وادی اول با تفکر ساختارها آغاز میگردد. کاملاً مشخص است که هر کاری را میخواهیم انجام بدهیم یا شروع کنیم؛ باید فکر کنیم. ما در کنگره ۶۰ همانطور که جناب آقای مهندس حسین دژاکام فرمودند، چهارده وادی داریم. برداشتی که من از این وادی دارم این است که باید در مورد کوچکترین کاری هم که میخواهیم انجام بدهیم؛ حتماً تعمق و فکر کنیم و از روی عقل کاری انجام بدهیم تا به نتیجه دلخواه و مورد نظرمان برسیم؛ چون بدون فکر کردن، هیچ کاری درست و عاقلانه به دست نمیآوریم و ممکن است پشیمان شویم.
یک نیروی مافوق و برتر همیشه ما را نظاره میکند و به کارها و رفتارها و حتی فکری که در ذهنمان میگذرد، آگاه است و ما را هدایت میکند. آنچه اتفاق میافتد، به اندیشه و خواستههای ما بستگی دارد، مثلاً اگر ما همیشه ناله، گریه و زاری کنیم و بگوییم من کمردرد دارم، پادرد دارم؛ باعث میشود که همیشه بیمار باشیم؛ چون نیروهای منفی و افکار منفی باعث میشوند همان درد و رنج برای ما اتفاق بیفتد. یا برعکس، اگر انسانی باشیم که همیشه به اندیشههای خوب و مثبت فکر کنیم؛ همان اتفاقهای خوب برایمان میافتد. برای مثال: دلم میخواهد به دانشگاه بروم یا خانه بزرگ بخرم یا ماشین خوبی داشته باشم و یا اینکه برای دیگران، خانواده و دوستانم خوبی بخواهم؛ حتماً به آنها میرسیم.
نمیشود گفت اگر بدبختی داریم؛ حتماً به این دلیل است که خانواده من اینگونه هستند یا بیماریای که دارم از پدر و مادرم به من رسیده است؛ نه، اصلاً اینطور نیست. من گاهی اوقات آدمهایی را دیدهام که از چهرهشان معلوم است ناراحت هستند، مشکل دارند، پژمرده هستند و گرفتاری دارند. وقتی با این افراد صحبت میکنم، میبینم از زمین و زمان ناله میکنند، از همهچیز شاکی هستند و میگویند من بدبخت هستم، شانس ندارم، همیشه مریض هستم و خدا من را دوست ندارد؛ در صورتی که این آدمها چون همیشه ناامید هستند و به طرف ضد ارزشها میروند، باعث میشوند نیروهای منفی خواستههای منفی آنها را زودتر و سریعتر به کار بگیرند و همان اتفاقها برای این افراد بیفتد. اگر ما درست فکر کنیم و یا اگر نمیتوانیم درست و خوب فکر کنیم؛ میتوانیم از کسانی که در نزدیکی ما هستند، مثل خانواده یا دوستانی که به آنها اعتماد داریم و در کارهایشان موفق بودهاند، مشورت بگیریم و بخواهیم که در کار ما راهنمایی درستی به ما بدهند؛ ولی در انتها باید تصمیم نهایی را خودمان بگیریم.
نکته مهم وادی اول این است که ما یک تکیهگاه داریم و تنها تکیهگاه مناسبی که همهجا و همیشه با ما است؛ به رنگ پوست، مذهب و نژاد ما کاری ندارد و برایش فرقی نمیکند. خداوند فرموده است که پاکترین انسانها و پرهیزکارترین انسانها نزدیکترین افراد به من هستند؛ پس ما نباید اگر مشکلی برایمان پیش آمد، آن را با دوستانمان یا کسی مطرح کنیم که ممکن است روزی بر علیه خودمان از آن استفاده کنند. میتوانیم با تفکر به فرمان عقل برسیم و تصمیم درست بگیریم.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
همسفران نمایندگی ورامین
- تعداد بازدید از این مطلب :
28