English Version
This Site Is Available In English

وادی نهم و نقطه تحمل

وادی نهم و نقطه تحمل

نهمین جلسه، از دوره شصتم و یکم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی پروین اعتصامی اراک، با استادی اسیستانت دیده‌بان محترم مسافر مجتبی، نگهبانی مسافر جهانگیر و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من» یکشنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ برگزار گردید.


خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان مجتبی هستم یک مسافر

خیلی خوشحالم که امروز در نمایندگی پروین اعتصامی حضور دارم. خداوند را شکر می‌کنم که این توانایی را به من عطا کرده است تا بتوانم در نمایندگی‌های مختلف کنگره ۶۰، در شهرهای گوناگون، حضور پیدا کنم و خدمت کنم.

شاید دوستانی که خودشان در این نمایندگی خدمت می‌کنند، به‌خوبی متوجه این موضوع نباشند؛ اما وقتی وارد این نمایندگی می‌شوید، حس و انرژی مثبت بسیار خوبی را دریافت می‌کنید. این مکان آن‌قدر فضای خوبی دارد که لازم است چندین برابر قدر آن را بدانید.

معمولاً مکان‌ها به‌خودی‌خود ارزش معنوی ندارند، بلکه انسان‌هایی که در آن مکان فعالیت می‌کنند، به آن ارزش می‌بخشند. کنگره ۶۰ جایی است که به املاک و مکان‌هایی که در آن فعالیت می‌کند، ارزش می‌دهد. به همین دلیل، واقعاً خوشحال شدم که دیدم این شعبه  بسیار خوب، درجه‌یک، خوش‌حس و پرانرژی فعالیت می‌کند.

امیدوارم تمام اعضا، نه‌فقط خدمتگزاران، بلکه حتی سفر اولی‌هایی که پنج یا شش ماه است وارد کنگره شده‌اند و تا حدود پنجاه درصد به نتیجه رسیده‌اند و حالشان بهتر شده است، حال خوب خود را با دیگران به اشتراک بگذارند. اجازه بدهند این پیام سینه‌به‌سینه و زبان‌به‌زبان منتقل شود تا افراد بیشتری بتوانند این نمایندگی را پیدا کنند.

این نمایندگی ظرفیت آن را دارد که حداقل سیصد تا چهارصد نفر در آن حضور داشته باشند و صندلی‌هایش پر شود. احیای انسان‌ها واقعاً لذت‌بخش است.

گاهی می‌بینید که با یک کلام، بدون اینکه کسی را مستقیماً دعوت کنید، می‌توانید تأثیرگذار باشید. کافی است از تجربه خودتان بگویید؛ مثلاً بگویید: «من مجتبی هستم. زمانی مصرف‌کننده بودم، اما بعد از مدتی حضور در کنگره ۶۰، زندگی‌ام بسیار بهتر شده و شرایط خوبی پیدا کرده‌ام.»

مطمئن باشید با شنیدن این حرف‌ها، کسی که مصرف‌کننده است، خودش شما را پیدا می‌کند و از شما آدرس می‌گیرد.

البته این به آن معنا نیست که حتماً باید به دنبال افراد بروید، آن‌ها را پیدا کنید و دستشان را بگیرید و به کنگره بیاورید؛ خیر. حداقل کاری که می‌توانید انجام دهید، این است که از حال خوب خودتان بگویید. اگر کسی تمایل داشت بیاید، آدرس را به او بدهید، اما اجازه دهید خودش تصمیم بگیرد و مسیرش را انتخاب کند.

کنگره ۶۰ با تبلیغات مخالف است، اما واقعیت این است که در بعضی مواقع ما وظیفه داریم کارهایی انجام دهیم. باید به این موضوع فکر کنیم که خودمان چگونه با کنگره آشنا شدیم. شاید از طریق تلویزیون، رادیو، دوستان، همسایه‌ها یا به واسطه شخص دیگری بوده باشد. به هر حال، از هر طریقی، نور امیدی درون ما روشن شده و راهی را پیدا کرده‌ایم و به کنگره آمده‌ایم.

