در کنگره۶۰ برای توصیف مسیرهای مختلف زندگی و همچنین چگونگی گذر از این مسیرها از «وادیها» استفاده میشود. وادیها در واقع نقشه راه زندگی انسانها هستند و هر وادی یک مرحله از زندگی است درست مانند مرحلهای که مسافر در سفر اول و دوم خود با اعتیاد میجنگد یا با اضافه وزن یا...! همه اعضای کنگره۶۰ سعی میکنیم با آموزش گرفتن از وادیها کم کم خودمان را بشناسیم و به مرحله خودشناسی برسیم.
«وادی نهم» به من میآموزد که همیشه در زندگی برای تغییر خودم نباید عجله کنم؛ بلکه بایستی صبور باشم زیرا تغییر یک شبه اتفاق نمیافتد. برای تغییر، من باید ابتدا مقصد و یا هدف خود را مشخص کنم، همچنین مبدأ خود را نیز پیدا کنم سپس با آموزش گرفتن و کاربردی کردن آموزشها در زندگی روزمره خود را قدم به قدم به هدفم برسانم چون هر گونه تغییر در زندگی، حتی تغییر در اخلاق، رفتار و کردار خودم هم نیاز به نقطه تحمل دارد.
قبل از ورود به کنگره۶۰ ظرف وجودی من در برابر مشکلات و سختیها بسیار کوچک بودو با اندک ناراحتی لبریز میشد. در ادامه نیز من دچار خشم و یا ناامیدی و همچنین غرق در افکار منفی میشدم که پیامد اینها باز درگیر شدن جسمم به انواع و اقسام بیماریهای جسمی و روحی و روانی بود. مدتی است که من بهواسطه اعتیاد مسافرم با کنگره۶۰ آشنا شدم و در مسیر یادگیری و تغییر خودم هستم و در این مدت متوجه شدم که چهقدر این وادی،«وادی نهم» برای زندگی من حیاتی است زیرا من قبلاً فکر میکردم اگر بخواهم تغییری در رفتارم یا در محیط اطرافم ایجاد کنم، باید یک تغییر انقلابی و چشمگیر باشد؛ اما وادی نهم به من میگوید:«صبر کن و فقط تکرار کن»
این وادی به من میآموزد که همه چیز را من میتوانم با «تکرار منظم» و «صبر» به دستآورم. من این موضوع را بهوضوح در زندگی روزمره خودم تجربه کردهام. برای مثال در مورد خودم زمانی که به علت «اضافه وزن» وارد لژیون «تغذیه سالم» شدم و تصمیم گرفتم که طبق قوانین لژیون باید روزانه نیم ساعت پیادهروی کنم، روز اول فقط توانستم یک دور، دور پارک راه بروم، آن هم با سختی و مشقت، در آن روز من فکر میکردم که این کار تغییری در من ایجاد نمیکند؛ اما با گذشت زمان نزدیک به ۴ ماه، حالا میتوانم ۷ دور، دور پارک را آن هم راحت و بدون سختی پیادهروی کنم.این تغییر اعداد از (۱ به ۷) فقط برای من عدد نیستند؛ بلکه اینها نماد همان «نقطه تحمل» هستند که در وادی نهم از آن یاد میشود.
این تجربه نیز به من آموخت اگر در مسیر تغییر اخلاقی و یا روانی هم دچار ناامیدی شوم نباید از حرکت بایستم، باید همان قدم های کوچک را، حتی اگر خسته کننده هم باشند، تکرار کنم تا ظرف توانایی و تحمل من روز به روز بیشتر شود و اینجاست که شاعر نیز میگوید: رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود. پس همه اینها نتیجه تکرار منظم و صبر میباشد. وادی نهم مثل وادیهای قبل برای من سرشار از امید و امیدواری است. زیرا به من میگوید: وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه ی بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.
این جمله برای من یعنی اگر امروز هنوز من در زندگیام در مقابل مشکلات و چالشها و ناملایمات زندگی صبر کمی دارم و به عبارتی از کوره در میروم، نباید خودم را سرزنش کنم. زیرا اینجا نیازمند فرایند زمان هستم که همیشه و همهجا این نکته فرایند زمان از قلم افتاده است. وادی نهم به من آموخت که من میتوانم با آموزش گرفتن و خدمت کردن و با حضور با نظم و مداوم در جلسات، نقطه تحمل خود را بالا و بالاتر ببرم و برای تبدیل شدن به انسانی که میخواهم باشم، نیازی نیست که یک شبه قهرمان بشوم فقط کافیست که در تمام موضوعات هر روز همان یک دور کوچک را دوباره و دوباره تکرار کنم تا بتوانم در کنار مسافرم به آن آرامش واقعی که همه انسانها در جست و جوی آن هستند برسم.
نویسنده: همسفر بتول رهجوی راهنما همسفر سلیمه ( لژیون اول)
رابطخبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفرسلیمه ( لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفرسلیمه ( لژیون اول)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رفسنجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
91