جلسه دوازدهم از دوره شانزدهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شهباز به استادی راهنما همسفر الهام، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع میشود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا میشود.) و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
خدا را شکر میکنم که امروز در جمع گرم شما عزیزان هستم. خیلی خوشحالم که امروز توانستم به اینجا بیایم و خدمت کنم. درود میفرستم به روان پاک آقای مهندس و از ایشان تشکر و سپاسگزاری میکنم، بابت اینکه زندگیام را مدیون ایشان هستم. از راهنمایم تشکر میکنم که حال خوب امروزم را مدیون راهنماییهای ایشان هستم. همچنین از همسفر لیلا نگهبان، همسفر فاطمه و همه خدمتگزارانی که به من اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم تشکر میکنم. دستور جلسه وادی نهم است. وادی نهم میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع میشود و به درجه بالاتر و بالاتری میرسد، کمکم نقطه تحمل پیدا میکند.» این وادی بحث بسیار قشنگی را برای ما باز میکند. هدف وادی نهم این است که به ما یاد بدهد تغییرات ذرهذره اتفاق میافتند. اولین چیزی که وقتی وارد کنگره میشویم آموزش میگیریم و دیدگاه ما را تغییر میدهد، جهانبینی و نگاه ما نسبت به زندگی، نسبت به مصرفکننده و مسافرمان است. ما یاد میگیریم که تغییر ذرهذره اتفاق میافتد. به ما میگویند مسافرمان با هر مقدار تخریبی که وارد کنگره شده باشد، 11 ماه زمان لازم است تا جسم و روانش به درمان برسند؛ همینطور به خود ما هم میگویند به خاطر تخریبهایی که داشتهایم؛ باید سفرمان را شروع کنیم.
به ما یاد میدهند که این اتفاق یکشبه نمیافتد و همین موضوع دیدگاه و انتظار ما را تغییر میدهد. وقتی دیدگاه و انتظارمان تغییر پیدا میکند، شاید در ماه اول، دوم یا سوم سفر اول مسافرمان، هنوز تغییر زیادی در شرایط زندگیمان ندیده باشیم و مسافرمان با همان وضعیت قبلی باشد و اتفاق خوبی نیفتاده باشد؛ اما چرا شرایط برایمان قابل تحملتر شده است؟ چرا دیگر حالمان آنقدر بد نیست؟ چرا به زندگیمان امیدوار شدهایم؟ به خاطر اینکه نگاهمان تغییر کرده است. متوجه شدهایم که قرار نیست همهچیز یکدفعه اتفاق بیفتد و درمان انجام شود و همه چیز خوب شود؛ بلکه ما در مسیر درستی قرار گرفتهایم و همین مسیر درست ما را به هدف میرساند. آقای مهندس همیشه به ما میگویند که باید از طبیعت الگو بگیریم و به طبیعت نگاه کنیم و از آن در زندگیمان درس بگیریم. یعنی چهکار کنیم؟ یعنی همانطور که در طبیعت میبینیم، هیچ اتفاقی یکدفعه اتفاق نمیافتد؛ مثلاً یکشبه بهار نمیشود. اینطور نیست که اسفند تمام شود و بهمحض اینکه وارد فروردین شدیم، برفها یکدفعه آب شوند و شکوفهها و گلها باز شوند. همه این اتفاقات کمکم رخ میدهند. میبینیم که از اواسط اسفند هوا کمکم گرمتر و بهتر میشود، بعد برفها آب میشوند، درختها جوانه میزنند، برگهای کوچک بیرون میآیند و در فروردین شکوفهها باز میشوند. این اتفاق زمانبر است و یکدفعه رخ نمیدهد.