اگر قرار است انسانیت خودمان را نشان دهیم، لازم است با حال خوبمان شروع کنیم و این پیام را به دیگران نیز منتقل کنیم؛ البته نه به‌صورت مستقیم، بلکه غیرمستقیم.

آقای مهندس می‌گفتند: «گلی که خوشبو باشد، هیچ‌وقت فریاد نمی‌زند که من خوشبو هستم.» گل برای اینکه دیگران آن را ببویند، التماس نمی‌کند. ما هم باید مانند گل‌های خوشبو باشیم. نیازی نیست التماس کنیم که دیگران بیایند و ببینند حالمان چقدر خوب شده است؛ اما حتماً باید از حال و روز خودمان برای اطرافیان، دوستان و آشنایان بگوییم.

اطلاعات کنگره را در اختیار آن‌ها قرار دهیم؛ نه به این دلیل که حتماً به دنبال مصرف‌کننده‌ای بگردیم، بلکه به این دلیل که اطرافیان ما، از پدر و مادر و برادر و خواهر گرفته تا سایر بستگان و دوستان، از گذشته ما و تغییراتی که در زندگی‌مان ایجاد شده است، اطلاع دارند. اگر درباره این موضوع صحبت کنیم، آن‌ها نیز شاهد تغییرات ما هستند و می‌توانند این پیام را به دیگران منتقل کنند.

به این شکل، هم نمایندگی می‌تواند پذیرای افراد بیشتری باشد و هم شما می‌توانید به کسانی کمک کنید که شاید خودتان ندانید، اما دردمند هستند و به درمان نیاز دارند.

کسی که امروز به شما کمک کرده و باعث شده است در این جایگاه باشید، شاید خودش نداند که چه تأثیری در زندگی شما داشته است. کسی که به من کمک کرده تا امروز در اینجا حضور داشته باشم، شاید نه من او را بشناسم و نه خودش بداند که من وارد کنگره شده‌ام. شاید فقط حرفی در جایی زده، اتفاقی افتاده و آن حرف به گوش من رسیده است. من در اینترنت جست‌وجو کرده‌ام، نام کنگره ۶۰ را پیدا کرده‌ام و به اینجا آمده‌ام.

همین کافی است. شاید هیچ‌کدام از ما یکدیگر را نشناسیم؛ نه من می‌دانم آن شخص چه کسی بوده و نه او می‌داند که من وارد کنگره شده‌ام. بنابراین، شاید این یکی از وظایف ما باشد که به افرادی کمک کنیم که مانند خودمان در تاریکی گرفتار شده‌اند.

در رابطه با دستور جلسه امروز، عنوان وادی نهم بسیار زیباست. ابتدا پیام وادی نهم را می‌خوانم:

«پیام برای کسانی که به دنیای تازه قدم نهاده‌اند و به خویش خویشتن توجه می‌نمایند:

بر شما واجب و ضروری است که از سخن به نقطه عمل حرکت بنمایید و بر زمین و سما توجه کنید. با اندیشه ژرف خود به رحمت ماورا ایمان راسخ داشته باشید و بدانید که پاداش شما دست همیاری شما را خواهد داد. آنگاه بذر نیکو بکارید و تخم و دانه باارزش بپاشید؛ هم قوت کافی و هم سایه‌بان هایتان  برافراشته خواهد شد. پس آن کنید که فرمان است.»

در وادی نهم به این موضوع اشاره می‌شود که انسان پس از خلقت و ورود به حیات مادی، با یک دوراهی روبه‌رو شد؛ دوراهی فسق و فجور و تقوا. در ادامه، دو پیام‌آور برای انسان معرفی شدند: یکی پیام‌آوران درونی، یعنی وجدان و عقل، و دیگری پیام‌آوران بیرونی که به انسان کمک می‌کنند تا راه خود را پیدا کند.

