طناب، نمادی از امکانات، شرایط و فرصتهایی است که در اختیار همه انسانها قرار دارد؛ اما این خود ما هستیم که انتخاب میکنیم چگونه از این طناب استفاده کنیم، چه جایگاهی برای خود رقم بزنیم و در چه مسیری حرکت کنیم. میتوانیم انتخاب کنیم که همواره در رنج، خشم و ترس زندگی کنیم یا با تغییر نگرش و اندیشه، آرامش را انتخاب کنیم و در مسیر رشد و تکامل قدم برداریم. نقطه آغاز شناخت انسان، شناخت ساختار جسم اوست. همانطور که آقای مهندس فرمودند، جسم انسان از حدود چهل هزار میلیارد سلول تشکیل شده است و ما هنوز قادر نیستیم ابعاد و پیچیدگیهای صور پنهان انسان را بهدرستی تخمین بزنیم.
جسم انسان دارای یک سیستم هوشمند و خودتنظیمکننده است. برای درمان بیماریها باید شرایطی فراهم کنیم که این سیستم بتواند وظیفه طبیعی خود را انجام دهد و به ترمیم و بازسازی خویش بپردازد. ما نمیتوانیم جسم را با زور و اجبار به انجام کاری وادار کنیم. برای مثال، وقتی میخواهیم وزن خود را بیست یا سی کیلوگرم کاهش دهیم، گاهی با روشهایی مانند کوچک کردن معده یا روده، سعی میکنیم جسم را مجبور به تغییر کنیم؛ درحالیکه باید به این نکته توجه داشته باشیم که جسم دارای ساختاری هوشمند است و برای رسیدن به تعادل، به شرایط مناسب نیاز دارد. در کنگره ۶۰ نیز آموختیم که برای درمان اعتیاد، جسم را مجبور به درمان نمیکنیم، بلکه با فراهم کردن شرایط مناسب و طی کردن مسیر درست و تدریجی، فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را به آن میدهیم.
در حقیقت، این تفکر و اندیشه انسان است که مسیر حرکت او را مشخص میکند. طناب میتواند وسیلهای برای نابودی انسان باشد یا ابزاری برای صعود و بالا رفتن؛ این به نگرش و انتخاب خود انسان بستگی دارد. یک نفر ممکن است از طناب برای پایان دادن به زندگی خود استفاده کند و دیگری همان طناب را وسیلهای برای بالا رفتن و رسیدن به جایگاهی بهتر قرار دهد.
روزها مانند ابر و باد میگذرند و زمان منتظر هیچکس نمیماند؛ بنابراین، باید مراقب باشیم که چگونه از فرصت زندگی استفاده میکنیم؛ آیا با انتخابها و رفتارهای نادرست، خود را به سمت نابودی میبریم یا با آموزش، دانایی و تلاش، مسیر صعود را انتخاب میکنیم؟ زیرا زندگی همواره در جریان است و همهچیز در هستی در حرکت و تغییر قرار دارد. هیچچیز را نمیتوان برای همیشه ثابت نگه داشت و این حرکت و چرخش در تمام بخشهای هستی، از جمله در کنگره ۶۰، وجود دارد. درون انسان نیز همواره در حال تغییر است. گاهی شاد هستیم و گاهی غمگین؛ گاهی آرامش داریم و گاهی دچار خشم و اضطراب میشویم. بخشی از این تغییرات به عملکرد هورمونها و انتقالدهندههای عصبی مربوط میشود که در ارتباط با ساختار جسم و آنچه در کنگره از آن بهعنوان صور پنهان یاد میکنیم، قابل بررسی هستند.
یکی از تفاوتهای مهم انسان با حیوان، پیچیدگی ساختار درونی و صور پنهان اوست. انسان موجودی است که میان ظاهر و باطن او میتواند فاصله وجود داشته باشد؛ ممکن است در ظاهر چیزی نشان دهد، اما در درون احساس و اندیشه دیگری داشته باشد. همین موضوع اهمیت شناخت خود، تزکیه و پالایش و حرکت در مسیر دانایی را نشان میدهد. اگر انسان صبور باشد و با آموزش و آگاهی حرکت کند، میتواند بهتدریج از مشکلات عبور کند. هر انسانی بهاندازه میزان دانایی و شناخت خود میتواند شرایط دشوار زندگی را به فرصتی برای رشد تبدیل کند و همان طنابی را که ممکن است وسیله سقوط باشد، به ابزاری برای صعود خود تبدیل نماید.
در پایان، از جناب آقای مهندس دژاکام سپاسگزارم که با تفکر و اندیشه عمیق خود، این آموزشها را در اختیار ما قرار دادند تا با بهکارگیری آنها بتوانیم مسیر زندگی خود را بهتر بشناسیم، انتخابهای آگاهانهتری داشته باشیم و در جهت تعادل، آرامش و تکامل حرکت کنیم.
منبع: سیدی طناب
نویسنده و رابط خبری: همسفر حلیمه رهجوی راهنما همسفر صدیقه (لژیون ششم)
ویرایش: همسفر رها نگهبان سایت
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی خلیجفارس بوشهر
- تعداد بازدید از این مطلب :
42