مثال دیگر کاشت گندم است. وقتی گندم میکاریم، قرار نیست یکدفعه سبز شود و خوشههایش طلایی شوند و زمان برداشتش برسد؛ باید از آن مراقبت کنیم. در زندگی امروز ما هم همینطور است؛ باید در مسیر درست بمانیم. گندم برای اینکه رشد کند و خوشههای طلاییاش برسند؛ باید محافظت شود و مراقبش باشیم. در مدتی که به آن زمان میدهیم تا رشد کند، مراقب باشیم آفت نگیرد و مشکلی برایش پیش نیاید. سرانجام روزی میرسد که گندم رشد میکند، خوشههایش طلایی میشوند و زمان برداشت آن فرا میرسد. زندگی ما هم همین شکل است. مثال دیگری که آقای مهندس همیشه میزنند، موضوع بارداری است. میگویند بچه یکدفعه به وجود نمیآید و به دنیا نمیآید و یکدفعه بزرگ نمیشود. تغییرات آنقدر ذرهذره اتفاق میافتند که خود انسان متوجه نمیشود شکمش هر روز بزرگتر میشود؛ اما کسی که از بیرون نگاه میکند، متوجه این تغییرات میشود و میگوید شکمت خیلی بزرگ شده و فکر میکنم وقتش رسیده است. این مثالها میخواهند به ما بگویند که تغییر ذرهذره اتفاق میافتد و نگاه ما را نسبت به این قضیه تغییر بدهند. وقتی متوجه میشویم که تغییرات ذرهذره اتفاق میافتند؛ یعنی به زمان احتیاج دارند و تدریجی هستند. همهچیز بهصورت تدریجی اتفاق میافتد.
روش DST هم به همین شکل است. بهتدریج و کمکم مواد را کاهش میدهند تا فرد به رهایی برسد و دیگر نیازی به مصرف مواد مخدر نداشته باشد. نکته قشنگ دیگری که این وادی به ما یاد میدهد این است که توانایی ما هم ذرهذره افزایش پیدا میکند؛ یعنی اینکه من بگویم نمیتوانم خودم را تغییر بدهم، مسافرم را بپذیرم، مسافرم را رها کنم یا اینکه این کار ضد ارزشی را انجام میدهم و خودم هم میدانم؛ اما نمیتوانم آن را کنار بگذارم، درست نیست، ما نمیتوانم نداریم. توانایی ما ذرهذره افزایش پیدا میکند؛ یعنی وقتی تصمیم میگیرم یک کار ضد ارزشی را کنار بگذارم، باید کمکم این کار را انجام بدهم. من ذره ذره توانا میشوم که دیگر آن کار را انجام ندهم و کار درست را جایگزین کار اشتباهم کنم. این موضوع امید را وارد زندگی ما میکند. خیلی وقتها پیش میآید که از خودمان ناامید میشویم؛ مثلاً چند بار تلاش کردهایم؛ اما موفق نشدهایم. غیبت میکنم و خودم هم میدانم، دروغ میگویم یا هر کار ضد ارزشی دیگری انجام میدهم یا در خانه سر بچهها داد میزنم. خودم میدانم که نباید این کار را انجام بدهم. چند بار هم تلاش کردهام کمتر این کار را انجام بدهم و مراقب رفتارم باشم؛ اما موفق نشدهام. دوباره میبینم امروز خیلی داد زدهام یا دوباره غیبت کردهام و از خودم ناامید میشوم.
این وادی به ما میگوید ناامید نباش. تغییرات کمکم اتفاق میافتند. قرار نیست یکدفعه آن کار را کنار بگذاری و قرار نیست یکشبه به انسانی تبدیل شوی که دوست داری باشی. این کار زمانبر است. فقط کافی است؛ مانند مسافرها که خودشان را در مسیر درست درمان نگه میدارند، ما هم در مسیر درست خودمان بمانیم. مسافر چهکار میکند؟ به کنگره میآید، در جلسات شرکت میکند، سیدی مینویسد، دارویش را طبق برنامه مصرف میکند، ارتباطش را با راهنمایش حفظ میکند و هر کاری را که به او آموزش داده میشود، انجام میدهد. این همان مسیر درست درمان است. من هم باید خودم را در مسیر درست نگه دارم؛ یعنی در جلسات شرکت کنم، سیدی بنویسم، آموزش بگیرم و روی خودم کار کنم؛ باید بدانم که قرار نیست یکدفعه از فردا دیگر آن کار ضد ارزشی را انجام ندهم یا دیگر داد نزنم. این اتفاق به این شکل نمیافتد. راهش این است که ذرهذره تغییر کنم؛ مثلاً تصمیم میگیرم آن رفتار را کنار بگذارم و از یکبار شروع میکنم. اگر روزی ده بار داد میزنم، فردا تلاش میکنم یک یا دو بار جلوی خودم را بگیرم. همین یعنی قدم اول را برداشتهام و موفق شدهام. هفته بعد سعی میکنم تعداد دفعات را کمتر کنم. تلاش میکنم یکبار جلوی خودم را بگیرم و غیبت نکنم یا وقتی میدانم حرفی دروغ است، آن را نگویم، این یعنی در مسیر درست قرار گرفتهام.