با وجود تمام این اتفاقات، پیام‌آوران درونی و بیرونی همواره به ما هشدار می‌دهند که چه کاری را انجام ندهیم و کدام مسیر درست نیست؛ اما گاهی ما برخلاف این هشدارها حرکت می‌کنیم و به قول وادی یازدهم، به جرگه شیطان می‌پیوندیم.

چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟

در وادی نهم آمده است:

«راه ضد ارزش‌ها به‌سان زهری است در جام طلایی و راه ارزش‌ها به‌سان آبی زلال و گوارا در کوزه گلی که تشنگی ما را برطرف می‌کند.»

چرا انسان گاهی راه ضد ارزش‌ها را انتخاب می‌کند؟ چون ظاهر آن بسیار زیبا و فریبنده است. برای مثال، زمانی که فرد مواد مصرف می‌کند، سرخوش می‌شود و از حالت عادی خود خارج می‌شود. ممکن است تصور کند که توانایی انجام کارهایی را پیدا کرده است که در حالت عادی نمی‌توانسته انجام دهد.

ممکن است ساعت‌های طولانی رانندگی کند، کارهای مختلفی انجام دهد یا تصور کند در زمینه‌های گوناگون توانایی بیشتری پیدا کرده است. تمام این موارد همان جام طلایی است که زهر درون آن قرار دارد. فرد در ابتدا متوجه نمی‌شود که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. این مسیر در ظاهر آسان است و فرد احساس می‌کند خیلی سریع به خواسته‌هایش می‌رسد.

اگر دقت کرده باشید، افرادی که مواد مخدر مصرف می‌کنند، در ابتدای مصرف ممکن است به تمام کارهای خود برسند. فردی که کاسب، مغازه‌دار، بنا یا کارمند است، در روزهای ابتدایی مصرف تصور می‌کند توانایی بیشتری پیدا کرده و حتی می‌تواند کار چند نفر را انجام دهد.

اما به‌مرورزمان، هرچه جلوتر می‌رود، متوجه می‌شود که راندمان کاری‌اش کاهش پیدا کرده است. به نقطه‌ای می‌رسد که حتی نمی‌تواند کارهای معمول خودش را نیز انجام دهد و از انجام مسئولیت‌هایش سر باز می‌زند.

چرا این اتفاق می‌افتد؟ چون به‌تدریج نقطه تحمل فرد نسبت به مواد تغییر می‌کند و بالا می‌رود. فردی که در ابتدا با مقدار کمی مواد احساس می‌کرد توانایی انجام کارهای زیادی را دارد، به‌مرور به مقادیر بیشتری نیاز پیدا می‌کند. مصرف او از مقدار کم به یک گرم، یک‌ونیم گرم، دو گرم و حتی بیشتر می‌رسد.

این موضوع در انواع مواد، چه محرک و چه مخدر، اتفاق می‌افتد. در نهایت فرد آن‌قدر درگیر مصرف می‌شود که دیگر زمان، انرژی و توان لازم برای انجام کارهای عادی زندگی را ندارد.

از طرف دیگر، سیستم ایکس بدن و عملکرد انتقال‌دهنده‌های عصبی و فضای بین سیناپسی نیز دچار اختلال می‌شود. در نتیجه، فرد برای ایجاد تعادل به مصرف مواد وابسته‌تر می‌شود.

ممکن است فرد پس از مصرف، برای مدتی احساس کند حال خوبی دارد؛ اما با کوچک‌ترین اتفاق، مانند دریافت یک خبر ناخوشایند یا حتی یک مسئله معمولی، آن حالت تغییر می‌کند و دوباره احساس نیاز به مصرف در او ایجاد می‌شود.

بنابراین، فرد به‌تدریج از انجام کارهای عادی خود نیز ناتوان می‌شود. نقطه تحمل او تغییر کرده و میزان مصرفش افزایش یافته است.

در مسائل ارزشی نیز همین موضوع وجود دارد و برای ایجاد تغییر، به نقطه تحمل نیاز داریم. اگر قرار باشد تغییر کنیم، لازم است با تفکر و به‌تدریج از مشکلات و مسائلی که به آن‌ها گرفتار شده‌ایم عبور کنیم.

