، بهتدریج نیرویی در وجودمان شکل میگیرد که در زمان سستی و بیانگیزگی ما را به حرکت دعوت میکند. ممکن است نیروی منفی به ما بگوید امروز در جلسه شرکت نکن؛ اما نیروی مکمل درونمان به ما یادآوری میکند که برخیزیم، آماده شویم و به مسیر آموزش و خدمت ادامه دهیم. این همان نیرویی است که با استمرار و تکرار در ما ساخته میشود؛ پس نمیتوانیم زمان را از مسیر تغییر و تکامل حذف کنیم؛ باید اجازه دهیم زمان سپری شود تا نیروها بهتدریج تقویت شوند و نقطه تحمل در وجودمان شکل بگیرد.
یکی دیگر از نکات مهمی که استاد امین به آن اشاره میکنند، گذشتن از خواستهها است. ایشان میفرمایند: «یکی از دشوارترین مسائل در مسیر تزکیه و پالایش، عبور از خواستههای نامعقول است.» گاهی برای اینکه بتوانیم در مسیر درست حرکت کنیم و آموزش بگیریم لازم است خواستهها و اولویتهای خود را تغییر دهیم؛ برای مثال ممکن است در ابتدا ترجیح بدهم پولی را که در اختیار دارم در جای دیگری هزینه کنم؛ اما با آموزشهایی که دریافت میکنم، به درک تازهای از خدمت و بخشش برسم و تصمیم بگیرم عضو لژیون سردار شوم. این تغییر زمانی اتفاق میافتد که نیروی درونی من تقویت شده و نگاهم نسبت به مسائل تغییر کرده باشد.
در مسیر خدمت نیز همین موضوع را میبینیم. یک شخص ابتدا با پرداخت مبلغ ۶ میلیون تومان وارد جایگاه سرداری میشود و سپس با حرکت و استمرار در مسیر بخشش، به جایگاههای دنوری و پهلوانی میرسد. این مراحل تنها تغییر در میزان پرداخت نیست؛ بلکه میتواند نشاندهنده رشد ظرفیت، تغییر نگرش و شکلگیری نیروی بخشش در وجود انسان باشد؛ بنابراین برای رسیدن به جایگاه باید بهتدریج ظرفیت خود را افزایش دهیم و اجازه دهیم نیروی لازم در وجودمان ساخته شود. امیدوارم همه ما همسفران بتوانیم تغییرات مثبت را در خود ایجاد کنیم؛ تغییراتی که ابتدا خودمان آنها را احساس کنیم و سپس اطرافیانمان نیز نتیجه آن را در رفتار و عملکرد ما ببینند.
آقای امین در این زمینه نکته بسیار زیبایی دارند. ایشان میفرمایند: «برای اینکه متوجه شویم یک انسان تا چه اندازه تغییر کرده؛ باید واکنش او را در برابر اتفاقات و رنجهای زندگی بررسی کنیم.» ممکن است انسان با مسئلهای مانند از دست دادن عزیزان، بیماری، مشکلات عاطفی یا مسائل مالی روبهرو شود. اگر واکنش و برخورد او نسبت به گذشته تغییر کرده باشد میتوان گفت که آموزشها در او اثر گذاشته و تغییر واقعی در وجودش شکل گرفته است. این تغییر نتیجه حرکتی است که از وادی اول یعنی تفکر آغاز میشود و در مسیر وادیها ادامه پیدا میکند تا به وادی چهاردهم یعنی محبت برسد. در این میان وادی نهم به ما امید میدهد که حتی اگر زمانی در تاریکیها غرق شده باشیم و نقطه تحمل خود را در جهت منفی بالا برده باشیم، باز هم میتوانیم با آموزش، تمرین و حرکت، نقطه تحمل خود را در جهت مثبت تغییر دهیم.
اگر روزی رابطه خوبی با مسافرمان نداشتهایم؛ اگر در جایگاه همسری یا مادری رفتار درستی نداشتهایم یا در بخشهایی از زندگی گرفتار تاریکی بودهایم، امروز میتوانیم مسیر خود را تغییر دهیم و با بالا بردن نقطه تحمل در جهت مثبت از آن وضعیت فاصله بگیریم. امیدوارم همه ما بتوانیم با استفاده از آموزشهای کنگره۶۰ حرکتهای کوچک اما مستمر داشته باشیم و با گذشت زمان، نیروهای درونی خود را در جهت مثبت تقویت کنیم؛ بهگونهای که تغییرات ما نهتنها در گفتار بلکه در رفتار، نگرش و واکنشهایمان در برابر مسائل زندگی نمایان شود. از همه شما عزیزان تشکر میکنم و امیدوارم در مسیر آموزش، خدمت و رسیدن به تعادل، موفق و پایدار باشید.
مراسم ششمین دوره اهداء شال مرزبانی نمایندگی اردستان





مرزبانان کشیک: همسفر معصومه و مسافر محمد
تایپیست: همسفر ستاره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
ویرایش: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر آزاده (لژیون سوم) دبیردوم سایت
عکاس: راهنمای تازهواردین همسفر اعظم
ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی اردستان
- تعداد بازدید از این مطلب :
633