اینطور نیست که بگویم از فردا دیگر این کار را انجام نمیدهم، از فردا انسان مهربانی میشوم و تمام اخلاقهای بدم را کنار میگذارم. این یک مسیر است که باید در آن قدم بردارم و حرکت کنم؛ مثل این است که من در پایین کوه هستم و میخواهم به بالای کوه بروم. شاید چند ساعت گذشته باشد و من فقط نصف مسیر را طی کرده باشم و هنوز نصف دیگر راه باقی مانده باشد. آیا باید ناامید شوم؟ آیا باید فکر کنم موفق نشدهام و نمیتوانم؟ نه. باید موفقیتهای کوچک زندگیام را ببینم. این وادی به ما میگوید موفقیتهایمان را ببینیم، مسیری را که آمدهایم نگاه کنیم و خوشحال باشیم که این مسیر را طی کردهایم. سپس راه خود را ادامه بدهیم تا به نتیجه برسیم. ادامه این وادی به ما میگوید که میتوانیم این مسئله را وارد خانههایمان کنیم، آن را کاربردی کنیم و در مسائل روزمره از آن استفاده کنیم. یعنی چه؟ یعنی مثلاً نقطه تحمل را در روابطمان با دیگران در نظر بگیریم. اگر با کسی مشکل یا اختلافی داریم، باید بدانیم که نه من میتوانم یکدفعه همهچیز را درست کنم و نه طرف مقابل میتواند. اگر دوباره اشتباهی از من یا طرف مقابل سر زد، اشکالی ندارد. دوباره شروع میکنم و این بار بیشتر مراقب رفتارم هستم. به خودم و آن فرد زمان میدهم و اجازه میدهم او هم یاد بگیرد. باید اجازه بدهیم دیگران خطا کنند و اشتباه داشته باشند؛ چون همه اشتباه میکنند، اشکالی ندارد.
مهم این است که بخواهیم در مسیر درست بمانیم و کار درست را انجام بدهیم؛ مثلاً اگر قبلاً هفتهای ده بار غیبت میکردم یا دروغ میگفتم، کمکم به جایی میرسم که ماهی یکبار یا حتی هر دو ماه یکبار این اتفاق بیفتد. ببینید، من نور و تاریکی را در زندگیام شناختهام و شروع به کم کردن تاریکیها و افزایش نور در زندگی کردهام. حالا اگر ماهی یکبار هم اشتباهی از من سر بزند، باز هم به این معناست که هنوز در حال آموزش و تغییر هستم. درست است که هنوز اشتباه میکنم و ممکن است چند روز پیش حرفی زده باشم که غیبت محسوب شود؛ اما اشکالی ندارد. مهم این است که در مسیر تغییر قرار دارم. یکی دو ماه دیگر که بگذرد، شاید ببینم دیگر آن کار را انجام نمیدهم و نقطه تحمل من در این زمینه افزایش پیدا کرده است. آقای مهندس میفرمایند: ما میتوانیم در همه کارها از نقطه تحمل و آموزشهای وادی نهم استفاده کنیم و این موضوع را در نظر بگیریم که تغییرات باید ذرهذره اتفاق بیفتند.

مرزبانان کشیک: همسفر مریم و مسافر محمد
تایپیست: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون چهارم)
عکاس: راهنمای تازه واردین همسفر فاطمه
ویرایش: همسفر زینت نگهبان سایت
ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
همسفران نمایندگی شهباز
- تعداد بازدید از این مطلب :
36