در وادی نهم دو موضوع بسیار مهم مطرح می‌شود: تکرار منظم موضوع و پارامتر زمان.

همان‌طور که با تکرار و در طول زمان، به‌تدریج وارد مسیر اعتیاد شدیم و به مصرف‌کننده شیشه، هروئین یا تریاک با مقدار مصرف بالا تبدیل شدیم، برای بازگشت و ایجاد تغییر نیز به تکرار منظم موضوع و گذشت زمان نیاز داریم.

این همان کاری است که در دی‌اس‌تی انجام می‌دهیم. در کنگره ۶۰، هم‌زمان با کاهش مقدار مصرف اوتی در پله‌های مشخص، به جهان‌بینی خود اضافه می‌کنیم. یعنی در کنار کاهش مصرف، باید آموزش بگیریم و نگاه و نگرش خود را نیز تغییر دهیم.

اگر سفر اولی نتواند در این مدت به جهان‌بینی خود اضافه کند، نتیجه سفر او ممکن است فقط این باشد که به‌تدریج مقدار مصرفش را کنار گذاشته، اما تغییر اساسی در نگرش و رفتار او ایجاد نشده است.

چون جهان‌بینی انسان باید تغییر کند.

در مثلث کنگره ۶۰، سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی مطرح است.

جسم انسان در طول حدود ده تا یازده ماه، با مصرف منظم و سر ساعت داروی اوتی و اجرای روش دی‌اس‌تی، به‌تدریج به تعادل می‌رسد. هنگامی که جسم به
تعادل برسد، روان نیز به تعادل نزدیک می‌شود؛ زیرا بخش مهمی از عملکرد روان به وضعیت جسم و مواد شیمیایی و انتقال‌دهنده‌های عصبی بدن، مانند دینورفین، اندورفین، آدرنالین و سروتونین، وابسته است.

اما موضوع دیگری که باقی می‌ماند، جهان‌بینی است.

اگر جهان‌بینی انسان تغییر کند، با همین کتاب، وادی‌ها، جزوات و آموزش‌هایی که در کنگره وجود دارد، می‌توان به این تغییر دست پیدا کرد. حضور در جلسات، گوش‌دادن به صحبت‌های راهنما، مشارکت‌کردن و به‌کارگیری آموزش‌ها، همگی در این مسیر مؤثر هستند.

اگر فرد بتواند این آموزش‌ها را به‌تدریج در زندگی خود اجرا کند و تکرار منظم موضوع را در طول زمان ادامه دهد، جهان‌بینی او تغییر خواهد کرد.

البته این زمان برای هر فرد متفاوت است. ممکن است جهان‌بینی یک نفر در دو سال تغییر کند، فرد دیگری در ده سال و شخص دیگری در شش ماه بتواند به تغییرات قابل‌توجهی دست پیدا کند و به درمان قطعی برسد.

امیدوارم همه ما بتوانیم مطالب و آموزش‌هایی را که آقای مهندس برای ما به یادگار گذاشته‌اند، یکی‌یکی به مرحله عمل برسانیم.

به نظر من، مسئولیت ما پس از آقای مهندس بسیار سنگین‌تر شده است؛ زیرا تا زمانی که خود ایشان حضور داشتند، بخش عمده این مسئولیت بر دوش خودشان بود. اکنون که ایشان در میان ما نیستند، لازم است ما نیز وظایفی را که بر عهده داریم، به‌درستی انجام دهیم.

من خودم را به‌عنوان یکی از اعضای کنگره ۶۰ موظف می‌دانم که آنچه را آموخته‌ام، بیشتر یاد بگیرم و بیش از گذشته در زندگی خود به مرحله اجرا برسانم.

امیدوارم همه ما بتوانیم در این مسیر موفق باشیم.

از توجه شما بسیار متشکرم.


تایپ و عکس :مسافر علی

تنظیم :مسافر حامد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .